லிங்கபுராணம்

பிரம்மதேவரின் நெற்றியிலிருந்து திடீரென வெளிப்பட்டவன், சிவனின் இதயத்திலிருந்து பிறந்தவன், சிவப்பும் நீலமும் கலந்த நிறமுடையவன், தானாகவே தோன்றியவன், அந்த பிதாமகனிடமிருந்து வெளிப்பட்டான். அக்காலத்தில், அக்னியுடன் சேர்ந்ததால், அந்த ஆண்டவன், அந்த ஆத்மா, ப்ரகிருதியிலிருந்து எழுந்தான்; அவன் நீலமும் சிவப்பும் கலந்த வடிவில் இருந்தான். அவனிடமிருந்து காலன், மனித வடிவில், தோன்றினான். அந்த ஆண்டவன், பிரம்மா அவனை "நீலலோஹிதன்" என்று அழைத்தான். புண்ணியமான காலன், அந்த மகானுபாவி, பிரம்மனால் ஆனந்தமடைந்த மனதுடன் உருவாக்கப்பட்டான். பிதாமகன், பேரானந்தம் நிறைந்த மனதுடன், உலகுக்குத் தெய்வீக ஆத்மாவாக விளங்கும், எட்டுப்பெயர்களை உடைய அந்த ஆண்டவனைப் புகழ்ந்து, "உலகு முழுவதையும் ஆன்மாவாகக் கொண்டவரே!" என்று வணங்கினான். "உமக்கு வணக்கம், பாக்யசாலி ருத்ரா! சூரியனைப் போல் பிரகாசமுள்ளவரே! பவா எனும் தேவனே, சாரம் மற்றும் நீரால் ஆனவரே, உமக்கு வணக்கம்! பூமியின் வடிவில் எப்போதும் மணம் வீசும் ஶர்வா, ஈஶா எனும் காற்றின் வடிவே, தொட்டுணர்வின் வடிவே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்! உயிரினங்களின் தலைவனே, தீயை விட அதிகமான ஒளியுடையவரே, பயங்கர வடிவுடையவரே, ஆகாய வடிவில் ஒலியாகவே இருக்கும் ஆண்டவரே, உமக்கு வணக்கம்! பெருமகா தேவனே, சோமா, அமரர், பகீரணரே, யாகம் செய்யும், கர்மத்தில் ஈடுபடும் உமக்கு வணக்கம்!" "யார் இந்த பித்ரு ஸ்துதியை உரைப்பாரோ, கேட்பாரோ, அல்லது பிராமணர்களை கவனமாகக் கேட்க வைப்பாரோ, அவர் பதினொன்று ஆண்டுகளில் எட்டுவடிவுடையவனுடன் ஐக்கியம் அடைவார்," என்று அந்த பிதாமஹன் கூறி, மகாதேவனைப் பார்வையிட்டான். அப்போது அந்த மகாதேவன் எட்டு வடிவங்களில் எல்லா திசைகளிலும் தோன்றினார். சூரியன் பிரகாசித்தான்; சந்திரன் இருண்ட பாதையுடன் தோன்றினான். பூமி, காற்று, மனிதன், நீர், ஆகாயம், எல்லாவற்றையும் ஊடறுக்கும் சக்தி—இவை அனைத்தும் அவனிடமிருந்து தோன்றின. அதனால், அவன் 'எட்டுவடிவுடைய ஆண்டவன்' என்று அழைக்கப்பட்டான். அந்த எட்டுவடிவுடையவனின் அருளால், விரிஞ்சி பிரம்மா மீண்டும் படைப்பைத் தொடங்கினார். சகலத்தை உருவாக்கி, யுக முடிவில் மீண்டும் படைத்தான். ஆயிரம் யுகங்கள் கடந்தும், எல்லா உயிரினங்களும் தூங்கியபோது, பிரம்மா உயிரினங்களை உருவாக்க விரும்பி, கடுமையான தவம் செய்தான். ஆனால், அவன் தவம் செய்தபோது, எதுவும் தோன்றவில்லை. நீண்ட காலம் கழிந்ததும், அவன் துன்பத்தால் கோபம் எழுந்தது. கோபம் நிறைந்த அவனது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன. அந்தத் துளிகளிலிருந்து பூதங்கள், பிரேதங்கள் எனும் உயிரினங்கள் பிறந்தன. அந்த முதிய உயிரினங்களை—பூதங்கள், பிரேதங்கள், இரவில் அலைவர்களை—பார்த்த பிரம்மா, பிறவியற்றவன், எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவியவன், தன்னையே குற்றம் கூறினான். கோபம் காரணமாக, அந்த உயிர்களின் ஆண்டவன், பிராணன்களை விட்டு விட்டான். அப்போது அவன் வாயிலிருந்து, உயிர் சக்தியால் ஆன ருத்ரன் தோன்றினான். அவன் அர்த்தநாரீஸ்வர வடிவில், அரை ஆண், அரை பெண் வடிவில், உதய சூரியனைப் போல் பிரகாசமுடன் தோன்றினான். பின்னர், அவன் தன்னை பதினொன்று வடிவுகளாகப் பிரித்து நிலை கொண்டான். அவன் தன் பாதியின் சக்தியால், உலகின் ஆத்மாவாக, சிவா, உமா ஆகியவளை உருவாக்கினான். அவள் லக்ஷ்மி, சிறந்த துர்கை, சரஸ்வதி ஆகியவளை உருவாக்கினாள். அடுத்ததாக, வாமா, ரௌத்ரி, மகாமாயை, தாமரைப் போன்ற கண்கள் உடைய வைஷ்ணவி, கலா, விகிரிணி, காளி, கமலவாசினி ஆகிய தேவிகளை உருவாக்கினான். மேலும், பலவிகாரிணி, பலப்ரமதினி, அனைத்து உயிரினங்களையும் அடக்கும் மனோன்மனி ஆகியவர்களையும் அவன் உருவாக்கினான். இவ்வாறு, அவள் ஆயிரக்கணக்கான பெண்களை உருவாக்கினாள். அந்த ருத்ரர்களுடன், அந்த மகாதேவன் மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆண்டவனாக ஆனான். அந்த பரமாத்மா, அனைத்துக்கும் ஆத்மாவாக நிற்கும் அவளை முன்னிலையில் வைத்தான்; அந்த இறைவன், பிரம்மா, பரமாத்மா, இறந்திருந்தான். கருணைமிகு மகேஸ்வரன், பிரம்மாவின் மகன், பிரம்மாவுக்குத் தன் உள்ளிருக்கும் உயிர்ச்சக்திகளை மீண்டும் வழங்கி அவனுக்குப் புது உயிரை அளித்தான். ருத்ரன் மகிழ்ச்சி அடைந்து, புத்துணர்வுடன், தேவர்களின் தலைவனாகிய பிரம்மாவை நோக்கி, உயர்ந்த வார்த்தைகள் சொன்னான்: "பயப்படாதே, பாக்யசாலி விரிஞ்சா, உலகாசார்யா! உன் உயிர் சக்திகளை இங்கு நான் நிறுவியுள்ளேன்; எழுந்து வா, ஆண்டவரே," என்றான். அந்த வார்த்தைகள் கேட்டு, பிதாமஹன், கனவு தீர்ந்தபோல் மனம் தெளிவடைந்து, கண்ணில் தாமரை மலர்ந்து ஒளிவிடும் போல் ஆனான். புதுவாழ்க்கை பெற்ற பிதாமஹன், மகேஸ்வரனை நீண்ட நேரம் பார்த்து, மென்மையான, ஆழமான குரலில் பேசினான். விரிஞ்சி, கைகூப்பி, பணிவுடன், "பிரகாசமானவரே, உமக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கிறீர்; பேசுங்கள், பாக்யசாலி ஆண்டவரே," என்றான். "எட்டுவடிவம் கொண்டும், பதினொன்று வடிவில் நிலை கொண்ட உமது தத்துவம் யாது?" என்று கேட்டான். மகேஸ்வரன், புண்ணியமான கரங்களால் பிரம்மாவைத் தொட்ந்து, "நான் பரமாத்மா; இது என் பிறவியற்ற மாயை," என்றான். "இந்த ருத்ரர்கள் உன்னை பாதுகாக்க இங்கு வந்துள்ளனர்," என்றான். பிரம்மா, தேவர்களின் ஆண்டவனை வணங்கி, கைகூப்பி, ஆனந்தக் கண்ணீரோடு கூறினான்: "தேவர்களின் தேவனே, நான் துக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளேன்." "சங்கரா, என்னை இந்த சுழற்சி பிறவியிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும்," என்று வேண்டினான். உமையின் கணவர், புண்ணியமான ஆண்டவன், பிதாமஹனை நோக்கி சிரித்தான். பின்னர், அந்த ஆண்டவன், ருத்ரர்களும் அவளும் உடன் கூடி, கண் முன்னிலிருந்து மறைந்தான். எனவே, ஓ ஶிலாடா, உலகில் கருவில் பிறக்காதவன் மிகவும் அரிது. மரணம் இல்லாத மனிதரும் அரிது; தாமரைப் பிறவியுள்ள பிரம்மாவும் மரணத்திற்கு உட்படுவான். ஆனால், ருத்ரன், தேவர்களின் தேவன், திருப்தியடைந்தால், அது சாத்தியமே. "கருவில் பிறக்காத, மரணம் இல்லாத மகன் உனக்கு—என்னாலும், விஷ்ணுவாலும், பெரிய ஆன்மா பிரம்மாவாலும்—அளிக்க இயலும்." "பிறவியற்ற, மரணமற்ற ஒருவரை விவரிப்பது சாத்தியமில்லை," என்று கூறி, அந்த கருணைமிகு ஆண்டவன், சிறந்த பிராமணரை ஆசீர்வதித்தான். பின்பு, தேவர்கள் சூழ, வெண்நாகம் ஏறி, அந்த ஆண்டவன் புறப்பட்டான்.