शरणं मोक्षाय, मोक्षस्वरूपाय, मोक्षदाय नमः। आत्मने, दर्शिने, स्वामिने, विष्णवे च नमस्करोमि। भवतः पावनाय, नागेश्वराय, ॐकाराय, सर्वज्ञाय पुनः पुनर् नमः। सर्वस्वरूपाय, नारायणाय, हिरण्यगर्भाय, आदिदेवाय नमः। अजाय, प्रभवे, भूतसर्गकारणाय, देवेशाय, नियन्त्रे पुनः पुनः नमः। शर्वाय, सत्यमूर्तये, शमाय, ब्रह्मणे, भूतात्मने, सर्वज्ञाय पुनः पुनर् नमः। महात्मने, विज्ञानरूपिणे, चैतन्याय, स्मृतिस्वरूपाय नमः। विद्याय, विज्ञानगम्याय, सदा चैतन्यरूपिणे, शिखरिणे, नीलकण्ठाय नमः। अर्धनारीश्वराय, अव्यक्ताय पुनः पुनः नमः। एकादशरूपाय, धृतात्मने सदा नमः। सोमाय, सूर्याय, भवाय, सत्त्वनाशकाय, यशःप्रदाय, शंकराय, ईश्वराय च नमः। अम्बिकापतये, उमापतये, सुवर्णबाहवे, सुवर्णबीजाय नमः। नीलकेशाय, धनदाय, श्वेतकण्ठाय, जटाधराय, नागाभरणाय नमः। वृषवाहनाय, सर्वसंहारकत्रे, सर्वसृष्टिकर्त्रे, परमवीराय, वीरानन्दाय, रामेशाय, महाबलाय नमः। राजाधिराजाय, राजगम्याय, रक्षकाधिपतये, रक्षकशाखाच्छेदकाय नमः। कङ्कणभूषिताय, गोपालनाथाय, श्रीकण्ठनाथाय, गदाधराय पुनः पुनर् नमः। जगन्नाथाय, वेदशास्त्रसाराय, धनुर्धराय, राजहंसाय नमः। स्वर्णकङ्कणहारभूषिताय, नागयज्ञोपवीताय, नागकुण्डलमालिने, नागमेखलाय नमः। वेदान्तरहिताय, योनये, विश्वयोनये, शिवाय नमः। एवं ब्रह्मणा सह हरिणा विररामेति स्तुतः। एषा पुण्या उत्तमा स्तुतिः सर्वपापहरिणी; यः वेदविद्भ्यः ब्राह्मणेभ्यः पठति वा पठयति— स ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, पापकर्मणि अपि स्थितः। तस्मात् सदा पठेत्, पुनः पठयेत्, वा शुभेभ्यः ब्राह्मणेभ्यः पठयेत्। सर्वपापशुद्ध्यर्थं एषा विष्णुना प्रोक्ता। ततः महादेवः प्रोवाच— "अहं तुष्टः, देवश्रेष्ठ। मां पश्य, महादेवमिति; सर्वभीः प्रणश्यन्तु।" "यूयं द्वौ महाबलौ पूर्वं मम शरीरे जातौ। अयं ब्रह्मा दाक्षिण्ये मम, लोकराजः।" "सव्ये तु विष्णुः, विश्वात्मा, मम हृदयसम्भूतः। अहं उभयोः प्रीतः; वाञ्छितं वरं ददामि।" एवं उक्त्वा भगवान् विष्णुं करुणया पूर्णैः शुभैः हस्तैः स्पृष्टवान्। ततः हृष्टचित्तः नारायणः महेश्वरं प्रणम्य, लिङ्गान्तर्गतबहिर्भूतं प्रभुं सान्त्वयन् उवाच। "यदि तुष्टोऽसि, वरः च दातव्यः, तर्हि त्वयि सदा अविचलितां भक्तिं प्राप्नुयाम।" शीतांशुकलाधरः देवः ब्रह्मणे विष्णवे च आत्मन्यविचलितां श्रद्धां दत्तवान्। ततः स्वयं नारायणः भूमौ उपविश्य, जगन्नाथं प्रणम्य, सावधानेन वाचा उवाच। "देवदेव, देवेश, अस्माकं मध्ये उत्तमविवादात् त्वं अत्र आगतः, अस्माकं कलहं समाप्तुम्।" एवं श्रुत्वा हरः पुनः हरिं, नम्रं, अञ्जलिपुटं, स्मितवदनं, उवाच। "भूमिपते, त्वं सृष्टिस्थितिलयकर्ता। वत्स, वत्स, हरे, विष्णो, सर्वं चराचरं पालय।" "विष्णो, अहं त्रिधा विभक्तः—ब्रह्मा, विष्णु, भव—सृष्टिस्थितिलयगुणैः, तथापि अहं परमेश्वरः, अविभाज्यः।" "मोहं त्यज, विष्णो, अयं पितामहं पालय। पद्मकल्पे सः तव पुत्रः भविष्यति, त्वं तस्य पितामहः।" "तदा मां एवं द्रक्ष्यसि, पद्मयोनी अपि मां एवं द्रक्ष्यति।" एवं उक्त्वा भगवान् तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। तस्मात् कालात् लिङ्गपूजा लोकेषु स्थिरीभूता। लिङ्गपीठः महादेवी, लिङ्गः स्वयं महेश्वरः। प्रलयकारणत्वात् लिङ्गं इत्युच्यते; तत्र सर्वे देवाः निवसन्ति। यः लिङ्गस्य समीपे लिङ्गकथां प्रतिदिनं पठति— स ब्राह्मणः शिवपदं प्राप्नोति; अत्र विकल्पः नास्ति। कथं पद्मकल्पे प्राचीनकाले पद्मयोनी ब्रह्मा उत्पन्नः, कथं च सः परं पुरुषं भवम् अद्राक्षीत्? एतत् सर्वं विस्तारतः वद। एकः भयङ्करः, अविभक्तः, तमसावृतः समुद्रः आसीत्। तस्यैकस्य समुद्रस्य मध्ये श्रीपतिः हरिः, शङ्खचक्रगदाधरः, किरीटी, मेघश्यामलः, कमललोचनः, स्थितः आसीत्।