லிங்கபுராணம்

புண்ணியமுள்ளவர்களே, இப்போது உமாதேவியின் கணவரான மகாதேவரை நான் எவ்வாறு அணுகினேன் என்பதை முழுமையாகக் கேட்க விரும்புகிறீர்கள். என் தந்தை சிலாதர், பெரிய முனிவர், குழந்தை ஆசையோடு நீண்ட காலம் குருடராக இருந்தார். அவர் மிகவும் கடினமான தவங்களை மேற்கொண்டு இறைவனைத் துதித்தார். அவர் தவத்தைப் பார்த்து, வஜ்ராயுதம் ஏந்திய ஆண்டவன் திருப்தியடைந்து, "நான் மகிழ்ந்துள்ளேன், விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு," என்று சொன்னான். அப்போது தேவாதிகளுடன், ஆயிரம் கண்கள் உடைய அந்த ஆண்டவனை வணங்கி, முனிவர்களில் சிறந்தவரான சிலாதர், கரங்களை கூப்பி ஹரியிடம் பேசினார்: "ஓ ஆண்டவரே, தேவர்களின் பகைவர்களை அழிப்பவரே, ஆயிரம் கண்கள் உடைய வரங்களை வழங்குபவரே, கருவறையின்றி பிறக்கும், மரணமற்ற ஒரு மகனை நான் விரும்புகிறேன்." அதற்கு அந்த ஆண்டவன், "ஓ முனிவரே, நான் உனக்கு கருவறையில் பிறக்கும், மரணத்திற்கு உட்பட்ட மகனையே தருவேன்; வேறு விதமாக இல்லை. உண்மையில், மரணத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர் யாரும் இல்லை," என்றார். "பிரம்மா முதலானவர்களும் கருவறையின்றி பிறக்கும், மரணமற்ற மகனை உனக்கு தர முடியாது. பிரம்மா தானும் மரணத்திலிருந்து விடுபட முடியாதவர்; அவர் கருவறையில் பிறந்தவர், முட்டையிலிருந்து தோன்றியவர், தாமரையிலிருந்து எழுந்தவர். மகேஸ்வரனின் மகன், பவானியின் மகனும் கூட, அவரது ஆயுள் இரு பரார்த்தம் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. எண்ணற்ற கோடியான நாட்கள் கடந்தும், அந்தக் கல்பங்களில் மூன்று உலகங்களிலும் அவ்வளவு ஆயுள் மட்டுமே உள்ளது. ஆகவே, ஓ சிறந்த பிராமணரே, கருவறையின்றி பிறக்கும், மரணமற்ற மகன் ஆசையை விடுங்கள்; உங்களுக்குச் சமமான மகனைக் கோருங்கள்." இதைக் கேட்ட என் தந்தை சிலாதர், புகழ்மிக்க, தர்மமுள்ளவர், மீண்டும் சசியின் கணவரிடம் பேசினார்: "ஓ ஆண்டவரே, கருவறையின்றி பிறப்பு, தாமரையிலிருந்து பிறப்பு, மகேஸ்வரனின் உடலில் இருந்து பிறப்பு, பிரம்மாவின் பிறப்பை பற்றியும் நான் கேட்டுள்ளேன். மகேந்திர குலத்தில், முன்பு நாரதரிடமும் இதைப் பற்றி கேட்டேன். இவை எவ்வாறு நிகழ்ந்தன என்பதை விரைவில் சொல்லுங்கள். தக்ஷாயணியான தக்ஷனின் மகளும், தாமரையில் பிறந்த தேவனும் அவளுடைய மகனாக இருப்பது எப்படி? அவர் பொன்னிறக் கருவறையின் மகளாகவும், அந்த வலிமைமிக்கவர் அவளுடைய மகனாகவும் இருப்பது எப்படி?" அதற்கு ஆண்டவன், "உன் சந்தேகம் சரிதான், காரணத்தை சொல்கிறேன். புருஷ கல்பத்தில், பரம பிரம்மாவைச் சார்ந்த இந்த நிகழ்வு நடந்தது. பரமாத்மாவான ஜனார்த்தனன், உலகத்துக்குத் தலைவனாக, மேகவாகன கல்பத்தில் பிரம்மா உட்பட அனைத்து உயிர்களையும் உருவாக்கினார். தெய்வீக ஆயிரம் வருடங்கள் மேகமாக மாறி, நாராயணன், மகாதேவனை மிகுந்த மரியாதையுடன் சுமந்தான். அப்போது, ஹரியின் உள்ளத்திலுள்ள நிலையை அறிந்து, சங்கரன், மகாதேவன், பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து அனைத்தையும் உருவாக்கும் சக்தியை வழங்கினார். அப்போது அந்தக் கல்பம் 'மேகவாகன' எனப் பெயரிடப்பட்டது; அவனைப் பார்த்து ஹிரண்யகற்பன் அவன் உடலில் இருந்து