लिङ्गपुराणम्

नीलकेशाय, धनदाय, श्वेतकण्ठाय, जटाधराय च नमः; नागाभरणधारिणे पुनः पुनः प्रणमामि। वृषवाहनाय, सर्वसंहारकृतये, सर्वस्रष्ट्रे, परमवीर्याय, वीरानन्दाय, रामेश्वराय, महाबलाय ते नमः। राजाधिराजाय, राजसाध्याय, रक्षाधिपतये, रक्षकशाखाच्छेदिने नमः। भुजबन्धधारिणे, गोपालनाथाय, श्रीकण्ठनाथाय, गदाधराय च पुनः पुनः नमः। जगन्नाथाय, वेदशास्त्रसाराय, धनुर्धराय, राजहंसाय नमः। सुवर्णकङ्कणहारभूषिताय, नागयज्ञोपवीतधारिणे, नागकुण्डलमाल्याय, नागमेखलाय ते नमः। वेदधराय, योनये, विश्वयोनये, शिवाय नमः। एवं ब्रह्मणा सह हरिणा 'वीरराम' इति स्तुतः स भगवान्। एषा पुण्या स्तुतिः सर्वपापहरिणी, या वेदविद्भ्यः ब्राह्मणेभ्यः पठ्यते वा पठ्याप्यते वा—स पापकर्मापि ब्रह्मलोकमवाप्नोति। अतः सदा शुभे ब्राह्मणे पठेत्, जपेत्, वा पठयेत्। सर्वपापशुद्ध्यर्थं एषा विष्णुना प्रोक्ता। ततः महादेवः उवाच—"सन्तुष्टोऽस्मि, देवश्रेष्ठ। मां पश्य महादेवं; सर्वभयं त्यज।" "यूयं हि पूर्वं मम शरीरेण जातौ; अयं दक्षिणे ब्रह्मा लोकपितामहः। वामे विष्णुर्विश्वात्मा हृदयसमुत्पन्नः। अहं युवयोः प्रीतः; यदिच्छथः तद्वरं ददामि।" एवं उक्त्वा भगवान् करुणया परिपूर्णैः शुभैः करैः विष्णुं स्पृष्टवान्। ततः हृष्टचित्तः नारायणः महेश्वरं प्रणम्य, लिङ्गस्थलिङ्गातीतं प्रभुं वाक्यमुवाच—"यदि त्वं नः सन्तुष्टोऽसि, वरं दातुमिच्छसि चेदस्माकं त्वयि नित्यं दृढा भक्तिर्भवेत्।" शीतांशुकिरणमौलिना देवेन ब्रह्मविष्ण्वोः आत्मनि दृढश्रद्धा दत्ता। ततः नारायणः स्वयं भूतलमवतार्य, प्रणिपत्य जगन्नाथं शान्तया गिरा उवाच—"देवदेव, देवाधिदेव, अस्माकं मध्ये उत्तमविवादेन त्वं अत्रागतः, कलहान्ताय।" एवं श्रुत्वा हरः पुनः हरिं प्रणमन्तं, कृताञ्जलिं, मन्दस्मितं वदनं दृष्ट्वा उवाच—"भूमिपते, त्वं संहारपालनसृष्टिकर्ता। पुत्र, पुत्र, हरे, विष्णो, चराचरं सर्वं पालय।" "विष्णो, अहं ब्रह्मविष्णुभवभेदेन सृष्टिस्थितिसंहारकारणैर्गुणैः त्रिधा विभक्तोऽपि परः प्रभुरविभक्तः।" "मोहं त्यज, विष्णो, एतं पितामहं पालय। पद्मकल्पे सुतस्तव भविष्यति, त्वं तस्य पितामहः।" "तदा त्वं मां एवं द्रक्ष्यसि, पद्मसम्भवोऽपि मां एवं द्रक्ष्यति।" इति उक्त्वा भगवाँस्तत्रैव अन्तर्धानं जगाम। ततः प्रभृति लिङ्गपूजा लोकेषु प्रतिष्ठिता; लिङ्गपीठं महेश्वरी, लिङ्गं महेश्वरः साक्षात्। प्रलयान्निमित्तं लिङ्गशब्दः, तत्र सर्वदेवाः स्थिताः। यः लिङ्गस्य समीपे लिङ्गकथां नित्यं पठति—स ब्राह्मणः शिवपदं प्राप्नोति, नात्र विचारः। कथमिदं पद्मकल्पे ब्रह्मा पद्मयोनि कुतश्चोत्पन्नः, स च परमपुरुषः कथं तेन भवमद्राक्षीत्? एतत्सर्वं विस्तारतः शृणु। एकः कदाचिद्भयानकः समुद्रः आसित, अविभक्तः, तमसा पूर्णः। तस्यैकस्य समुद्रस्य मध्ये लक्ष्मीपतिः हरिः शङ्खचक्रगदाधरः, किरीटी, मेघश्यामः, कमलनयनः स्थितः। स सर्वभूतमूलः परमपुरुषः, अष्टभुजः, महोरस्कः, नारायणः सर्वव्यापकः, तस्य वक्त्रात् प्रादुरासीत्। योगमास्थाय योगेश्वरः, अचिन्त्यबलसम्पन्नः, सहस्रफणिनागमण्डलैः शोभितः अतुल्यतेजाः बभौ। तस्य महोरगस्य महतीं शय्याम् उपश्रेण्यां कृत्वा, भगवान् तस्मिन्महासमुद्रे उत्तुङ्गशय्यायां शिशये। एवं विष्णुः महाबलः स्वात्मनि रममाणः, क्रीडया निष्क्रियः तत्र शयाने। तस्य नाभेः पद्मं समुत्पन्नं, शतयोजनविस्तीर्णं, उदितार्कसङ्काशं, महानलं, उन्नतम्। एवं क्रीडन्तं तं भगवन्तं समीपे ब्रह्मा हिरण्यगर्भः, पद्मसम्भवः, सुवर्णवर्णः, अतिन्द्रियः प्रादुरभूत्। स चतुर्मुखः, विशाललोचनः, दिव्यसौगन्ध्यशोभितः, रम्यवपुः, दिव्यैः अलङ्कारैः विभूषितः। स ब्रह्माणं शुभदृष्टिं, पद्मक्रीडं दृष्ट्वा, विस्मितः समीपमगच्छत्, मृदुहसितवदनं मधुरया गिरा पप्रच्छ। स उवाच—"कस्त्वं जलमध्ये शरणं प्राप्तः?" इति। तस्य ब्रह्मणः शुभवचनं श्रुत्वा अच्युतः प्रत्युवाच। स शय्यायाः उत्थाय, विस्मितलोचनः, प्रत्युवाच—"प्रत्येककल्पेऽहं शरणं भवामि।