லிங்கபுராணம்

காலத்தின் கடைசியில், உலகில் பல்வேறு மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. விவசாயப் பண்ணைகளில் திருடர்கள் தோன்றினர்; அவர்கள் நல்ல துணிகள் வேண்டும் என்ற ஆசையில், மற்றொரு திருடனிடமிருந்தும், திருடனின் திருடனிடமிருந்தும் கொள்ளை எடுத்தனர். நேர்மையான வேலை நிறுத்தப்பட்டபோது, உலகம் சோம்பலாகி, மனிதர்களை பூச்சிகள், எலி, பாம்பு போன்றவை தாக்கின. அக்காலத்தில் வளம், பாதுகாப்பு, ஆரோக்கியம், திறமை—all இவை மிக அரிதாகி, மக்கள் பசியும் பயமும் கொண்டவர்களாக, Kauśikī பிரதேசங்களில் பாதுகாப்பை நாடினர். துன்பம் மிகுந்தவர்களுக்கு, வாழ்நாள் அதிகபட்சம் நூறு ஆண்டுகள் மட்டுமே; அப்போது, கலி யுகத்தில் வேதங்கள் காணப்படாது. யாகங்கள் அழிந்துவிடும்; அநீதியால் பாதிக்கப்பட்டு, காஷாயம் அணிந்தவர்களும், பிணை இல்லாதவர்களும், பல தலைகள் வைத்தவர்களும் கூட அங்கு காணப்படுவார்கள். சிலர் வேதங்களை விற்பார்கள், சிலர் புனித இடங்களை விற்பார்கள்; மற்றவர்கள், பொய் வேடமிட்டு, வர்க்கம் மற்றும் வாழ்க்கை நிலைமைகளின் கட்டளைகளை தடுக்கும். அப்பொழுது, கலி யுகம் வந்தபோது, அந்த மக்கள் எழுந்தனர்; அப்போது, சுத்ரர்கள், தர்மம் மற்றும் செல்வத்தில் நிபுணர்களாக, வேதங்களை படித்தனர். சுத்ர வம்சத்தில் பிறந்த அரசர்கள், பெண்கள், குழந்தைகள், பசுக்கள், மற்றும் ஒருவரை ஒருவர் கொன்றபின், அச்வமேத யாகங்களை செய்தனர். அந்த காலத்தில், மக்கள் ஒருவரை ஒருவர் தொந்தரவு செய்தனர்; துன்பம் மிகுந்தது, வாழ்நாள் குறைந்தது, உடல் அழிந்தது, நோய் அனைவரையும் பாதித்தது. அநீதியில் பற்றுதல் காரணமாக, கலி யுகம் இருளில் மூடப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது; மக்கள் மத்தியில், பிராமணர்களை மற்றும் பிறரை கொல்வது போன்ற செயல்கள் தோன்றின. ஆகவே, கலி யுகத்தில், வாழ்நாள், வலிமை, அழகு—all இவை குறைந்து, மனிதர்கள் விரைவில் இறந்துவிடுகிறார்கள். அந்த யுகத்தின் முடிவில், வேதங்களில் கூறப்பட்ட தர்மத்தை பொறாமையின்றி பின்பற்றும் சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்கள் போற்றப்படுகிறார்கள். த்ரேதா யுகத்தில், தர்மம் வருடத்திற்கு ஒருமுறை கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது; த்வாபராவில், மாதத்திற்கு ஒருமுறை நினைவில் வைக்கப்படுகிறது; கலியில், அறிவாளிகள் தங்கள் துன்பத்திற்கேற்ப, தினமும் கடைப்பிடிக்க முயற்சிக்கிறார்கள். இது கலி யுகத்தின் நிலை. இப்போது, அதன் சாயங்காலப் பகுதிக்கான விவரங்களை கேளுங்கள். ஒவ்வொரு யுகத்திலும், மூன்று பாகங்கள் சிறப்பில் குறைகின்றன. அந்த சாயங்காலம், ஒவ்வொரு யுகத்திலும், ஒரு பாகமாக நிலைத்திருக்கிறது. யுகத்தின் முடிவில், சாயங்காலம் வந்தபோது, அந்த தீய உயிர்கள் அழிவதற்காக, அவர்களுக்கு அரசன் எழுகிறது. சந்திர வம்சத்தில், "ப்ரமிதி" எனப்படுகிற ஒருவர் வருகிறார்; ஒரு பாகம், அவர் முன்பு ஸ்வயம்புவின் இடைவெளியில் மனிதராக இருந்தார். இவர், இருபது வயது முடித்தபின், குதிரைகள், ரதங்கள், யானைகள் கொண்ட படையுடன் பூமியில் சுற்றுகிறார். ஆயுதம் ஏந்திய நூற்றுக்கணக்கான பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு, ஆயிரக்கணக்கான