लिङ्गपुराणम्

सर्वे देवा इन्द्राग्निप्रमुखाः भगवन्तं नमस्कृत्य, हर्षाश्रुपूर्णनेत्रा, तं रुद्रम्, कालाग्निरूपिणं, धर्माद्यष्टमार्गस्वरूपिणं, कालिकाशुद्धदेहम्, कालिकारणं च, भक्त्या प्रणेमुः। कालकण्ठं श्रेष्ठं वाहनं परमेश्वरं, अम्बिकापतिं, कनकपतिं च पुनः पुनः साष्टाङ्गं प्रनम्य, हिरण्यबीजं शर्वं त्रिशूलिनं, कपालदण्डपाशखड्गचर्माङ्कुशधारिणं च सस्मरुः। हेमवत्याः पतिं सुवर्णवर्णं, हरितलोहितवर्णं, देवसंरक्षणार्थं कृष्णमार्गगामिनं च भावयन्तः प्रणमन्ति। पञ्चमहायज्ञफलदातारं पञ्चमुखं पन्नगमालिनं पञ्चाक्षरस्वरूपं च, पञ्चविधपञ्चमुक्तदेवैः पूज्यमानरूपं पञ्चाक्षरदर्शिनं परमातीतं च, सदा प्रणमन्ति। षोडशवज्रसदृशवदनाङ्गुलिं, अक्षयस्वरूपं, पञ्चकाद्यायुधधारिणं, हस्तारम्भस्वरूपं च, प्रणमन्ति। टकारारम्भपादं, टकारारम्भपादं, मूलपादं, सप्तधातुधारिणं च, पुनः प्रणमन्ति। शान्तस्वभावं, क्रोधकामनाशनं, लकाररकारफकारस्वरूपं, निरवयवं च, प्रणमन्तः। सर्वभूतहृदयान्तर्नादकारणं, भ्रूमध्ये ज्ञैर् नित्यं परमतेजःस्वरूपं साक्षात्कुर्वन्ति। सूर्यचन्द्राग्निनयनं, परमात्मानं, त्रिगुणातीतं, पादतीर्थस्वरूपं च, नमन्ति। तीर्थसत्यस्वरूपं, तदप्यतिक्रान्तं, ऋग्यजुःसामस्वरूपं, प्रणवस्वरूपं च, पुनः पुनः प्रणमन्ति। त्रिविधोम्काररूपं, परतः स्थितं, पीतकृष्णरक्तवर्णं परमतेजस्विनं च, सदा भावयन्ति। पञ्चस्थानस्थितं, पञ्चाण्डातीतं, ब्रह्मविष्णुकुमारात्मानं च, पुनः पुनः प्रणमन्ति। अम्बायाः परमेश्वरं, सर्वातीतं, सूक्ष्ममूलस्वरूपं, स्थूलसूक्ष्मरूपिणं च प्रणमन्ति। सर्वसङ्कल्परहितं, सर्वरक्षं, अनाद्यमध्यान्तं, चैतन्यनिष्ठं च, पुनः पुनः प्रणमन्ति। यमाग्निवायुरुद्रापः सोमेन्द्रनिशाचरैः सह गणैः सर्वतो नित्यं पूज्यमानं तं प्रणमन्ति। सर्वत्र सर्वमार्गेषु पूज्यमानं, नीलकण्ठं, उग्रं, प्राज्ञं, महेश्वरं, साक्षात्शिवं च, पुनः प्रणमन्ति। मखमदनयमाग्निदक्षयज्ञेषु यत्कृतं कर्म, तद् विविधं क्षमस्वेति प्रार्थयन्ति। इदं स्तोत्रं भक्त्या यः पठति, इन्द्राग्निप्रमुखदैवैरभिष्टुतं, वा पण्डितैः श्राव्यते, स परमं पदं लभते। एवं भगवतः सम्यग् नमस्कृत्य स्थितेषु देवेन्द्रादिषु, तदा भवं अम्बिकापतिं पिनाकिनं महेश्वरं दृष्ट्वा, स तान् प्रमुखान् देवान् साक्षात्कृत्य, तस्याः प्रसादात्, हर्षाश्रुपूर्णलोचनाः, नम्राः हरं प्रणेमुः। भवेन्द्रः सुधासारदृष्ट्या तानवलोक्य, "शुभमस्तु वो देवेन्द्राः" इति वचोऽब्रवीत्। ततः वाक्पतिः भगवन्तं निर्भयम् उपगम्य, "भगवन्, वरार्थं त्वां पश्यामः; एते देवाः स्वगृहं प्राप्ताः। सदा देवैर् विघ्ननाशनाय, सर्वकार्यसिद्धये, देवद्वेषिभिः त्वं प्रार्थ्यसे। अतः, भव, सम्यगकुर्वतामकुर्वतां च कारणं, त्वं प्रसन्नो भूयाः; एष एव नः वरः।" एवं श्रुत्वा, पिनाकधन्वा शिवः, गणपतिरूपं धारयामास। गणेश्वरः स सर्वदेवेश्वरः अभवत्। गणनायकैः सह देवैः स महेश्वरः, सर्वलोकमूलः, संसारदुःखनाशनः, स्तूयमानः। तदा अम्बिका गजाननाय, वरदाय, गजमुखाय, त्रिशूलपाशधारिणे, सर्वलोकमूलाय, वरं ददौ। तस्मिन् काले सिद्धाः, महर्षयः, सुराः, देवगणा, पुष्पवर्षं कृत्वा, एकदन्तं स्तुवन्तः, गणेन्द्रं नमतः। ततः तयोः समुत्पन्नः स सर्वमङ्गलायतनः, भीषणः, मूर्तिमान् बालरूपेण नृत्यन् स्थितः। विचित्रवस्त्राभरणैः भूषितः, गजाननः, महेश्वरस्य पुत्रः, पितरौ सम्यक् प्रणम्य, तौ अर्चयामास। नवजातं पुत्रं दृष्ट्वा, भगवाँश्च भवं, गजाननं सर्वकार्येषु नियोजयामास। स्वसौम्यकराभ्यां तं परिष्वज्य, पुत्रस्य शिरसि घ्राणं कृत्वा, जगद्गुरुः स्नेहपूर्वकं समाश्वासयत्। "पुत्र, तवावतारः दैत्यविनाशाय, देवद्विजब्रह्मनिष्ठजनहिताय च। पृथिव्यां यः कश्चिद् यज्ञं दक्षिणावर्जितं करोति, सर्गमार्गस्थः तत्र विघ्नं कुरु। यः शिक्षयति, पठति, व्याख्यायति, वा विधिविरुद्धं कर्म करोति, तस्य जीवितं हरेः।" "नराणां स्त्रीणां च पतितानां, स्वधर्मविहीनानां च, त्वं जीवन्तं हरेः। परंतु, ये त्वां सदा भक्त्या उपासते, तेषां त्वमेव समत्वं दातव्यम्।" "गणेश कुमार, बालवृद्धमध्यमभक्तजनान् सर्वदा सर्वयत्नेन त्रायस्व; इह परत्र च पूज्यमानः भव।" एवं भगवतः आदेशात् गजाननः, सर्वलोकहिताय, विघ्ननाशनाय, भक्तरक्षणाय च, जगद्गुरुणा नियोजितः।