லிங்கபுராணம்

பூமியில் பிறக்கும் எல்லா உயிர்களும்—including தேவர்கள், முனிவர்கள், மற்ற மனிதர்கள்—அனைவரும் பிறக்கும் போது உடை அணியாமல், நிர்வாணமாகவே பிறக்கின்றனர். ஆனால், ஒருவரது அறிவு, மனம், மற்றும் இन्द्रியங்கள் கட்டுப்பாட்டில் இல்லையெனில், அவர் வெளியிலே எவ்வளவு அழகான உடை அணிந்திருந்தாலும், உண்மையில் அவர் நிர்வாணம்தான். ஆனால், மனக்கட்டுப்பாடு உடையவரே உண்மையில் பாதுகாக்கப்பட்டவர்; உடை என்பது பாதுகாப்புக்கான காரணம் அல்ல. தாங்கும் சக்தி, மன உறுதி, அஹிம்சை, பூரண வைராக்கியம், புகழும் இகழ்ச்சிக்கும் சமமான பார்வை—இவைதான் ஒருவருக்கு உண்மையான ஆடைகளாக அமைகின்றன. ஒருவன் தன்னை பசும்பொடி (விபூதி) பூசி, மனதில் பவனை (மகாதேவனை) தியானித்து, ஆயிரக்கணக்கான தவறுகளை செய்திருந்தாலும், அந்த பசும்பொடி அவற்றை எல்லாம் தீயால் காட்டை எரிப்பது போல் அழிக்கிறது. ஆகவே, தினமும் மூன்று முறையும் பசும்பொடி பூசும் பழக்கத்தை மேற்கொள்பவர்கள், விநாயகரின் பாதையை அடைவார்கள்; அனைத்து யாகங்களையும் ஒருங்கிணைத்து, உயர்ந்த விரதத்தை மேற்கொள்வார்கள். மகாதேவனை தியானித்து, அவரது விளையாட்டு (லீலை) உண்மையாய் மனதில் உறையும்பவர்கள், வடக்கு பாதையில் சென்று அமரத்துவத்தை (மரணமின்மை) அடைகின்றனர். ஆனால், தெற்கு பாதையை எடுத்தவர்கள், சிதைவிடங்களில் (சமாதி) தவம் செய்தவர்கள், அணு, குருத், லகு, ப்ராப்தி எனும் அஷ்டமா சித்திகளை அடைகிறார்கள். அவர்களுக்கு சித்தசங்கல்பம், இச்சா, கிரியா, மற்றும் சித்தி போன்ற சக்திகள் கிடைக்கின்றன. இந்த வகையில், இந்திரன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், காமிக விரதத்தை மேற்கொண்டு, உயர்ந்த அதிகாரத்தைப் பெற்றனர்; அவர்களின் பிரகாசம் உலகம் முழுவதும் பரவியது. இவ்வாறு, அகம்பாவம், மயக்கம், பாசம், மற்றும் இருள் பிறக்கும் குற்றங்கள் இல்லாதவராக, இந்த உயர்ந்த பாதையை அறிந்தவர்கள், எப்போதும் பசுபதி யோகத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். தன்னைக் கட்டுப்படுத்தி, தூய்மையான மனதுடன், இந்த பாஶுபத விரதத்தை தியானித்து, அதை உச்சரிப்பவர்கள், தங்கள் பாவங்களை அழித்து, ருத்ரனின் உலகத்தை அடைவார்கள். வசிஷ்டர் மற்றும் மற்ற முனிவர்கள் இதைக் கேட்டபோது, அவர்கள் உடலை பசும்பொடி பூசி, ஆசைகள் இல்லாமல், சிவனின் சக்தியால் ருத்ரனின் உலகத்தில் நிலைத்தனர். எனவே, உடல் குறைபாடுகள் அல்லது தூய்மை இல்லாத தோற்றம் கொண்டவர்களும்—even deformities இருந்தாலும்—அவர்கள் உருவம் கொண்டவராக இருந்தால், அவர்களை எப்போதும் மதிக்க வேண்டும்; அவர்கள் சிவனுக்கு சமமான யோகிகள் எனக் கருதப்பட வேண்டும். மேலும், பவ பக்தர்களை எவ்வித சந்தேகமும் இல்லாமல், முழு பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்; அவர்கள் சிவனைப்போலவே மதிக்கப்பட வேண்டும். பூமியில் தூய்மை இல்லாத, ஆனால் பவ பக்தியில் உறுதியான பிராமணர்களும், ததீசர் போல, தேவாதிபதியை வென்று நிலைத்தவர்கள் போல, மதிக்கப்பட வேண்டும். நாராயணனும் கூட, இந்த உலகில் ருத்ர பக்தியால் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தார்; எனவே, பசும்பொடி பூசும், ஜடைகள், முடி நீக்கியவர்கள், நிர்வாணர்கள், பல்வேறு வடிவம் கொண்டவர்களை எப்போதும் சிவனைப்போல் மனதில், சொல்லிலும், செயலும் மதிக்க