மிலேச்சர்களை அவர் கொன்றார். சுத்ர வம்சத்தில் பிறந்த அனைத்து அரசர்களையும், பொய் வேடமிட்டவர்களையும் முழுமையாக அழித்தார். மிகச் சீரிய தர்மம் இல்லாதவர்களையும், கலப்பினம் மற்றும் அவர்களது சேவகர்களையும், எல்லா இடங்களிலும் அவர் அழித்தார். செயல் சக்கரம் இயக்கப்பட்ட நிலையில், சக்திவாய்ந்தவராக, மிலேச்சர்களை அழித்து, எல்லா உயிர்களிலும் வெல்ல முடியாதவராக, பூமியில் சுற்றினார். ஒரு பாகம் மனிதராக பிறந்தாலும், முன்பு ப்ரமிதி, சக்திவாய்ந்த, விஷ்ணுவாக தெய்வமாக இருந்தார். சந்திர வம்சத்திலிருந்து, கலி யுகம் முடிவில், அந்த ஆண்டவரே, முப்பத்து இரண்டாவது ஆண்டில், இருபது ஆண்டுகள் பயணத்தை ஆரம்பித்தார். ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை அழித்து, பூமியில் விதைகள் மட்டும் மீதியாக விட்டார். பரஸ்பர காரணங்களால், திடீர் கோபத்தால், அவர் பெரும்பாலான அநீதியான வெளிநாட்டவர்களை அடக்கி அழித்தார். தன் சேவகர்களுடன், கங்கை மற்றும் யமுனா இடையே தங்கினார்; சில காலம் கழித்து, அமைச்சர்களும் படையுடன் அங்கு இருந்தார். அனைத்து அரசர்களையும், ஆயிரக்கணக்கான வெளிநாட்டவர்களையும் வீழ்த்தி, யுகத்தின் சாயங்காலத்தில், முடிவுக்கு அருகில்—ம few அளவு மக்கள் மட்டும் எங்கேயோ இருந்தனர்; அவர்கள், பேராசையில், எல்லா விதமாக கட்டுப்பாடின்றி நடந்துகொண்டனர். அவர்கள், ஒருவரை ஒருவர் வணங்கி, பின்னர் தீங்கு செய்தனர்; அரசன் இல்லாமல், யுகத்தின் தன்மையால், குழப்பம் நிலவியது. அப்போது, மக்கள், பரஸ்பர பயத்தில், துன்பத்தால், குடும்பம், வீடு—all இவை விட்டு அலைந்தனர். தங்கள் உயிர்க்கும் அக்கறை இல்லாமல், கருணை இல்லாமல், மிகுந்த துயரத்தில், வேதமும், மரபும் அழிந்த நிலையில், ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல ஆரம்பித்தனர். எல்லா எல்லைகளும் இழந்து, வெளியேறி, பாசம், நாணம் இல்லாமல், தர்மம் இழந்து, வலிமை குறைந்து, குன்றிய நிலையில், 25 பேராக மட்டுமே இருந்தனர். மகனும் மனைவியும் விட்டு, மனம் குழப்பத்தில், வாதங்களால், வறட்சியில் பாதிக்கப்பட்டு, வாழ்க்கை முறையை விட்டு, தூரம் சென்றனர். தங்கள் நாடுகளை விட்டு, எல்லை பகுதிகளில் வாழ்ந்து, ஆறு, கடல், கிணறு, மலை—all இவை நாடினர். மிகுந்த துன்பத்தில், தேன், இறைச்சி, வேர்கள், பழங்கள்—all இவை மட்டும் உண்டு, பட்டை, இலை, மிருக தோல் அணிந்து, யாகம், சொத்து—all இவை இல்லாமல் வாழ்ந்தனர். வர்க்கமும், வாழ்க்கை நிலையும் விட்டு, கடுமையான துயரத்தில், மிகச் சில பேர் மட்டும், பெரிய துன்பம் அனுபவித்தனர். முதுமை, நோய், பசி—all இவை அவர்களை வாட்ட, மனம் துயரத்தில் மூழ்கி, அந்த துயரத்திலிருந்து தியானம் எழுந்தது; தியானத்திலிருந்து சமமான நிலை வந்தது. சமமான நிலை கொண்ட விழிப்புணர்வு எழுகிறது; விழிப்புணர்வில் தர்மமும், நற்குணமும் தோன்றுகிறது; கலியின் முடிவில் மீதியுள்ளவர்கள், வடிவமும் கட்டுப்பாடும் இல்லாமல், இத்தகைய விழிப்புணர்வை பெற்றிருந்தனர். அப்போது, அவர்களுக்கு, ஒரு நாள் மற்றும் இரவில் யுகம் மாறுகிறது; அவர்கள் மனம் தூக்கத்தில் அல்லது மதத்தில் இருப்பது போல குழப்பமாகிறது.