லிங்கபுராணம்

புண்ணியமிக்க முனிவரே, இப்போது பிரம்மாவின் வைராக்கியத்தை, அது எவ்வாறு இருளில் இருந்து எழுந்தது என்பதைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன். நாராயணன் தன் சொந்த ரூபத்தை இரண்டாகப் பிரித்தார். தன் உறுப்பிலிருந்து அவர் இயங்கும் மற்றும் இயங்காத அனைத்து உயிர்களையும் உருவாக்கினார். பின்னர் பிரம்மா பிராமணர்களை உருவாக்கினார்; பிரம்மா, பிதாமஹன், ருத்ரனையும் படைத்தார். ஒரு கல்பத்தின் முடிவில், ருத்ரன் ஹரியை, பிரம்மணனை, ஈச்வரனை உருவாக்கினார். அடுத்த கல்ப முடிவில் ஹரி பிரம்மணனை உருவாக்கினார். மறுபடியும், பிரம்மா நாராயணனை உருவாக்கினார்; பவா பிரம்மணனை உருவாக்கினார். பிறகு பிரம்மா சிந்தித்தபோது, உலக வாழ்க்கை துன்பம் என்று உணர்ந்தார். அவர் படைப்பை வாபஸ் இழுத்து, தன்னுள் தானே உறைய, உயிர் இயக்கத்தை கட்டுப்படுத்தி, கல் போன்ற அமைதியுடன் இருந்தார். அந்த ஆண்டவர் பத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் சமாதியில் இருந்தார். இதயத்திலுள்ள அழகிய, கீழே நோக்கிய தாமரை, மூச்சை உள்ளிழுப்பதால் நிரப்பப்பட்டது; பின்னர் அது விழித்தது. அதன் மேல் முகம் மூச்சை தடுத்ததால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. அந்த தாமரையின் நடுவில், அவர் ஆண்டவரை, 'ஓம்' என்ற மந்திரத்தை, சிவனை, அந்த பரம தேவனை, அரை அளவை கடந்தவரை நிறுவினார். அந்த தாமரையின் நூலின் நூற்றில் ஒரு பங்கில், இதயத்தில் ஆண்டவரை இவ்வாறு கட்டுப்படுத்தி, மனம் தூயவனாக, தன்னை கட்டுப்படுத்தி, யமப்பூவினால் முதலியன கொண்டு, யாகத்திற்கு தகுதியான, அழியாத, பழையாதவரை வழிபட்டார். இதயத்திலுள்ள ஆண்டவரின் கட்டளையால், அந்த வல்லவன் ஒரு பாகத்திலிருந்து பிறந்தார். பிதாமஹனின் நெற்றியில் இருந்து வெடித்து வெளிவந்தார்; சிவப்பாகவும், தானாகவே தோன்றியவராகவும், சிவனின் இதயத்திலிருந்து நீலமாகவும் பிறந்தார். அக்கினியுடன் ஒன்றியதால், ஆண்டவர், புருஷன், ப்ரகிருதியிலிருந்து எழுந்தார்; நீலமும் சிவப்பும் கலந்தவராக, காலத்தின் ரூபம், மனிதன், அவரிலிருந்து தோன்றினார். அவர் அந்த தேவனால் "நீலலோஹிதன்" (நீலமும் சிவப்பும் உடையவன்) என்று அழைக்கப்பட்டார்; புண்ணியமான காலன், பிரம்மாவால் ஆனந்தத்துடன் உருவாக்கப்பட்டார். பிதாமஹன் ஆனந்தமுள்ள மனதுடன், அந்த எட்டு பெயர்களுடன் கூடிய, உலகின் ஆத்மாவான தேவனைப் புகழ்ந்தார். "பகவான் ருத்ரா, சூரியனின் பிரகாசத்தைப் போல் ஒளிர்பவனே, உமக்கு வணக்கம்! பவா தேவா, ஸாரமும் நீரும் ஆனவரே, உமக்கு வணக்கம்! சர்வா, பூமியின் ரூபம் உடையவனே, எப்போதும் மணம் வீசுபவனே, உமக்கு வணக்கம்! ஈசா, காற்றாகவும், ஸ்பரிசம் (தொட்டு உணரும் உணர்வு) ஆகவும் இருப்பவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்! பிராணிகளின் ஆண்டவரே, நெருப்பை விட அதிகமான ஒளி உடையவனே, பயங்கரமானவனே, ஆகாய ரூபத்தையுடையவனே, ஒலி மட்டுமே ஆனவனே, உமக்கு வணக்கம்! மகாதேவா, சோமா, அமரனே, உமக்கு வணக்கம்! கொடுமையானவனே, யாகம் செய்பவனே, கர்மயோகி, உமக்கு வணக்கம்! இந்த பிதாமஹ ஸ்துதியை யார் ஓதி அல்லது கேட்கிறார்களோ, அல்லது கவனமாக பிராமணர்களால் கேட்க வைப்பார்களோ, அவர்கள் பதினொன்று ஆண்டுகளில் எட்டு ரூபங்களுடன் ஒன்றாகச் சேர்வார்கள். இப்படியாக மகாதேவனைப் புகழ்ந்த பின், பிதாமஹன் அவரைத் தியானித்தார். அப்போது