வேண்டும். இப்போது, ததீசர் எப்படி ஜனார்த்தனனை (விஷ்ணுவை) போரில் வென்று, க்ஷுபன் எனும் அரசனை தனது காலால் தாக்கினார்? ததீசர், அந்த மகா தபஸ்வி, மகாதேவனிடமிருந்து வஜ்ராயுத நிலையை எப்படிப் பெற்றார்? இந்தக் கதையைச் சொல்ல வேண்டும், என்று சைலாதி கேட்டார். க்ஷுபன் எனும் அரசன், பிரம்மாவின் மகனாக, பிரகாசமானவர்; அவர் முனிவர்களின் தலைவரான ததீசருடன் நண்பராக இருந்தார். பல காலத்துக்குப் பிறகு, க்ஷுபன் மற்றும் ததீசர் இடையே, க்ஷத்திரியர்களும் பிராமணர்களும் யார் உயர்ந்தவர்கள் என்ற விவாதம் எழுந்தது; அது பரவலாக அறியப்பட்டது. அப்போது, க்ஷுபன் உலகின் எட்டு திசைபாலகர்களின் வடிவங்களை எடுத்தார்: அவர் இந்திரனும், அக்கினியும், யமனும், நிருத்தியும், வருணனும், வாயுவும், சோமனும், தனதனும் ஆகியவர்களின் வடிவம் எடுத்து, “நான் தலைவன்; எனக்கெதிராக எவரும் செய்யக்கூடாது,” என்றார். அந்த பெரிய தெய்வம் இன்னும் உயர்ந்தவர்; எனவே, “நான் எப்போதும் சயவனனின் வழியில் வந்தவன்,” என்று சொன்னார். அவரை இங்கு எப்போதும் மதிக்க வேண்டும்; அவனை எப்போதும் வழிபட வேண்டும். இதைக் கேட்ட ததீசர், அந்த மரத்தையும் அதேபோல் மதித்தார். ததீசர், சயவனி, மற்றும் உக்ரர்—இவர்கள் எல்லாம் உயர்ந்த பிராமணர்கள்—அந்த மரத்தின் மீது தாக்கினர்; ததீசர் இடது கை மூட்டையால் அதை அடித்தார்; அதே சமயம், வஜ்ராயுதத்தால் சக்திவாய்ந்த க்ஷுபன் ததீசரை தாக்கினார். முன்பொரு காலத்தில், பிரம்மாவின் உலகில், அவர் பிரம்மாவின் பசியிலிருந்து பிறந்தார்; தேவலோகத்தில் வஜ்ராயுதத்தைப் பெற்றார்; தேவாதிபதி இண்டிரனால் கட்டளையிடப்பட்டு, மனிதராக வந்து அரசராக ஆனார்; அதனால், அந்த அரசன் அந்த உயர்ந்த பிராமணனை வென்றான். வஜ்ராயுதம் கொண்ட அந்த அரசன், சக்தியுடனும் இருளுடனும் தரையிலே விழுந்தார்; அதுபோல் அந்த சிறந்த பிராமணனும் வஜ்ராயுதத்தால் தாக்கப்பட்டு விழுந்தார். துன்பத்தில் ததீசர், பாகர முனிவரை நினைத்தார்; சுக்ரர் வந்து, ததீசரின் உடலை குணப்படுத்தத் தொடங்கினார். யோக சக்தியால், பாகரர் உடனே வந்து, ததீசரின் உடலை முற்போல் மீட்டார். “ததீசா, நீ பெரிய பாக்கியசாலி; உமாதேவியின் கணவரை, பிரம்மா முதலியோர் வழிபடும் அந்தக் கடவுளை நீ வழிபடு. த்ரியம்பகனின் அருளால், நீ அழியாதவராக ஆக வேண்டும். இந்த மறுபடியும் உயிர் பெற்ற நிலை எனக்கு கிடைத்துள்ளது,” என்றார். “சம்புவின் பக்தர்களுக்கு மரணபயம் இல்லை; இந்த மறுபடியும் உயிர் பெறும் சக்தி சிவனுக்கு உரியது. அதை இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன். நாங்கள் த்ரியம்பகனை, மூவுலகுக்கும் தந்தையான இறைவனை, மூன்று குணங்களின் பெருமானை, மூன்று வேதங்களின், மூன்று அக்னிகளின், மூன்று வடிவங்களின் பெருமானை, வாசனை நிறைந்தவனை, போஷணையை வளர்க்கும் பெருமானை வழிபடுகிறோம்.” “அனைத்து உயிர்களிலும், மூன்று குணங்களிலும், இயற்கையிலும், இంద్రியங்களிலும், தேவர்களிலும், உயிரினங்களின் கூட்டத்திலும்—even மலர்களில் வாசனை போல—அந்த பரமாத்மா வாசனைபோல இருக்கிறார்; மற்றும் போஷணம் மனிதனின் இயல்பு,” என்று அந்த முனிவர் கூறினார். இவ்வாறு, பசுபத விரதத்தின் மகிமை, பக்தர்களின் உயர்வு, ததீசரின் தபசு, பக்தி, மற்றும் சிவபிரானின் அருள் ஆகியவை விரிவாக விவரிக்கப் பட்டன.