தோன்றினார். ஜனார்த்தனனின் மகன், தவத்தால் சங்கரனை அடைந்து, ‘விஷ்ணு உன் இடப்பக்கத்திலிருந்து பிறந்தவன்; நான் உன் வலப்பக்கத்திலிருந்து பிறந்தவன்’ என்று கூறினார். எனது துணையோடு, அச்யுதன் இந்த உலகங்களை எல்லாம் உருவாக்கினார்; அவர் உலகத்தின் சாராம்சமாக, மேகமாக மாறி, எங்களை இரவு பகல் சுமந்தார். விஷ்ணு உன்னை, உலகக் குருவான தேவாதி தேவனைக் கொண்டு வந்தான்; சங்கரா, நான் உன்னுடைய பக்தன், நாராயணனை விட அதிகமாக உன்னை வணங்குகிறேன். அருள் புரியுங்கள், அனைத்தையும் எனக்கு வழங்குங்கள்; ஏனெனில் நீ எல்லாவற்றின் ஆத்மா. இதை பெற்றவுடன், அவர் உடனே உன்னிடமிருந்து எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மா என்ற நிலையை அடைந்தார். அப்பொழுது, அவர் விரைந்து சென்று, ஒரே பெரும் கடலில், மிகுந்த இருளில், தூய இடத்தில், பரமபுருஷனைப் பார்த்தார். அந்த இடம் பொன்னாலும் மாணிக்கங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மனதில் உருவானது; பாவிகளால் அடைய முடியாதது, சன்மார்க்கர்களால் மட்டுமே அடையக்கூடியது, சனகரும் பிறரும் காண முடியாதது. அங்கே, உலகம் உறையும் இதயமுள்ள, முடிவில்லாத ஆதிசேஷன் மீது சாய்ந்திருக்கும், தாமரை போன்ற கண்கள் உடைய பரமபுருஷனைப் பார்த்தார். சங்கு, சக்கரம், கேடயம், தாமரை ஆகியவற்றை ஏந்தி, நான்கு கரங்களுடன், அனைத்து ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சந்திரனின் ஒளியைப் போல் விளங்கினார். ஸ்ரீவத்ஸம் குறியிட்டு, அருள் முகத்துடன், ஜனார்த்தனன், அவரது பாதங்களை லக்ஷ்மியின் கரங்கள் மென்மையாகத் தொடும் போது சிவப்பாக மாறும், அந்த பரமாத்மாவை அவர் கண்டார். பரமாத்மா, ஆண்டவன், காலத்தின் இருளாக, ராஜஸ் குணத்தால் அனைத்து உலகங்களிலும் படைப்பை இயக்குபவர். சத்த்வ குணத்தால் அனைத்து உயிர்களையும் நிலைநிறுத்துபவர், பரமாத்மா, எல்லாவற்றின் ஆத்மா, மகாத்மா, பரமபுருஷன், ஆண்டவன். பாற்கடலில், அமுதத்தால் ஆன இடத்தில், யோகநித்ரையில் இருந்த அவரைப் பார்த்து, பிரம்மா, பாக்கியசாலியான ஜனார்த்தனனிடம் பேசினார்: "உன் அருளால், முன்புபோல், நான் உன்னை உறிஞ்சிக் கொள்வேன்; ஏனெனில் நான் நீயே." ஆனால் அந்த பாக்கியசாலி, சிரித்தபடி பிதாமகரை விழித்தார். வலிமைமிக்கவர், பிரம்மாவை பார்த்து சிறிது சிரித்து, அந்த முட்டையில் பிறந்தவனுள் நுழைந்தார்; அப்பொழுது அந்த மகாத்மா அவரை உறிஞ்சிக் கொண்டார். பின்னர் பிரம்மா, அச்யுதனை, தன் நெற்றிக்கிடையில் இருந்து உருவாக்கினார்; அப்போது ஹரி அவருக்கு முன்னால் நின்றார். அதற்கிடையில், அனைத்து தேவர்களின் ஆதியாய், முன்பே வழங்கிய வரத்தின் படி, ருத்ரன், கொடூரமான வடிவத்தில் தோன்றினார். அப்போது விஷ்ணு, உலகத்தின் ஆத்மா, பரமாத்மா, பிரம்மா மற்றும் ஹரிக்கு ஒப்பீடு இல்லாத அருள் வழங்க வந்தார். அப்போது அந்த இரு தேவர்களும் ஒன்றாக வந்து, காலாக்னியைப் போன்ற, அனைத்து தேவர்களும் தோன்றும் பவனாகிய ஆண்டவனைப் பார்த்தனர். அவர்கள் அந்த கொடூர ஜடாதரியாய சர்வனை புகழ்ந்து, தொலைவில் இருந்து மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்கினார்கள். பவா, பாக்கியசாலியான ஆண்டவன், பிரம்மாவுக்கும் ஜனார்த்தனனுக்கும் அருள் செய்து, உடனே அப்பிடியே மறைந்துவிட்டார்.