लिङ्गपुराणम्

भगवतः शंभोः समीपे ब्राह्मणः भक्तिपूर्वकं प्रार्थयामास—"देवेश, अनपेक्षा श्रद्धा च मम सदा तव सन्निधौ स्थितिरस्तु, महादेव।" तं तथा भाषमाणं ब्राह्मणं शंकरः स्मितपूर्वकं दृष्ट्वा तस्य कामितं वरं दत्तवान्, ततः स तत्रैव अन्तर्धानं जगाम। एवं तस्मिन्काले वासुदेवः कृष्णः, निष्पापकर्मा, तं ददर्श। स च धौम्यस्य ज्येष्ठभ्रातुः उपमन्नोः आश्रमे दिव्यं पाशुपतव्रतम् अवाप्तवान्। कथं तदा कृष्णः स प्राज्ञः तद्विज्ञानं प्राप्तवान्? एतदाख्यानं, पापनाशनं, श्रोतव्यं त्वया, सूत। स वासुदेवः, स्वेच्छया अवतीर्णः सनापि, मानुषत्वं निन्दन् शारीरशुद्धिं अकरोत्। पुत्रार्थी स भगवाञ्श्रेष्ठः तत्र तपः कर्तुं गतवान्, उपमन्नोः आश्रमे तं मुनिं ददर्श। तं दृष्ट्वा कृष्णः, धौम्यस्य ज्येष्ठभ्रातरं, महत्सम्मानपूर्वकं प्रणम्य, त्रिवारं प्रदक्षिणं चकार, द्विजश्रेष्ठ। स मुनिः उपमन्नुः तेजस्वी, भस्मस्नानं कृत्वा, कृष्णं प्रतिनमस्कृत्य, तमग्निमिव, वायुमिव च संबोधितवान्। हृष्टचित्तः स मुनिः कृष्णाय दिव्यं पाशुपतज्ञानं प्रदत्तवान्; मुनिग्रहेण कृष्णः पाशुपतयोग्यः अभवत्, विप्रवराः। एकवर्षस्य तपसः अन्ते, महेश्वरं देवमेकान्तं शान्तं, साम्बसहितं गणैः सह दृष्ट्वा, कृष्णः पुत्रं लब्धवान्। तस्मात्कालात् प्रभृति, सर्वे तपस्विनः मुनयः, व्रतपरायणाः, कृष्णसहिताः, दिव्यपाशुपतसम्पन्नाः सदा स्थिताः। अन्यं चाचारं मोक्षहेतोः प्रवक्ष्यामि—स्वर्णमेकं मेखलां कृत्वा, दण्डं चाधाररूपेण धारयेत्। नरः स्त्री वा स्वर्णमयं पीठं, चामरं, दण्डं, लेखनीपात्रं, लेखनीं च निर्मायात्। छुरिकाः, कर्तन्यः, पात्रं वा—एतान्यपि भस्मलिप्ताङ्गाय पाशुपताय दद्यात्। एतानि सुवर्णराजतताम्रनिर्मितानि, शक्त्या यथायोग्यं, यतयते भक्त्या दद्यात्, योगिनं च सम्मानयेत्। एते सर्वे, स्वजनैः सह, सर्वपापात् विमुक्ताः, रुद्रस्य दिव्यं पदं प्राप्नुवन्ति; अत्र संशयो नास्ति। तस्मात्, गृहस्थः दानेन संसारात् विमुच्यते; योगिनां प्रति दानेन शिवः शीघ्रं तुष्टो भवति। यः परमं मोक्षमिच्छेत्, स राज्यं, पुत्रान्, श्रियं, अश्वान्, वाहनानि, सर्वद्रव्यमपि दद्यात्। एतस्मिन्नस्थिरशरीरे, नित्यमेव प्रयत्नेन, परमं श्रेयः, पाशुपतमार्गं, संसारसागरतराणोपायं, सेवेत। इदं सर्वं संक्षेपेण उक्तं; न संशयः—यः पठति वा शृणोति वा, स विष्णोर्लोकं प्राप्नोति।