லிங்கபுராணம்

பிதாமஹன் பிரம்மா, தன் மனதில் ஆழமாக சிந்தித்து, புனிதமான தரு வனத்தில் நிகழ்ந்த பழைய நிகழ்வுகளை உடனே நினைவுகூர்ந்தார். எழுந்து, கை கூப்பி, பவ தேவனை வணங்கி, தரு வனத்தில் வாழும் முனிவர்களை விரைவாகப் பார்த்து அவர் பேசத் தொடங்கினார்: “ஓ பிராமணர்களே! உங்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய அந்த உயர்ந்த, ஒப்பற்ற பொருளை இழந்து விட்டீர்கள்; அதனால், நீங்கள் வெற்றிலா முயற்சியில் ஈடுபட்டவர்களாகிவிட்டீர்கள். தரு வனத்தில் நீங்கள் பார்த்து, வடிவில் குறைபாடாகத் தோன்றிய அந்த லிங்கம் தாங்கியவரே, உன்னதமான பரமாத்மா. ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே! ஒரு குடும்பஸ்தர், எந்தவிதத்திலும், தம் வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினரை அவமதிக்கக் கூடாது; அவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும்—அழகாகவோ, குருடாகவோ, அழுக்காகவோ, கல்வியற்றவர்களாகவோ இருந்தாலும் கூட. விருந்தினர் வழிபாடு மூலம், ஒருகாலத்தில், சுதர்ஷனன் என்ற ஒரு பிரதான பிராமணன், மரணத்தையும், காலத்தையும் இந்த பூமியில் வென்றார். விருந்தினரை வழிபடாமல் விட்டால், குடும்பஸ்தர்களும், சிறந்த பிராமணர்களும், இந்த பூமியில் தம்மை சுத்திகரிக்க முடியாது; அவர்களுக்கு பிறவி கடக்கவும் வழியில்லை. சுதர்ஷனன், குடும்பஸ்தராக இருந்தபோதும், ஜயா என்ற இடத்தில், தன் கணவனுக்கு பக்தியுள்ள மனைவியிடம், 'ஓ நல்லொழுக்கமுள்ளவளே, அழகான புருவம் கொண்டவளே, சுபகமானவளே! கவனமாகக் கேள்; எப்போது வேண்டுமானாலும், வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினரை நீ ஒருபோதும் அவமதிக்கக் கூடாது,' என்று உறுதி எடுத்தார். ‘ஒவ்வொரு விருந்தினரும் உண்மையில் பிணாகம் தாங்குபவரே; எனவே, விருந்தினருக்கு வழங்கியதும், அவரை உன் ஆத்மாவைப் போல மதிக்க வேண்டும்’ என்று கூறினார். அப்படி கூறியபின், அந்த மனம் தளர்ந்த, அஞ்சும் மனைவி கணவனிடம் அழுது, “ஐயா, நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்?” என்று கேட்டாள். அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட சுதர்ஷனன், “ஓ நல்லவளே! எல்லாவற்றையும் சிவனுக்கே வழங்க வேண்டும்; ஏனெனில் சிவனே விருந்தினராக வருகிறார்,” என்று மறுபடியும் கூறினார். இவ்வாறு கணவனிடமிருந்து உபதேசம் பெற்ற அந்த அன்புள்ள மனைவி, கணவனின் கட்டளையை ஒரு புனித ஹவிசாக எடுத்துக்கொண்டு, நேரில் அவர்களது விசுவாசத்தைச் சோதிக்கத் தயாராக இருந்தாள். அப்போது தர்மன், ஒரு சிறந்த பிராமணனாக உருவம் எடுத்துக் கொண்டு, அந்த முனிவரின் வீட்டிற்கு வந்தார். அவரை பார்த்த அந்த பாவமில்லாத மனைவி, தண்ணீர், பாதபூஜை முதலியவற்றால் பிராமணனை வழிபட்டாள். முறையாக மரியாதை செய்த பிறகு, அந்த பிராமண வடிவில் வந்த தர்மன், “ஓ பாக்கியசாலியே! உன் புத்திசாலியான கணவர் சுதர்ஷன் எங்கே?” என்று கேட்டார். “உணவும், பானமும் போதுமான அளவு வழங்கியிருக்கிறாய்; இப்போது நீயும் உன்னை எனக்குத் தர வேண்டும்,” என்றார். ஆனால் அந்த மனைவி, வெட்கத்தால் தலை குனிந்து, கணவனின் வார்த்தையை நினைவுகூர்ந்தாள். கணவனின் கட்டளையின்படி நடக்க வேண்டும் என்று எண்ணி, மனதைத் தர்மனில் நிலைநிறுத்தி, நடுங்கியவாறு, என்ன செய்வது என்று யோசித்தாள். அவளது கணவன் சுதர்ஷனன், அந்தக் கணத்தில் வீட்டின் வாசலில் வந்து, “வா, வா, பாக்கியசாலியே! எங்கே போனாய்?” என்று அழைத்தார். அப்போது விருந்தினரே