एकस्य वर्षस्य तपस्य अन्ते, स धर्मनिष्ठः कृष्णः महेश्वरं देवं सम्यक् शान्तं समभ्यगच्छत्, यः साम्बेन च गणैः सहितः विराजते स्म। तेन तदा एकः पुत्रः प्राप्तः। तस्मात् कालात् प्रभृति, ये सर्वे तपस्विनः मुनयः व्रतान्विताः, ते सदा तस्य कृष्णस्य समीपे स्थित्वा दिव्येन पाशुपतेन युक्ताः आसन्। अहं त्वां अन्यं धर्मं कथयामि, यः सर्वदा जीवात्मनां मोक्षार्थं निर्दिष्टः। सुवर्णमयं मेखलां कृत्वा दण्डं च धारयेत्। नरः वा स्त्री वा सुवर्णमयं पीठं, व्यजनं, दण्डं च निर्मायेत्, तथैव मसिदानं लेखनीं च। छुरिकाः, कर्तर्यः, पात्रं वा—एतानि अपि भस्मलिप्ताङ्गाय पाशुपताय दातव्यानि। यथाशक्ति सुवर्णरजतामयताम्राणि वा दत्त्वा, योगिनं प्राज्ञः सम्यक् पूजयेत्। एवं सर्वे दातारः स्वकुटुम्बैः सहिताः सर्वपापेभ्यः विमुक्ताः भवन्ति, रुद्रस्य दिव्यं पदं प्राप्नुवन्ति—अत्र सन्देहः नास्ति। अतः, एतादृशेन दानेन गार्हस्थ्यः संसारात् मोक्षं लभते; योगिभ्यः दानात् शिवः शीघ्रं तुष्टः भवति। यः परमं मोक्षमिच्छति, स राज्यं, पुत्रान्, शुभधनानि, अश्वान्, वाहनानि, सर्ववस्तूनि वा दद्यात्। एषः अनित्यः देहः सततम् उत्तमं लक्ष्यं प्राप्नुयात्—शिवस्य पाशुपतमार्गः एव संसारसागरस्य तारणोपायः। एतत् सर्वं संक्षेपेण उक्तम्; अत्र सन्देहः नास्ति—यः पठति शृणोति वा, स विष्णोः लोकं गच्छति।