லிங்கபுராணம்

அப்போது, தீயொழுக்கமில்லாதவர்கள் எங்கும் இருந்தாலும், அவர்களையும், கலவிச் சாதியிலிருந்து பிறந்தவர்களையும், அவர்களுடைய பின்பற்றுவோரையும், அந்த மகான் எங்கும் அழித்தான். அவன் கர்ம சக்கரத்தை இயக்கி, மிகுந்த சக்தியுடன், எல்லா உயிர்களிலும் வெல்லமுடியாதவனாக மிலேச்சர்களை முற்றிலும் அழித்தான்; பின்னர் பூமியில் சஞ்சரித்தான். அவன் ஒரு பகுதியாய் மனிதராக இங்கு பிறந்தாலும், முன்பு பிறப்பில் பிரமிதி என அறியப்பட்ட அந்த வல்லமையுள்ளவன், விஷ்ணு தேவனாக இருந்தான். சந்திர வம்சத்தில், கலியுகம் முடிவடைந்தபோது, அந்த ஆண்டவன், முப்பத்திரண்டாவது ஆண்டில், இருபது வருடங்கள் திகழும் தனது பயணத்தைத் தொடங்கினான். அவன் நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் உயிரினங்களை அழித்தான்; பூமியில் விதைகள் மட்டும் எஞ்சுமாறு தனது கடுமையான செயலால் எல்லாவற்றையும் அழித்தான். பற்பல காரணங்களாலும் திடீர் கோபத்தாலும் தூண்டப்பட்டு, அவன் பெரும்பாலான அநியாயமான புறசாதியினரையும் வென்று அழித்தான். அவன் தனது பின்பற்றுவோருடன், கங்கை மற்றும் யமுனை நதிகளுக்கிடையே தங்கினான்; அங்கு அமைச்சர்களும் படையுடன் சில காலம் இருந்தான். பின்னர், எல்லா அரசர்களையும் ஆயிரக்கணக்கான அயல்நாட்டு மக்களையும் வீழ்த்திய பின், யுகத்தின் அந்திமக் காலத்தில், யுக முடிவில்— இங்கும் அங்கும் சிலர் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தனர்; அவர்கள் மீதமிருந்தவர்கள், பேராசையால் கட்டுப்பாடின்றி நடந்து கொண்டனர். ஒருவருக்கொருவர் வணங்கி வைத்தும், துன்பம் விளைவித்தனர்; அரசன் இல்லாததால், யுகத்தின் இயல்புப்படி, குழப்பம் நிலவியது. பொதுமக்கள், பரஸ்பர பயத்தால் வாடி, துன்புற்று, தங்கள் குடும்பங்களும் வீடுகளும் விட்டு அலைந்தனர். தங்கள் உயிரையே பொருட்படுத்தாமல், கருணை இன்றியும், மிகுந்த துயரத்திலும், வேதமும் சாசனமும் அழிந்ததால், ஒருவரையொருவர் கொல்லத் தொடங்கினர். எல்லா எல்லைகளும் இழந்து, வெளியேற்றப்பட்டு, பாசமோ வெட்கமும் இன்றி, தர்மம் கெட்டு, சக்தி சிதைந்து, அவர்கள் இருபத்தைந்து பேராக மட்டுமே சுருங்கி விட்டனர். தங்கள் மகன்களையும் மனைவியையும் விட்டு, மனம் குழப்பமடைந்து, பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, வாழ்வாதாரத்தை விட்டுக் கைவிட்டு தூரம் அலைந்தனர். அவர்கள் தங்கள் நாட்டை விட்டு, எல்லைக்காடுகளில் தங்கினர்; நதிகள், கடல்கள், கிணறுகள், மலையிலும் தஞ்சம் தேடினர். மிகுந்த துன்பத்தில், தேன், இறைச்சி, வேர், பழம் ஆகியவற்றை உணவாக்கி, மரச்சீலை, இலை, மிருகத்தோல் போன்றவற்றை அணிந்து, யாகம், சொத்து எதுவும் இன்றி வாழ்ந்தனர். சாதி, ஆசிரம ஒழுங்கு எல்லாம் இழந்து, கொடிய துன்பத்தில் மூழ்கினர்; அப்போது, மிகக் குறைந்தபேர் மட்டுமே கடும் துன்பத்துடன் இருந்தனர். முதுமை, நோய், பசி ஆகியவற்றால் வாடி, மனம் துயரத்தாலும் நம்பிக்கையின்மையாலும் சோர்ந்து, அந்த நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து சிந்தனை எழுந்தது; அந்த சிந்தனையிலிருந்து சமத்துவம் பிறந்தது. அந்த சமத்துவ உணர்வு அவர்கள் மனதில் தோன்றியது; விழிப்புணர்விலிருந்து தர்மமும் நற்குணமும் எழுந்தது. கலியுகத்தின் இறுதியில் எஞ்சியிருந்தவர்கள், உருவமோ கட்டுப்பாடோ இல்லாதபோதிலும், இந்த நற்குணங்களைத் தாமே பெற்றிருந்தனர். பின்னர், அவர்களுக்கு அந்த யுகம் ஒரு நாள் மற்றும் ஒரு இரவில் சுழன்று மாறியது; அவர்கள் மனம் தூக்கத்திலும், மது போதையிலும் இருப்பதைப் போல் குழப்பமடைந்தது. வரவிருக்கும் விதியின் ஆற்றலால், கிருதயுகம் மீண்டும் ஆரம்பமானது; அப்போது, கிருதயுகம் மீண்டும் எழுந்தது. கலியுகத்தைத் தாண்டி உயிர்தப்பியவர்கள், கிருதயுகத்தில் பிறந்தார்கள்; அப்போது, இங்கு எஞ்சியிருந்த சித்தர்கள் மறைமுகமாகச் சஞ்சரித்தனர். அங்கு, ஏழு குலங்களும் ஏழு முனிவர்களும் நிறுவப்பட்டனர்: பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர், சுத்ரர்—இவர்கள் இனப்பெருக்கத்திற்காக இங்கு நினைவுபடுத்தப்படுகிறார்கள். கலியில் பிறந்தவர்களும், அனைவரும் அக்காலத்தில் வேறுபாடின்றி இருந்தனர்; அவர்களில் ஏழு முனிவர்களும் மற்றவர்களும் தர்மத்தை எடுத்துரைத்தனர். சாதி, ஆசிரமம் சார்ந்த பழக்கங்கள், வேதம் சார்ந்ததும், சம்பிரதாயமானதும் இருவகை; அவை அவ்விதமாக நடத்தப்பட்டபோது, கிருதயுகத்தில் மக்கள் செழித்தனர். வேத, சாசன முறையின்படி மேற்கொள்ளப்பட்ட தர்மங்களில், ஏழு முனிவர்கள் காட்டியபடி, சில தர்மங்கள் யுக முடிவில் நிலைத்து, தர்மத்தை நிலைநிறுத்துகின்றன. அந்த முனிவர்கள், மனுவின காலங்களில், தீயால் எரிந்த பின்பும் பூமியில் புல் எஞ்சுவது போல நிலைத்திருக்கிறார்கள். மழை முதல் காட்டில் புதிய தாவரங்களை உருவாக்குவது போல, இங்கு கலியில் இருந்தவர்களிடையே கிருதயுகத்தின் தோற்றம் ஏற்படுகிறது. இவ்வாறு, யுகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று பின்வந்து தொடர்கின்றன; இது மன்வந்தர முடிவுவரை இடையறாது நடைபெறுகிறது. மகிழ்ச்சி, ஆயுள், வலிமை, அழகு, தர்மம், செல்வம், ஆசை ஆகியவை யுகங்களுக்குள் ஒவ்வொன்றும் மூன்றில் நான்கு பங்கு குறைந்து குறைந்து வருகின்றன. தர்மநிறைவு, யுகங்களின் சந்த்யை, சந்த்யாம்சம் எனப்படும் பகுதிகளில் குறைகிறது; இது ஒழுங்காக ஏற்படும் கட்டுப்பாடாகும். நான்கு யுகங்களுக்கான முறை இதுவே; இந்த நான்கு யுகங்கள் ஆயிரமடைவதுவரை சுழல்கின்றன. இதுவே பிரம்மாவின் ஒரு பகல் எனக் கூறப்படுகிறது; இரவு அதே அளவு; யுக முடிவில், உயிரினங்களில் மந்தமும் நேர்மையின்மையும் எழுகின்றன. இது யுகங்களின் இயல்பாக நினைவுகூரப்படுகிறது; நான்கு யுகங்கள் பல மடங்கு சேர்த்து எழுபத்தைந்தாகும். இவை தொடர்ச்சியாக சுழலும்போது, அது மன்வந்தர என அழைக்கப்படுகிறது; ஒவ்வொரு யுகத்திலும் இங்கு நிகழ்வவை அப்படியே நடைபெறும். மற்ற இடங்களிலும், அடுத்தடுத்து அதுபோலவே நடக்கிறது; ஒவ்வொரு சிருஷ்டியிலும், வேறுபாடுகள் தோன்றும்போது, இவ்வாறே நிகழ்கிறது. இருபத்தைந்து, அதற்கு குறையவோ அதிகமாகவோ இல்லை; இவ்வாறு, கல்பங்கள் யுகங்களும் அவற்றின் தன்மைகளும் சேர்ந்து நிகழ்கின்றன. இது எல்லா மன்வந்தரங்களின் இயல்பு. கடந்த காலத்திலும், எதிர்காலத்திலும், இவ்வாறு யுக மாற்றங்கள் நீண்ட காலமாகத் தொடர்கின்றன; உயிரினங்களின் உலகம், யுகங்களின் இயல்புப்படி, வீழ்ச்சி-உயர்ச்சி அடைந்து சுழல்கிறது. இவ்வாறு, கடந்த-எதிர் கால எல்லா மன்வந்தரங்களிலும், யுகங்களின் தன்மைகள் சுருக்கமாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன.