லிங்கபுராணம்

யோகிகள், உம்மை என்றும் பூரணமாகவே தியானித்து, பிற யோக முறைகளை விட்டு விடுகிறார்கள்; மற்றவர்கள், தூய்மையுடனும் அமைதியுடனும் தங்கள் செயல்களினாலும் உம்மிடம் பக்தியுடன் இருந்து, தெய்வீகமான அனுபவங்களை அடைகிறார்கள். எங்களால் தெரிந்த அளவுக்கு, எங்கள் திறமையின்படி, எல்லாவற்றையும் கடந்த உமது மகிமையைப் பற்றி நாம் புகழ்ந்துள்ளோம், எல்லையற்ற பெருமையுள்ளவரே! ஓம் சிவா, எங்கும் எங்களுக்கு தயை புரிய வேண்டும்; நீங்கள் யார் என்றாலும், எங்களுக்கு வணக்கம்! இந்த பிரம்மன்-நாராயணருக்கான இந்த ஸ்தோத்ரத்தை யார் பக்தியுடன் பாராயணம் செய்கிறார்களோ—அல்லது, அதை பண்டிதர்களால் பாராயணம் செய்யவைக்கிறார்களோ, அல்லது கவனமாகக் கேட்கிறார்களோ, அவர்கள் பத்து ஆயிரம் அஸ்வமேத யாகம் செய்ததற்குச் சமமான பலனைப் பெறுவார்கள். ஒரு பாவிகள் கூட இந்த ஸ்தோத்ரத்தை சிவனின் முன்னிலையில் கேட்கிறார் அல்லது பாராயணம் செய்கிறார் என்றால், அவர் பாவமின்றி பிரம்மலோகத்தை அடைவார். ஶ்ராத், தெய்வீக யாகம், வேள்வி, அல்லது ஸ்நானம் முடிவில்—நல்லவர்களிடையே இந்த ஸ்தோத்ரத்தை பாராயணம் செய்பவர், பிரம்மனின் சன்னிதியில் சேர்வார். அப்போது, அந்த பரம தெய்வத்தின் மிகுதியான பணிவையும், தேனும் தாமிரமும் போன்ற கண்களையும் பார்த்து, அவரது முகம் உண்மையான புகழால் மிகுந்த ஆனந்தத்தில் மலர்ந்தது. உமையின் நாதனும், மூன்றுகண்களும் உடையவரும், தக்ஷனின் யாகத்தை அழித்தவரும், பிணாகி என்றும், உடைந்த பரசு கொண்டவரும், விரூபாக்ஷனும், பெரிதும் மகிழ்ந்தார். அந்த புண்ணியசாலி தேவன், அவர்கள் சொன்ன அமுதம் போன்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், எல்லாம் அறிந்தும், மகாதேவன் விளையாட்டாகப் பேசினார்: "நீங்கள் இருவரும் யார்? பெரிய ஆத்மாக்கள், ஒருவருக்கொருவர் நன்மை வேண்டி, இங்கு ஒன்றாக, இந்த பயங்கரப் பெருவெள்ளத்தில், தாமரை சாப்பிடுபவர்கள் போல இருக்கிறீர்கள்?" அந்த இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து, "ஓ பிரபு, இன்று உங்களுக்கு தெரியாதது என்ன இருக்கிறது, சக்திமான்?" என்று கேட்டனர். "ஓ ருத்ரா, உங்கள் விருப்பத்தினால் இவை நடந்தது," என்று அவர்கள் சொன்னதை மகிழ்ச்சியுடன், பெருமையுடன் அவர் ஏற்றுக்கொண்டார். பின்னர் அந்த புண்ணிய தேவன் இனிமையாக மென்மையாகப் பேசினார்: "ஓ ஹிரண்யகர்பா, உங்களுக்கும், உங்களுக்கும், கிருஷ்ணா, நான் பேசுகிறேன். இந்த பக்தியாலும், சாஸ்வதமான மந்திரங்களாலும் நான் மகிழ்ந்துள்ளேன்; இருவரும் எனது மனத்திற்கு மிகவும் प्रियமானவர்கள். நான் இன்று உங்களுக்கு எந்த வரம் வழங்க வேண்டும்? எது மிகவும் விரும்பிய வரமாக இருக்கிறதோ, அதை கேளுங்கள்." அப்போது புனித விஷ்ணு, பவனிடம் கூறினார்: "எனக்கு எல்லாம் செய்யப்பட்டுவிட்டது, தேவா; நீங்கள் என்மீது திருப்தி அடைந்திருந்தால், என் பக்தி உங்களிடம் உறுதியாக நிலைபெற வேண்டும், சங்கரா." இவ்வாறு கேட்டபோது, கேசவனை அறிந்து மதிப்பளித்து, மகாதேவன் தன் திருவடிகளில் பக்தியை வழங்கினார். "நீங்கள் எல்லா உலகங்களையும் படைப்பவர், உங்களே பரம தெய்வம்; ஆசீர்வாதம் உங்களுக்கு, மகனே, நான் செல்லுகிறேன், தாமரைப்பூ கண்களே," என்று கூறினார். இவ்வாறு கூறிய பின், புனித சங்கரன் ஆசீர்வதித்து, பிரம்மாவைத் தொட்டார். தன் அழகிய கரங்களால் மிகுந்த சந்தோஷத்துடன், "நீங்கள் என்னைப் போன்றவரே, சந்தேகமில்லை, மகனே; மேலும், நீங்களே