लिङ्गपुराणम्

सूर्यचन्द्राग्निनयनं, परमात्मानं, त्रिगुणातीतं, पादतीर्थमयं प्रभुं पुनः पुनः प्रणम्य, पुण्यक्षेत्रसारस्वरूपं, तत्परं, ऋग्यजुःसामरूपं, प्रणवरूपिणं च, भक्ताः स्तुवन्ति स्म। स एव प्रणवत्रये रूपं कृत्वा, ऊर्ध्वे स्थित्वा, पीतश्यमलरक्तवर्णः परमतेजस्वी दृश्यते। पञ्चस्थाननिविष्टं, पञ्चाण्डबाह्यं, ब्रह्मविष्णुकुमाररूपं तम् अपि पुनः पुनः प्रणम्य, सर्वोत्कृष्टं, अम्बापतिं, सूक्ष्ममूलरूपिणं, स्थूलसूक्ष्मस्वरूपिणं च नमस्कुर्वन्ति। सर्वसङ्कल्परहितं, सर्वरक्षकम्, अनादिमध्यान्तशून्यं, चैतन्यनिष्ठितं तम् अपि नमस्कुर्वन्ति। यमाग्निवायुरुद्राप्सुसोमेन्द्रनिशाचरैः सह सर्वदिक् पूज्यमानं, सर्वत्र सर्वपथे पूज्यमानं, नीलकण्ठं, उग्रं, प्राज्ञं, महेश्वरं, साक्षात्शिवं पुनः पुनः प्रणम्य, भक्ताः प्रार्थयन्ति—मखमदनयमाग्निदक्षयज्ञकृतानि विविधानि कर्माणि क्षमस्व। इन्द्राग्निप्रमुखदैवतैः स्तुतं यः भक्त्या पठति वा शृणोति पण्डितैः, सः परमां गतिम् आप्नोति। एवमस्तुते देवपतिषु, तदा भवः, अम्बिकापतिः, पिनाकधन्वा, महेश्वरः सञ्जातः। सः तदा तान् श्रेष्ठान् देवान् निरीक्ष्य, प्रणमन्तः हरं हर्षाश्रुपूर्णलोचनाः अभवन्। भवः, अमृतमधुरदृष्ट्या तान् वीक्ष्य, "शुभमस्तु, देवेश्वराः" इति अवदत्। तदा वाक्पतिः, प्रणम्य, निर्भयः सन्ददर्श—"भगवन्, वरार्थम् आगताः देवाः गृहं प्राप्ताः; त्वं देवैः सदा विघ्ननिवारणाय, सर्वकर्मसिद्धये, देवद्वेषिभिः प्रार्थ्यसे। अतः त्वं प्रसन्नो भव, भव, सदसत्कर्मकारण; एष एव अस्माकं वरः।" एवं श्रुत्वा, पिनाकधन्वा शिवः, गणपतिरूपं धारयामास। गणनाथाः देवाश्च, जगतां कारणं, संसारदुःखनाशनं, शुभं महेश्वरं स्तुवन्ति स्म। तदा अम्बिका गजाननं, वरदं, गजमुखच्छत्रं, त्रिशूलपाशधारिणं, जगदुत्पत्तिस्थितिसंस्थापकं, वरं दत्तवती। तस्मिन् काले, सिद्धाः, महर्षयः, सुराः, देवगणाः पुष्पवृष्टिं कृत्वा, एकदन्तं स्तुत्वा, गणेन्द्रं नमतः। ततः तयोः मध्ये, परमभीषणः, मूर्तिमान्, सर्वमङ्गलालयः, बालरूपेण नृत्यन् उत्पन्नः। अद्भुतवस्त्राभरणधारी गजाननः, महेश्वरस्य पुत्रः, पितरौ—शिवाम्बिकौ—प्रणम्य स्थितवान्। नवजातं पुत्रं विलोक्य, भगवाँस्भवः, सर्वकर्तव्यं गजाननाय, सर्वेशाय, न्ययच्छत्। स्वकरेण सौम्येन गृहीत्वा, लोकगुरुः, तं पुत्रं आलिङ्ग्य, शिरसि घ्राणं कृत्वा, उवाच—"तवावतारः, पुत्र, दानवानां विनाशाय, देवानां द्विजानां ब्रह्मनिष्ठानां च हिताय। यः पृथिव्यां यज्ञः दक्षिणाहीनः क्रियते, स्वर्गमार्गे स्थितः सन्, तत्र त्वया विघ्नः कर्तव्यः। यः केनचित् वेदाध्ययनं, पाठनं, व्याख्यानं, यज्ञकर्म वा विधिविपरीतं करोति, तं सर्वदा त्वया हन्तव्यम्। पतितानां वर्णभ्रष्टानां, स्वधर्महीनानां स्त्रीपुरुषाणां च, त्वं जीवन्ति हर। ये त्वां सदा भक्त्या उपासते, तेषां स्त्रीणां पुरुषाणां च, त्वं आत्मसमत्वं दातुम् अर्हसि। बालवृद्धयुवानां भक्तानां त्राणं कुरु, इहामुत्र पूज्यमानः। त्रिषु लोकेषु सर्वत्र विघ्नेश्वर त्वं पूज्यः स्याः, नात्र संशयः। मां, नारायणं, ब्रह्माणं वा यज्ञैः पूजयन्ति चेत्, तदा त्वं प्रथमं पूज्यः। वेदस्मार्तलौकिककर्मसु, त्वां विना पूजां कृत्वा, शुभं तस्य अशुभत्वं यास्यति। ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्रैः शुद्धान्नपानैः त्वं गजानन पूजनीयः। सुगन्धपुष्पधूपादिभिः त्वां विना, त्रिषु लोकेषु देवादिभिः अपि, त्वं न प्राप्यः। ये विनायकं पूजयन्ति, तान् इन्द्रादयः देवाः पूजयन्ति—नास्य संशयः। ये फलबुद्ध्यर्थिनः त्वां न पूजयन्ति, तेषां कार्ये अपि त्वं विघ्नं करोति, अपि अजं, हरिं, मां, इन्द्रं, अन्यांश्च। ततः महागणपति: विघ्नगणं सृष्ट्वा, स्वगणैः सह, नमस्कृत्य, तस्य पुरतः स्थितवान्। ततोऽस्मिन्लोके गणनाथस्य पूजनं प्रवृत्तम्; गणेश्वरः दैत्यधर्मे विघ्नं चकार। स्कन्दाग्रजस्य उत्पत्तिवृत्तान्तः सः सम्पूर्णः; यः पठति, शृणोति, श्रोतव्यं करोति, सः सुखी भवति।