லிங்கபுராணம்

அப்போது, மகா தேவன் எட்டுவிதமான ரூபங்களை எல்லா திசைகளிலும் எடுத்துக் கொண்டார். அந்த நேரத்தில் சூரியன் பிரகாசமாக வெளிவந்தது; சந்திரனும் அதன் இருண்ட பாதையுடன் தோன்றியது. பூமி, காற்று, மனிதன், நீர், ஆகாயம், அனைத்தும் நிறைந்த பரிபூரணமானது—இவை அனைத்தும் அந்த நேரத்திலிருந்து "எட்டுரூபத் திருநாதர்" என்று அழைக்கப்பட்டார். அந்த எட்டுரூபத் திருநாதரின் அருளால், பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கும் பொறுப்பை ஏற்றிருந்த பிரமா (விரிஞ்சி) மீண்டும் படைப்பு செய்கிறார். காலத்தின் முடிவில், அவர் இந்த உலகத்தை மீண்டும் படைத்து, திரும்பவும் அதன் ஆரம்பத்தை ஏற்படுத்தினார். ஆயிரம் யுகங்களுக்குத் தகுந்த காலம் வரை, எல்லா உயிர்கள்—இயங்கும், இயங்காதவை—தூக்கத்தில் இருந்தார்கள். அப்போது பிரமா, உயிர்களை உருவாக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன், கடுமையான தவம் செய்தார். ஆனால் அவர் தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்தபோதும், எதுவும் தோன்றவில்லை. நீண்ட காலம் கழிந்ததும், அந்த தவத்தால் ஏற்பட்ட வேதனையில் இருந்து கோபம் எழுந்தது. அந்த கோபம் நிறைந்த கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன. அந்த கண்ணீர் துளிகளிலிருந்து பூதர்கள், பிரேதர்கள் எனப்படும் உயிர்கள் பிறந்தன. அந்த முதிர்ந்த உயிர்களை—பூதர்கள், பிரேதர்கள், இரவில் அலைவோர்கள்—பிரமா பார்த்தார். பிறகு, அந்த பிறவியில்லாத, அனைத்தும் நிறைந்த தெய்வம் தன்னைத் தானே குற்றம் கூறினார். அப்போது, அந்த பிராணன்களை (உயிர்சக்திகளை) பிரமா கோபத்தில் விட்டுவிட்டார். உடனே, அந்தத் திருநாதரின் வாயிலிருந்து உயிர்சக்தியால் ஆன ருத்ரன் தோன்றினார். அவர் அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபமாக—அரை ஆண், அரை பெண் வடிவில், உதயசூரியனைப் போல பிரகாசமாகத் தோன்றி, தன்னை பதினொன்று ரூபங்களாகப் பிரித்துக் கொண்டார். அவரது பாதியின் சக்தியால், அவர் உமா தேவியை (சிவா) உருவாக்கினார். உமா தேவியால், லக்ஷ்மி, சிறந்த துர்கை, சரஸ்வதி ஆகிய தேவிகள் உருவானார்கள். மேலும், வாமா, ரௌத்ரி, மகாமாயா, மலர்நயனங்களுடன் வைஷ்ணவி, கலா, விகிரிணி, காளி, கமலவாசினி ஆகிய தேவிகளை உருவாக்கினார். அதேபோல், பலவிகிரிணி, பலப்ரமதினி, அனைத்து உயிர்களையும் அடக்கும் மனோன்மனி ஆகிய தேவிகளையும் உருவாக்கினார். உமா தேவியால் இன்னும் பல ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் உருவாக்கப்பட்டார்கள். இந்த ருத்ரர்களுடன், மகாதேவன் மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆண்டவராக ஆனார். அப்போது, அந்த உயிர்களின் ஆதியாகிய பிரமாவின் முன், அந்த பரமபிரமம் நின்றார். பிரமா இறந்திருந்த நிலையில், கருணையுள்ள மகேஸ்வரர், தனது உடைய உயிர்சக்திகளை பிரமாவிற்கு வழங்கி, அவரை மீண்டும் உயிரோடு எழுப்பினார். உயிர் மீண்டும் பெற்ற ருத்ரன் மகிழ்ச்சியுடன், தேவாதிகளின் தலைவராகிய பிரமாவை நோக்கி இந்த உயர்ந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்: "பயப்படாதே, உயர்ந்த பாக்கியசாலி விரிஞ்சி, உலகங்களுக்கு ஆசானே! உன் உயிர்சக்திகள் இங்கே நிலைபெற்றுள்ளன; ஆதலால் எழுந்து நில், பிரபுவே!" அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பிதாமகன், கனவில் இருந்து விழித்த ஒருவனைப் போல, மனம் அமைதியாக, கண்கள் மலர்ந்த தாமரையைப் போல பிரகாசமாக, மகேஸ்வரனை