சுதர்ஷனனிடம், “இன்று, சுதர்ஷனா, உன் மனைவியுடன் சேர்வதற்காக வந்துள்ளேன்; இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டார். “ஓ சிறந்த பிராமணனே! காதல் செயல் முடிந்தது; நான் திருப்தி அடைந்தேன்,” என்று அந்த பிராமணன் கூறினார். இதைக் கேட்ட சுதர்ஷனன் மகிழ்ச்சியுடன், “நீ விரும்பியபடி அவளுடன் இரு; நான் புறப்படுகிறேன்,” என்று கூறினார். உடனே தர்மதேவன் தன் உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தி, “நீ விரும்பியதை எல்லாம் பெற்றுள்ளாய்; நான் அவளை ஒருபோதும், மனதில்கூட, அனுபவிக்கவில்லை; உன் விசுவாசத்தை சோதிப்பதற்காக வந்தேன். உன் தவத்தால் மரணத்தையே வென்றுள்ளாய்,” என்று கூறினார். “அஹா, இவரது தவத்தின் சக்தி!” என்று கூறி, தர்மன் அங்கிருந்து மறைந்தார். எனவே, எல்லா விருந்தினர்களும் இவ்விதம் எப்போதும் மதிக்கப்பட வேண்டும். மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும், ஓ சிறந்த பிராமணர்களே? பாக்கியம் இழந்தவர்கள் விரைவில் சங்கரனைப் புகழ வேண்டும். பிரம்மாவின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட தரு வன முனிவர்கள், மனம் கலங்க, கண்கள் துன்பத்தில், பிரம்மாவை வணங்கி, “ஓ பாக்கியசாலி! எங்கள் உயிர்கள் இழிவாகிவிட்டன; பெண்கள் துன்பத்தில் உள்ளனர்; நாங்கள் குற்றமற்ற மகாதேவனைப் பார்த்தும், அவரை இகழ்ந்தோம். எல்லாவற்றிலும் நிறைந்தவர், திரிசூலம் தாங்குபவர், பிணாகம் ஏந்தியவர், நீல சிவப்பாக உள்ளவர் ஆகிய சிவனை நாங்கள் சபித்துவிட்டோம். அவரை பார்த்ததாலேயே, எங்கள் சாபத்தின் சக்தி அழிந்துவிட்டது. ஓ தேவர்களின் தலைவனே! கடுமையான, கூர்மையான, ஜடாமுடி கொண்ட அந்த தேவாதிதேவனை நாம் பார்க்க என்ன வகையான துறவறத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பதை விளக்கவும்,” என்று கேட்டனர். அதற்கு பிரம்மா விளக்கினார்: “முதலில், ஒரு ஆசிரியரிடம் வேதங்களை பக்தியுடன் கற்றுக்கொண்டு, அவற்றின் அர்த்தத்தை எப்போதும் சிந்தித்து, முனிவரின் கடமைகளை மேற்கொள்வதாக விரதம் எடுக்க வேண்டும். அல்லது, வேதபடிப்பை முடித்த பின், அல்லது பன்னிரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஸ்நானம் செய்து, ஒரு மனைவியை மணந்து, நல்லொழுக்கமுள்ள மகன்களைப் பெற்ற பிறகு, முனிவர் தம் சொத்துகளை மகன்களுக்கு அவரவர் வாழ்க்கைத் தகுதிக்கு ஏற்ப பிரித்து வழங்கி, அக் கிரியைகளை (அக்னிஷ்டோமம் போன்ற யாகங்களை) நடத்த வேண்டும். பிறகு, காடில் சென்று, அங்கு பன்னிரண்டு வருடங்கள் அல்லது குறைந்தபட்சம் ஒரு வருடம், அக்னியில் உணவு போட்டு வாழ்ந்து, பரமாத்மாவை வழிபட வேண்டும். அல்லது பன்னிரண்டு பக்கங்கள், அல்லது பன்னிரண்டு நாட்கள், பாலும் மட்டும் வாழ்ந்து, மனதினை அமைதியாக வைத்து, எல்லா தேவதைகளையும் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு யாகங்கள் செய்து முடித்த பிறகு, ஹவண பாத்திரங்களை மந்திரங்களுடன் அக்னியில் விட்டு, மண் பாத்திரங்களை நீரில் போட்டு, உலோக பாத்திரங்களை ஆசானுக்கு வழங்க வேண்டும். அனைத்து செல்வத்தையும் பிராமணர்களுக்கு தயங்காமல் வழங்கி, ஆசானுக்கு தரையில் வணங்கி, பற்றில்லாமல், துறவி ஆக வேண்டும். முடியை முடிச்சுடன் வெட்டி, பூணூலை அகற்றிக் கொண்டு, ‘பூ: ஸ்வாஹா’ என்று ஐந்து நீர் ஹவனங்களைச் செய்து, பிறகு, சிவனால் முக்திக்காக, விரதம், உண்ணாவிரதம் அல்லது வெறும் நீரிலே வாழ்தல் போன்ற முறைகளில் வாழ வேண்டும்,” என்று கூறினார்.