என் பக்தர்," என்று கூறினார். "ஆசீர்வாதம் உங்களுக்கு, நான் செல்கிறேன்; நல்லவரே, ஞானம் உங்களிடம் பிறக்கட்டும்," என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த புணிதப் பிரபு காணாமல் போய்விட்டார். அனைத்து தேவர்களும் வழிபடும் அந்த கணபதி, தேவர்களின் தலைவர், புறப்பட்டார்; பின்னர் கோவிந்தனிடமிருந்து ஞானம் பெற்ற பிரம்மா, பிரஜாபதியாக முடிவெடுத்து படைப்பை ஆரம்பிக்க கடுமையான தவம் செய்தார். ஆனால் அவர் தவத்தில் ஈடுபட்டபோது, எதுவும் தோன்றவில்லை. நீண்ட காலம் கழித்து, துக்கத்தால், கோபம் எழுந்தது; கோபத்தால் அவரது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் துளிகள் விழுந்தன. அந்த துளிகள் வாயு, பித்தம், கபம் ஆகிய குணங்களுடன், பெரிய பாக்கியமும் சக்தியும் கொண்ட, மங்களச் சின்னங்கள் உடைய உயிர்கள் உருவானார்கள். அந்த பாம்புகள், கலைந்த தலைமுடியுடன், கொடிய விஷத்தால் நிரம்பி, தோன்றின. அவ்வளவு பெரிய பாம்புகளை பார்த்த பிரம்மா, தன் தவத்தை வருத்தப்பட்டு, "அரே! என் தவம் இப்படியான முடிவை அளித்தால், இந்த உலகம் அழிவதற்கு காரணமான முதல் படைப்பு இதுதானா?" என்று வருந்தினார். அப்போது கோபத்தால் வந்த மயக்கம் காரணமாக, உயிரினை விட்டுவிட்டார். அந்த அளவற்ற வலிமை கொண்டவரின் உடலில் இருந்து, தயையுடன், பதினொன்று ருத்ரர்கள் அழுகையோடு தோன்றினர். அவர்களது அழுகையால் அவர்களுக்கு 'ருத்ரர்கள்' என்று பெயர் வந்தது; அந்த ருத்ரர்களே உயிர் மூச்சுகள், அந்த உயிர் மூச்சுகளே அவர்களின் சாரம். அந்த உயிர் மூச்சுகள் உயிருள்ள அனைத்திலும் இருக்கின்றன, மிகக் கடுமையான, பெரிய, நல்ல நடத்தை உடையவை. திரிசூலம் உடைய, நீலச்சிவப்பு நிறமுடையவர், மீண்டும் அவனுக்கு உயிர் மூச்சுகளை வழங்கினார். உயிர் திரும்பிய புனித பிரம்மா, உமையின் கணவரான தேவர்களின் தேவனைப் பார்த்தார். வணங்கி, காயத்ரியுடன், பிரபஞ்சத்தின் ஆண்டவரை நோக்கி நின்றார். அந்த உலகங்களின் சாரமாகிய தேவனைப் பார்த்து, பிதாமஹன் அவரை போற்றினார். பெரும் வியப்புடன், மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, சர்வனை நோக்கி, "ஓ சக்திமான், நீங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பத்தில் எவ்வாறு தோன்றினீர்கள்?" என்று கேட்டார். பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட புனித பவ, பிரம்மாவின் வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, போதனைக்காக, சிரிப்புடன் பிரம்மாவிடம் பேசினார்: "வெள்ளை யுகம் இருந்தபோது, அப்போது நானே ஒருவன்; வெள்ளை முடி, வெள்ளைமலர் மாலைகள், வெள்ளை உடைகள், வெள்ளை ஒளியுடன். வெள்ளை எலும்புகள், வெள்ளை முடி, வெள்ளை இரத்தமும் வெள்ளை சிவப்பும்; அதனால் அந்த யுகம் வெள்ளை யுகம் என்று அழைக்கப்பட்டது. என்னிடமிருந்து பிறந்த தேவியும் வெள்ளை அங்கங்களும், வெள்ளை சிவப்பும், வெள்ளை நிறமும் உடையவள்; அப்போது காயத்ரி, பிரம்மா என்று அறியப்பட்டாள். அதனால், தேவர்களின் தலைவரே, உமது ரகசிய தவத்தினால், நீங்கள் என்னை மீண்டும் அறிந்து கொண்டீர்கள்; உடனே நான் 'சத்யோஜாத' நிலையை அடைந்தேன். 'சத்யோஜாத' என்பதே அந்த பிரம்மனின் பெயர்; இது ரகசியம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதனால் இது ரகசியம் எனக் கருதப்படுகிறது; அதை அறிந்த இருமுறை பிறந்தவர்கள்...