பார்த்தார். நீண்ட நேரம் அந்த பரம தேவனை பார்த்தபின், மென்மையான, ஆழ்ந்த குரலில் பேசினார். மகிமை பெற்ற பிரமா எழுந்து, கைகளைக் கூப்பி, "பிரகாசமானவரே, உன்னால் என் மனம் மகிழ்ச்சி அடைகிறது; ஏதும் உபதேசிக்கவும், உயர்ந்தவரே!" என்று கேட்டார். "நீ எட்டுரூபத்துடன் இருப்பவர், ஆனால் பதினொன்று ரூபங்களாகவும் நிலைபெற்றுள்ளாய்; நீ யார்?" என்று கேட்டார். அதற்கு மகேஸ்வரர், தனது புனிதமான கரங்களால் பிரமாவைத் தொடந்து, "நான் பரமாத்மா; இது என் பிறவியற்ற மாயை," என்று சொன்னார். "இந்த ருத்ரர்கள் உன்னை பாதுகாக்க வந்துள்ளார்கள்," என்றார். பிரமா, தேவாதிகளின் தலைவரை வணங்கி, கைகளைக் கூப்பி, ஆனந்தம் கலந்த குரலில், "பிரபுவே, தேவாதி தேவனே, நான் துன்பத்தில் இருக்கிறேன்," என்று கூறினார். "சங்கரா, இந்த சஞ்சாரம் (சம்சாரம்) என்னை விடுவிக்க வேண்டும்," என்று பிரார்த்தித்தார். அப்போது, புண்ணியமிக்க உமாபதியார் பிதாமகனை நோக்கி மெதுவாகப் புன்னகை செய்தார். அந்த நேரத்தில், அந்த உலகத்தின் ஆண்டவன், ருத்ரர்களும், உமையாரும் உடன் மறைந்துவிட்டார். அதனால், "சிலாடா! இந்த உலகில் கருவறையிலிருந்து பிறக்காதவன் மிகவும் அபூர்வன்," என்று கூறப்பட்டது. மரணமற்ற மனிதர் மிகவும் அபூர்வம்; லோடஸ் மலரில் பிறந்த பிரமாவும் மரணத்திற்குப் புறம்பானவர் அல்லர். ஆனால், ருத்ரர், தேவாதி தேவன் திருப்தி அடைந்தால், அது சாத்தியமாகும். "உன் மகன் கருவறையிலிருந்து பிறக்காதவனும், மரணமற்றவனும், நானும், விஷ்ணுவும், மகாத்மா பிரமாவும் அளிக்க இயலும்." "பிறவியற்ற, மரணமற்ற ஒருவரை விவரிக்க முடியாது," என்று கூறி, அன்புடன் அந்த சிறந்த பிராமணனை ஆசீர்வதித்தார். பின்னர், தேவர்களால் சூழப்பட்ட அந்த பரமன், வெள்ளை எருதில் ஏறி புறப்பட்டார். ஆயிரம் கண்கள் உடைய இந்திரனும், வரங்களை வழங்கும் பரமனும் புறப்பட்ட பிறகு, சிலாடா மகா தேவனை வழிபட்டு, அவரைத் திருப்திப்படுத்த தவம் செய்தார். அந்த உயர்ந்த பிராமணனுக்கு, தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஒரு கண நேரம் போலவே ஓடிப் போனது. அந்த முனிவரின் உடலை எறும்புக் கூட்டம் மூடியது; கூர்மையான வாயுள்ள சிவப்பு பூச்சிகள் சுற்றின. இறைச்சி, இரத்தம், தோல் எதுவும் இல்லாமல், சுவர் போல தொடாதவாறு, எலும்புகள் மட்டுமே இருந்தன; அப்படி இருந்த அவரை சங்கரன் பார்த்தார். முனிவரை காமனின் எதிரி (சிவன்) தனது கரத்தால் தொடும் பொழுது, உடனே, அந்த முனிவர் தன் தவப்பயிற்சியில் ஏற்பட்ட சோர்வை விடுத்தார். அவரது தவம் திருப்தி அளித்ததால், சங்கரன், தனது சேவகர்களும் நானும் உடன், "உன் தவம் எனக்கு மிகுந்த திருப்தி அளிக்கிறது," என்று கூறினார். "பெருமைமிக்கவரே! உனக்கு இந்த தவம் எதற்காக? நான் உனக்கு எல்லா வேதங்களையும் அறிந்த, எல்லா அர்த்தங்களையும் நன்கு புரிந்த மகனை வழங்குவேன்," என்றார். அப்போது, தேவாதி தேவனை வணங்கி, புகழ்ந்து, சிலாடா, சந்திரனை அலங்கரித்தவரை நோக்கி ஆனந்தக் குரலில் கூறினார்: "பிரபுவே, தேவாதி தேவனே, திரிபுரத்தை அழித்த சங்கரா, பிறவியற்ற, மரணமற்ற மகனை நான் விரும்புகிறேன், உயர்ந்தவரே!" முன்பே, பரமபரன் ருத்ரர், சிலாடாவின் தவத்தில் திருப்தி அடைந்து, பிரமாவின் வாயிலாக மிகுந்த அன்புடன் கூறினார். இவ்வாறு அந்தப் பரம்பொருள், தன்னுடைய மாயையாலும், அருளாலும், உலகங்களைப் படைத்து, உயிர்களுக்கு அருள் புரிந்து, சிலாடாவின் தவத்தை ஏற்றுக் கொண்டு, அவருக்கு விரும்பிய மகனை வழங்கத் தயாராக இருந்தார்.