लिङ्गपुराणम्

ततः पार्वती, गिरिसुताः, सर्वतो मङ्गलया सर्वरत्नविभूषितया सुवर्णमय्या शोभनया रथेनारुह्य स्थितवती। तस्याः चारु नटनाप्सरसः सर्वाभरणभूषिताः, गन्धर्वाः, सिद्धाः, विविधाः किन्नराः च, सर्वे सुन्दरा उपविष्टाः। तत्र तं गिरिसुतां स्तुवन्तः सूत-मागधाः स्थिताः; श्वेतच्छत्रं रत्नरश्मिसंयुक्तं तत्र समुपनयन्। मालिनी तस्यै माल्यं धारयन्ती स्थितवती, सन्ध्या पूर्णचन्द्रमण्डलं धारयन्ती, दिव्याङ्गनाः चामरैः परिवृताः। जयाऽपि दिव्यतरुमूलजा माल्या धारयन्ती तत्र स्थितवती, विजयाऽपि व्यजनं धारयन्ती भगवत्याः समीपे स्थितवती। एवं सा देवी सुरसमाजमध्ये माल्यं धारयन्ती तिष्ठन्ती, महादेवः वृषध्वजः क्रीडार्थं बालरूपं समुपगतः। स भगवाँश्च पार्वत्याः अङ्के शयानः स्थितः। तदा तं बालं तस्याः अङ्के विश्रान्तं दृष्ट्वा देवाः विस्मिताः। ते "कः अत्र एषः?" इति चिन्तयन्तः सन्त्रस्ताः अभवन्; वृत्रहा इन्द्रः वज्रं समुत्क्षिप्य तं प्रति प्रहरितुम् उद्यतः। तस्य च भुजः समुत्क्षिप्तः सन्न, स भगवान् देवदेवः बालरूपेण लीलया तं निरोधयामास। न स वज्रं प्रक्षिप्तुं शक्तः, न च भुजं सञ्चालयितुं, अग्निः अपि शक्तिं न प्रक्षिप्तुम् अशकत्, एवं स्थितः। यमः अपि दण्डं खड्गं वा न सञ्चालयितुं शक्तः; निरृति, महर्षिः, वरुणः पाशेन, समीरो ध्वजदण्डेन, सोमः गदया, धनाध्यक्षः दण्डेन, इशानः क्रूरत्रिशूलेन, सर्वे स्थगिताः। रुद्राः त्रिशूलानि, आदित्या गदाः, वसवः मुषलानि धारयन्तः, सर्वे स्वर्गवासिनः देवाः एकक्षणेन भगवता निगृहीताः। अन्ये अपि स्वर्गवासिनः देवाः तेन देवाधिपेन एवमेव निरुद्धाः; विष्णुः अपि शिरः कम्पयन् चक्रं समुत्क्षिप्य स्थितः। तस्यापि बालकेन शिरः स्थिरं कृतम्, न स चक्रं प्रक्षिप्तुं, न च भुजौ सञ्चालयितुं अशकत्। पुषा दन्तैः कर्षन् बालं सन्देहेन पश्यन् स्थितः; शम्भोः केवलदृष्ट्या तस्य दन्ताः पतिताः। स महाबलः तेषां बलं तेजः प्राभवञ्च निरुद्धवान्; तदा कोपेन पूर्णाः ते देवाः तत्र स्थिताः। ब्रह्मा महतीं व्यथां प्राप्य शङ्करं ध्यात्वा तम् ईश्वरं देवाधिदेवं उमायाः अङ्के निषण्णं ज्ञातवान्। भगवन्तं देवाधिदेवं विज्ञाय स शीघ्रं समुत्थाय विस्मितः शम्भोः पादयोः प्रणम्य तं स्तोतुम् आरब्धवान्— "त्वं सर्वलोकबुद्धिः, त्वं अहंकारः, त्वमेव भूतानां करणं च, प्रभो। पुरा तव दक्षिणहस्तात् अहं सृष्टः, वामहस्तात् च महाबाहो भगवान् नारायणः। एषा च देवी प्रकृतिः सदा तव सृष्टिकारणं, तव पत्नीरूपं धारयित्वा स जगत्कारणं जाता। नमोऽस्तु ते महादेव, पुनः पुनः नमः महादेव्यै। तव प्रसादात् प्रभो, तवाज्ञया च मया प्रजाः सृष्टाः। एते देवाः चान्ये अपि मया सृष्टाः, किन्तु ते अद्य तव मायया मोहिताः; तान् स्वपूर्वरूपेण पुनः कुरु।" एवं महेश्वरं सूचित्य ब्रह्मा पद्मयोनिः तैः निगृहीतैः देवैः सह संवादं कृतवान्। "एते सर्वे देवाः मोहिता, शंकरं देवदेवं न जानन्ति, स यः अत्र सर्वैः देवैः पूजितः। शीघ्रं शरणं गच्छत, हे देवाः, इन्द्रपूर्वकाः, नारायणेन मुनिभिः सह शंकरं प्रभुं। मया सह देवाधिदेवं परं आत्मानं शासितारं, एतां च परां प्रकृतिं हिमवत्कन्यां, प्राप्नुत।" तत्र तैः सर्वोत्तमैः देवैः निगृहीतैः, नारायणेन सह, मनसि भगवतः प्रणामः कृतः। तदा तेषां प्रति प्रसन्नः त्रिनेत्रः देवाधिदेवो ब्रह्मणः वचनेन शीघ्रं तान् स्वपूर्वरूपेण पुनः कृतवान्। सर्वेषां संतुष्टानां तदा स देवाधिदेवः दिव्यं परमाश्चर्यमयं रूपं निर्माय, सर्वान् देवान् निगृहीतवान्। तस्य तेजसा ते देवाः—इन्द्रः, सोमः, सूर्यः, ब्रह्मा, साध्याः, नारायणः, यमः, रुद्राः—सर्वे भगवन्तं द्रष्टुम् इच्छन्तः दृष्टिं याचितवन्तः। तेषां स परमदृष्टिं सर्वदर्शिनीं दत्तवान्। शर्वः अपि जलाधिपः, भवानीं चलां च दृष्टिं दत्तवान्; तां दृष्टिं प्राप्य, इन्द्रविष्णुप्रमुखाः देवाः ब्रह्मणा सह महेश्वरं दृष्टवन्तः। ब्रह्मा, शक्रः, अन्ये च शीघ्रं प्रणम्य, भवानी गिरिपतिः च, भगवतः पादयोः प्रणमन्। ऋषयः, शिवगणनायकाः, शिवप्रियाः पुष्पवृष्टिं कृतवन्तः; दिविस्थाः सिद्धाः, चारणाः अपि पुष्पाणि ववर्षुः। दिव्यदुन्दुभयो निनदिताः, मुनयः भगवन्तं स्तुतवन्तः, गन्धर्वश्रेष्ठाः गीतानि गायन्तः, अप्सरसां गणाः नृत्यन्त्यः। सर्वे गणाः प्रमोदिताः, पार्वती माता प्रमुदिता, देवी स्वर्गवासिनां मध्ये हृष्टा। सा दिव्यं सुरभिगन्धिनं माल्यं तस्य पादयोः समर्प्य, "साधु साधु" इति उक्त्वा तत्रैव तं पूजितवती। भगवत्या सहिताः सर्वे देवाः, ब्रह्मणा सह, यक्षनागराक्षसैः सह, शिरसा भूमौ नमतः स्थिताः।