லிங்கபுராணம்

கலி யுகம் வந்தவுடன், மனிதர்களின் ஆயுள், பலம், அழகு எல்லாம் குறைந்து, அவர்கள் விரைவில் தங்கள் முடிவை அடைகின்றனர். ஆனால் அந்தக் காலத்தின் முடிவில், யார் யார் தர்மத்தைப் பற்றிக் கடைபிடிக்கிறார்களோ, அவர்கள் இருமுறை பிறந்தவர்கள் என்று போற்றப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் ஆசை, பொறாமை இல்லாமல் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட தர்மத்தை நினைவில் கொண்டு நடக்கிறார்கள். த்ரேதா யுகத்தில் வருடத்திற்கு ஒருமுறை தர்மம் நடத்தப்பட்டது; துவாபர யுகத்தில் மாதத்திற்கு ஒருமுறை; ஆனால் கலியுகத்தில், அறிவுள்ளவர்கள் தங்கள் சக்திக்கு ஏற்ப தினமும் தர்மத்தை மேற்கொள்கிறார்கள். இதுவே கலியுகத்தின் நிலை. இப்போது அதன் சந்த்யாகாலம் (மாலைப்பகுதி) பற்றியும் கேளுங்கள். ஒவ்வொரு யுகத்திலும், மூன்று பாகம் புண்ணியம் குறையச் செய்கிறது. அந்த யுகங்களும், அவற்றின் சந்த்யாகாலங்களும், தத்தம் பாகத்தில் ஒரு பாகம் வீதம் நிலை கொண்டுள்ளன; அந்த சந்த்யாகாலத்தின் தன்மையும் அவ்வாறே ஒரு பாகத்தில் நிலைபெற்றது. யுகத்தின் அந்த சந்த்யாகாலம் முடிவுக்கு வந்தபோது, தீயவர்களை அழிக்க ஒரு அரசர் எழுந்து வருவார். சந்திர வம்சத்தில், பிரமிதி என்ற பெயருடைய ஒருவர் குறிப்பிடப்படுகிறார். அவர் முன்பு ஸ்வயம்புவு மனுவின் காலத்தில் ஒரு பாகமாக மனிதராக இருந்தார். இருபது ஆண்டுகள் முடிந்ததும், அவர் குதிரைகள், ரதங்கள், யானைகள் கொண்ட படையுடன் பூமியெங்கும் பயணித்தார். அப்போது ஆயிரக்கணக்கான ஆயுதம் கொண்ட பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு, அவர் ஆயிரக்கணக்கான மிலேச்சர்களை அழித்தார். சுத்ர வம்சத்தில் பிறந்த அனைத்து அரசர்களையும் அவர் அழித்தார்; போலி ஆசாரிகளை முழுமையாக அழித்தார். மிகுந்த தர்மம் இல்லாதவர்களையும், கலப்பின மக்களையும், அவர்களது பின்வந்தவர்களையும் எல்லாம் அவர் கொன்றார். அவர் சக்திவாய்ந்தவராக, கர்ம சக்கரத்தை இயக்கி, மிலேச்சர்களை அழித்து, எல்லா உயிரினங்களிலும் வெல்ல முடியாதவராக பூமியெங்கும் சுற்றினார். பிரமிதி, இந்த உலகில் ஒரு பாகமாக மனிதராக பிறந்தாலும், முன் ஜென்மத்தில் அவர் விஷ்ணுவாக இருந்தார். கலியுகம் முடியும் போது, சந்திர வம்சத்தில், அந்த ஆண்டவராகிய பிரமிதி, முப்பத்தி இரண்டு வயதில், இருபது ஆண்டுகள் பயணம் செய்யத் தொடங்கினார். அவர் நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களை அழித்து, பூமியில் விதைகள் மட்டும் மீதமிருக்கும்படி செய்தார். அவரது கொடுமையான செயலால், ஒருவருக்கொருவர் கோபம் கொண்டு, பெரும்பாலான அதர்மிகளை அழித்தார். பிறகு, அவர் தம் பக்தர்களுடன் கங்கை, யமுனை நதிகளுக்கு இடையில் தங்கினார்; அங்கே அமைச்சர்களும் படைகளும் உடன் இருந்தனர். அவர் அனைத்து அரசர்களையும், ஆயிரக்கணக்கான வெளிநாட்டவர்களையும் வீழ்த்தினார். யுகத்தின் அந்த சந்த்யாகாலத்தில், யுக முடிவுக்கு வந்தபோது, சிலர் மட்டும் இங்கு இங்கு மீதமிருந்தனர். மீதமுள்ளவர்கள் பேராசையில் எல்லா விதத்திலும் கட்டுப்பாடின்றி நடந்தனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் வணங்கி விட்டு, பின்னர் தீங்கு செய்தனர்; அரசர் இல்லாததால், காலத்தின் தன்மைபோல், குழப்பம் நிலவியது. அப்போது மக்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் பயந்து