மகாதேவன் எட்டு ரூபங்களில் தோன்றினார்; அப்போது சூரியன் பிரகாசித்தான், சந்திரன் தனது இருண்ட பாதையுடன் தோன்றினான். பூமி, காற்று, மனிதன், நீர், ஆகாயம், அனைத்திலும் நிறைந்தவன்—இப்போது முதல் அவர் எட்டு ரூபங்களுடன் கூடிய ஆண்டவராக அழைக்கப்படுகிறார். இந்த எட்டு ரூபங்களின் அருளால், விரிஞ்சி (பிரம்மா) மீண்டும் படைப்பு செய்தார். எல்லாவற்றையும் உருவாக்கி, பிரம்மா ஆண்டவர், யுகம் முடிந்ததும் மீண்டும் படைப்பு செய்தார். ஆயிரம் யுகங்கள் எல்லா உயிர்களும்—இயங்கும், இயங்காதவையும்—தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, பிரம்மா, உயிர்களை உருவாக்க விரும்பி, கடும் தவம் செய்தார். அவர் இப்படிப் தவத்தில் இருந்தபோது, எதுவும் தோன்றவில்லை; நீண்ட காலம் கழிந்ததும், துன்பத்தால் கோபம் எழுந்தது. கோபத்தால் நிரம்பிய அவரது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன; அந்த துளிகளிலிருந்து பூதங்கள், பிரேதங்கள் என்ற உயிர்கள் பிறந்தன. அந்த மூத்த உயிர்களை—பூதங்கள், பிரேதங்கள், இரவு அலைவோர்கள்—பார்த்த பிரம்மா, பிறவியே இல்லாத, அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவர், தன்னைத் தானே குறை கூறினார். உயிர்களின் ஆண்டவர், கோபத்தால் ஆட்கொண்டு, தனது உயிர் மூச்சுகளை விட்டுவிட்டார்; அப்போது, அந்த ஆண்டவரின் வாயிலிருந்து, உயிர் சக்தியால் ஆன ருத்ரன் தோன்றினார். அவர் அர்த்தநாரீஸ்வர ரூபத்தில், உதய சூரியனைப் போல் பிரகாசித்து, தன்னை பதினொன்று ரூபங்களாகப் பிரித்துக் கொண்டார். தனது பாகத்தில் பாதியை வைத்து, உலகின் ஆத்மாவாக, சிவா, உமாவை உருவாக்கினார்; அவள் லக்ஷ்மி, சிறந்த துர்கை, சரஸ்வதி ஆகியோரை உருவாக்கினார். அவர் வாமா, ரௌத்ரி, மகாமாயா, தாமரை போன்ற கண்கள் உடைய வைஷ்ணவி, கலா, விகிரிணி, காளி, கமலவாசினி ஆகிய தேவிகளை உருவாக்கினார். மேலும் பலவிகாரிணி, பலப்ரமதினி, அனைத்து உயிர்களையும் அடக்குபவள், மனோன்மனி ஆகிய தேவிகளை உருவாக்கினார். அதேபோல், அவள் இன்னும் பல ஆயிரக்கணக்கான பெண்களை உருவாக்கினாள்; அந்த ருத்ரர்களுடன், மகாதேவன் மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆண்டவராக ஆனார். பரமபரன் அவளுக்கு முன்பாக நின்றார்; அவள் எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாக இருந்தாள். அந்த ஆண்டவரான பிரம்மாவிற்கு, பரமபரன், அவர் இறந்திருந்ததால், கருணையுடன் மகேஸ்வரன், பிரம்மாவின் மகன், அவரது உயிர் மூச்சுகளை மீண்டும் வழங்கினார்; தன்னுள் இருந்த உயிர் சக்திகளை அவருக்கு அளித்தார். அப்போது ருத்ரன் சந்தோஷமடைந்து, சக்தி மீண்டும் சிறிதளவு பெற்றார்; தேவாதிபதி பிரம்மாவை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னார்: "பயப்படாதே, பாக்கியசாலியான விரிஞ்சா, உலகங்களின் ஆசானே! உன் உயிர் மூச்சுகளை இங்கே நிறுவியுள்ளேன்; எனவே எழு, ஆண்டவரே!" இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பிதாமஹன், கனவில் இருந்து விழித்தது போல், மனம் அமைதியாக, கண்கள் மலர்ந்த தாமரை போல் பிரகாசித்தன. உயிர் மீண்டும் பெற்ற அவர், மகேஸ்வரனை நீண்ட நேரம் பார்த்து, மென்மையான, ஆழமான குரலில் பேசினார். மகிமைமிக்க பிரம்மா எழுந்து, கைகளை கூப்பி, "மகிழ்ச்சி அளிக்கும் ஆண்டவரே, உமது வார்த்தைகளைப் பேசுங்கள்; என் மனதை நீங்கள் மகிழ்விக்கிறீர்கள்," என்று பணிவுடன் கூறினார்.