லிங்கபுராணம்

அந்த பிரபஞ்ச முட்டையின் அமைப்பை விளக்குகின்றபோது, முதலில் அக்னி அதன் வெளிப்புறத்தில் தன்னைவிட பத்தின்மடங்கு பெரிய வாயுவால் சூழப்பட்டுள்ளது. அந்த வாயுவும், அதைவிட பத்துமடங்கு பெரிய ஆகாயத்தால் முற்றிலும் ஆட்கொள்கிறது. ஆகாயம், அந்த வாயுவை முழுவதும் சூழ்ந்திருக்கும் நிலையில், ஒலி என்ற உணர்வு அகங்காரத்திலிருந்து தோன்றுகிறது. அந்த ஒலியின் ஆதாரமான மகா தத்துவம், ஆரம்பப் பொருள் என்ற மூலபிரக்ருதியால் மூடப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு, அந்த பிரபஞ்ச முட்டைக்கு ஏழு படலங்கள் உள்ளன என்று அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள். அந்த முட்டையின் ஆத்மா, தாமரையில் அமர்ந்திருக்கும் பரமாத்மாவே. இத்தகைய எண்ணற்ற கோடி கோடி பிரபஞ்ச முட்டைகள் இவ்வுலகில் இருக்கின்றன என்று சொல்கின்றனர். ஒவ்வொரு முட்டையிலும், நான்கு முகங்களுடன் பிரம்மாக்கள், விஷ்ணுக்கள், பவன்கள் ஆகியோர், அந்த மூலபிரக்ருதியால் உருவாக்கப்படுகின்றனர். பின்னர் அவர்கள் சாம்புவின் அருளைப் பெறுகிறார்கள். இவ்வாறு, அந்த முட்டையின் எல்லை வரை, படைப்பு, நிலை, லயன்கள் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்ந்து நடைபெறுகின்றன என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த படைப்பும், நிலைபாடும், அழிவும் செய்யும் அதிகாரம் மஹேஸ்வரருக்கே உரியது. படைத்தலில் அவர் ரஜஸ்வகுணத்துடன், பாதுகாப்பில் சத்வகுணத்துடன், அழிவில் தமஸ்வகுணத்துடன் இருக்கிறார். இவ்வாறு, அவர் மூன்று வகையாக செயல்படுகிறார். உயிரினங்களை உருவாக்குவதும், அழிப்பதும், பாதுகாப்பதும் செய்யும் முதன்மை காரணன் மஹேஸ்வரனே. ஆகவே, சிவபெருமான், பிரம்மாவின் இறையமைக்குரியவர் ஆவார். சதாசிவர், பவ, விஷ்ணு, பிரம்மா ஆகியோர் எல்லாம் அவருடைய உலகமயமான ரூபங்களே. ஒவ்வொரு முட்டையிலும், உலகங்கள் அதே பெரியபிதாவான பிரம்மனால் உருவாக்கப்படுகின்றன. இது இயற்கையான படைப்பு, புருஷனால் நடத்தப்படுவதாகும். இந்த முதன்மை, புண்ணியமான படைப்பு, யாதொரு சிந்தனையுமின்றி தானாகவே நிகழ்கிறது. இந்த முதன்மை படைப்பின் காலம் ஒரு பகல் என்று அழைக்கப்படுகிறது. படைப்பின் இரவும், இயற்கையான லயனின் இரவாகும். பகலில், இறைவன் படைப்பை உருவாக்குகிறார்; இரவில், எல்லாம் லயமாக்குகிறார். ஆனால், அவருக்காக இந்த பகலும் இரவும் உள்வடிவமானவை; உண்மையில் அவை இல்லை. பகலில், எல்லா பரிணாமங்களும், பல்வேறு ரூபங்களும், உலகத்தெய்வங்களும், உயிரினங்களின் தலைவர்களும், மகா முனிவர்களும் நிலவுகிறார்கள். இரவு வந்ததும், எல்லாம் லயமாகி, அந்த இரவு முடிந்ததும் மீண்டும் தோன்றுகின்றன. அவருடைய இரவு இவ்வாறே, பகலும் இப்படியே மாறுபடுகின்றன. நாலு யுகங்களின் ஆயிரம் சுழற்சிகள் முடிவில், பதினான்கு மனுக்கள் வருகின்றனர். ஒரு க்ருத யுகம் நாலாயிரம் ஆண்டுகள் கொண்டது. க்ருத யுகத்தின் அந்தியில் நூறு ஆண்டுகள் சாயங்காலமாகும்; மற்ற யுகங்களுக்கு முப்பது, இருநூறு, நூறு ஆண்டுகள் என சாயங்காலங்கள் உள்ளன. இவ்வாறு, க்ருத யுகத்தைத் தவிர்த்து, மொத்தம் அறுநூறு ஆண்டுகள் சாயங்காலமாகும்; மூன்று, இரண்டு, ஒரு ஆயிரம் ஆண்டுகள் முறையே, சாயங்காலம் இல்லாமல் கணக்கிடப்படுகின்றன. உங்களுக்காக, திரேதா, துவாபர, திஷ்ய (கலி) மற்றும் க்ருத யுகங்களின் கால அளவை நான் கூறுகிறேன்: ஆரோக்கியமான ஒருவருக்குப் பதினைந்து கண் இமைப்புகள் ஒன்று காஷ்டா எனப்படும். மனிதர்களுக்கு, அவ்வாறான முப்பது காஷ்டாக்கள் ஒரு கலையாகும்; முப்பது கலாக்கள் ஒரு முகூர்த்தமாகும். பதினைந்து முகூர்த்தங்கள் ஒரு பகல்; அதேபோல் ஒரு இரவும். பித்ருக்களுக்கு, பகலும் இரவும் சேர்ந்து ஒரு மாதம்; அதன் பிரிவும் விளக்கப்படுகிறது. அவர்களுக்கு, கிருஷ்ணபட்சம் பகல், சுக்லபட்சம் இரவு; முப்பது மனித மாதங்கள் பித்ருக்களுக்கு ஒரு மாதமாகும். மூன்று நூறு மாதங்கள், மேலும் அறுபது மாதங்கள், பித்ருக்களுக்கு ஒரு வருடமாகும். மனிதர்களுக்கான நூறு ஆண்டுகள், பித்ருக்களுக்கு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு சமம். பதில் இரண்டு மாதங்கள், அதாவது பன்னிரண்டு மாதங்கள், பித்ருக்களுக்கு ஒரு வருடமாகும்; உலக அளவில், அது மனிதர்களுக்கு ஒரு வருடம். இது லிங்கபுராணத்தில் தெய்வீக பகலும் இரவும் என அழைக்கப்படுகிறது; தெய்வலோகத்தில், பகலும் இரவும் சேர்ந்து ஒரு வருடம், அதன் பிரிவும் விளக்கப்படுகிறது. அங்கே, பகல் என்பது சூரியன் வடக்கு பாதையில் செல்லும் காலம், இரவு என்பது தெற்கு பாதையில் செல்லும் காலம்; இத்தகைய தெய்வீக பகலும் இரவும் தனித்தனியே கணக்கிடப்படுகின்றன. முப்பது ஆண்டுகள் ஒரு தெய்வீக மாதமாகும்; நூறு மனித ஆண்டுகள் மூன்று தெய்வீக மாதங்கள். பத்து நாட்கள் ஒரு தெய்வீக விதியாகும்; மூன்று நூறு ஆண்டுகள் மற்றும் அறுபது ஆண்டுகள் இவ்வாறு கணக்கிடப்படுகின்றன. இந்த தெய்வீக வருடம் மனிதர்களின் கணக்கீட்டின்படி மூவாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகும். மேலும் முப்பது ஆண்டுகள் சப்தரிஷி வருடமாகும்; ஒன்பதாயிரம் மனித ஆண்டுகள் ஆகும். இன்னும் தொண்ணூறு ஆண்டுகள் த்ருவ வருடமாகும்; முப்பத்தாறு ஆயிரம் மனித ஆண்டுகள் ஆகும். நூறு ஆண்டுகள் தெய்வீக விதியாகும்; மூன்று இலட்சம் மனித ஆண்டுகள் ஆகும். அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் கணக்கிடப்படுகின்றன; எண்ணிக்கை அறிந்தோர் ஒரு ஆயிரம் தெய்வீக ஆண்டுகள் எனக் கூறுகின்றனர். தெய்வீக கணக்கீட்டின்படி, யுகங்களின் எண்ணிக்கை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; முதலில் க்ருத யுகம், பிறகு திரேதா யுகம். அதன் பின் துவாபர யுகமும், கலியுகமும் வரிசையாக வருகின்றன; ஆண்டுகள் மனிதர்களின் கணக்கில் உள்ளன. பிரம்மணர்களில் சிறந்தவர்களே, க்ருத யுகத்தின் கால அளவு தெய்வீக கணக்கில் பதினான்கு இலட்சம் ஆண்டுகள் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதுபோல், க்ருத யுகம் நாற்பதாயிரம் ஆண்டுகளும், மேலும் நூறு மடங்காகப் பத்தாயிரம் ஆண்டுகளும் கொண்டது. திரேதா யுகம் எண்பதாயிரம் ஆண்டுகளும், ஏழாயிரம் மனித ஆண்டுகளும் கொண்டதாகும். துவாபர யுகம் இருபதாயிரம் ஆண்டுகளும், முப்பதாயிரம் ஆண்டுகளும் கொண்டது. கலியுகம் அறுபதாயிரம் ஆண்டுகள் கொண்டது; இவ்வாறு, நான்கு யுகங்களும், சாயங்காலங்களைத் தவிர்த்து, நினைவுறுத்தப்படுகின்றன. முப்பத்தாறு இலட்சம் ஆண்டுகள் சாயங்காலங்களைத் தவிர்த்து உள்ளன; இங்கு நாற்பத்து மூன்று இலட்சம் ஆண்டுகள் எனக் கணக்கிடப்படுகிறது.