தங்கள் குடும்பத்தையும் வீடுகளையும் விட்டு விலகிச் சுற்றினர். தம்முடைய உயிரையே பொருட்படுத்தாமல், கருணை இன்றி, மிகுந்த துயரத்தில், வேதமும், சாசனமும் அழிந்ததால், அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கொன்றனர். எல்லா எல்லைகளும் இல்லாமல், வெளியேற்றப்பட்டு, பாசம், வெட்கம் இன்றி, தர்மம் இல்லாமல், பலம் சிதைந்து, அவர்கள் இருபத்தி ஐந்து பேராக மட்டும் குறைந்தனர். மக்கள் தங்கள் மகன்களையும், மனைவியையும் விட்டு, மனம் குழம்பி, பஞ்சத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, தங்கள் வாழ்வாதாரத்தையும் இழந்து, தூரம் தூரமாகச் சென்றனர். தங்கள் நாட்டை விட்டு எல்லையிலுள்ள இடங்களில் வாழ்ந்தனர்; நதிகள், கடல்கள், கிணறுகள், மலையையும் நாடினார்கள். மிகுந்த துன்பத்தால், தேன், இறைச்சி, வேர், பழம் ஆகியவற்றை உணவாக கொண்டு, மரச்சீலை, இலை அல்லது மிருக தோல் அணிந்து, யாதொரு யாகமும், சொத்தும் இன்றி வாழ்ந்தனர். ஜாதி, ஆசிரமம் எல்லாம் விட்டு, கடும் துயரத்தில் கிடந்தனர்; அப்போது மிகக் குறைந்த மக்கள் மட்டுமே மீதமிருந்தனர். முதுமை, நோய், பசி ஆகியவற்றால் பீடிக்கப்பட்டு, மனம் துயரத்தாலும், ஏமாற்றத்தாலும் நிறைந்தது. அந்த ஏமாற்றத்திலிருந்து சிந்தனை பிறந்தது; சிந்தனையிலிருந்து சமத்துவம் வந்தது. அந்த சமத்துவ அறிவு எழுகிறது; விழிப்புணர்விலிருந்து தர்மமும், நற்குணமும் பிறக்கின்றன; கலியின் முடிவில் மீதமுள்ளவர்கள், வடிவமோ கட்டுப்பாடோ இல்லாமல், இதை அடைகின்றனர். அப்போது, ஒரு நாளும் இரவும் போதிலும், அவர்கள் மனம் தூக்கத்திலோ மதத்தில் போல் குழப்பமடைந்தது; யுகம் திரும்பியது. வரவிருக்கும் காலத்தின் சக்தியால், கிருத யுகம் மீண்டும் பிறக்கிறது; அது தொடங்கும் போது, கிருத யுகம் திரும்பும். கலியிலிருந்து மீதமுள்ளவர்கள், கிருத யுகத்தில் பிறக்கின்றனர்; அந்தக் காலத்தில், இங்கு மீதமுள்ள சித்தர்களும் மறைந்து நடக்கின்றனர். அங்கு ஏழு குழுக்கள், ஏழு முனிவர்களுடன் நிறுவப்படுகின்றனர்: பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைஷ்யர், சுத்ரர்—இவர்கள் எல்லாம் விதைதாரர்களாக நினைவில் வைக்கப்படுகிறார்கள். கலியில் பிறந்தவர்களும், மற்றவர்களும் அந்தக் காலத்தில் வேறுபாடின்றி ஒன்றாக இருந்தனர்; அவர்களில் ஏழு முனிவர்கள் தர்மத்தை எடுத்துரைக்கிறார்கள்; மற்றவர்களும் அதையே செய்கிறார்கள். ஜாதி, ஆசிரமம் சார்ந்த நடைமுறைகள், வேதம் மற்றும் சாசனம் ஆகிய இரண்டும், இருவகையாக நிலைபெறுகின்றன; அவற்றை அவர்கள் மேற்கொள்ளும் போது, கிருத யுகத்தில் மக்கள் செழித்து வாழ்கின்றனர். வேதம், சாசனம் ஆகியவற்றின்படி மேற்கொள்ளும் தர்மங்களில், ஏழு முனிவர்கள் காட்டியவையாக, யுகம் முடிவில் சில தர்மங்கள் மீதமிருக்கின்றன, தர்மம் நிலைபெறும்படி. அந்த முனிவர்கள் மனுவின் காலங்களில் நிலைத்து நிற்கின்றனர்; அது எவ்வாறு தீயால் களையப்பட்ட புல் பூமியில் மீண்டும் வளர்கின்றதோ, அவ்வாறே. மழை முதலில் விழும் போது, காட்டில் புதுமுளைகள் பிறப்பதுபோல், கலியில் மீதமுள்ளவர்களிடையே கிருத யுகம் பிறக்கிறது. இவ்வாறு, யுகங்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்ந்தே, மன்வந்தர முடிவுவரை இடையறாது செல்லும். மகிழ்ச்சி, ஆயுள், பலம், அழகு, தர்மம், செல்வம், ஆசை ஆகியவை ஒவ்வொரு யுகத்திலும் மூன்று பாகம் வீதம் குறைந்து குறைந்து செல்லும்.