लिङ्गपुराणम्

अनुपलम्ब्यः स्वयंसिद्धः प्राप्तव्यः सनातनरूपधारी, कीर्तिवाहकः वराहदंष्ट्राभृत्, वातः बलवान् एकनायकश्च स भगवान्। स वेदप्रदीपकः वेदवान् एकमित्रः नानारूपधारी लक्ष्मीप्रियः शिवस्य कारणं शान्तः शिवः सम्यक् स्थितः। पृथिव्यां स्थित्वा श्रीजनकः श्रीरूपः भूषणः भूतभारकः शरीररहितः भक्तदेहे प्रतिष्ठितः कालज्ञः कलारूपधारी च सः। सत्यम् व्रतं च महात्यागी धृतिनिष्ठः शमशीलः परोपकारी वरदः विशेषः वेदसागरः। अक्षयः गुणग्राही लक्षणभृत् दोषनाशकः स्वभावात् उग्रः समः शत्रुनाशकः मध्यविनाशकश्च। शिखिधारी कवचधारी शूलपाणिः उग्रः कपालमालाभूषितः वलययुक्तः मेखलाधारी खड्गधारी मायापतिः संसाररथः। अमरः सर्वदृष्टिः सिंहसदृशः तेजोनिधिः महामणिः अनन्तः अपरिमेयस्वरूपः बलवान् कर्मविशारदः। ज्ञेयः वेदार्थज्ञः रक्षकः सर्वव्यापी मुनिनाथः अनुत्तमः दुर्जयः सौम्यः मनोहररूपः। देवेशः शरण्यः शब्दब्रह्ममयः साधुगम्यः कालग्रासकः दोषकर्ता वासुकिवलयभृत्। महाधनुर्धरः भूमिधारकः निर्मलः अनियन्त्रितः तेजस्वी मणिसदृशः सूर्यसदृशः सौभाग्यवान् सिद्धिदः सिद्धिसाधनः। निवृत्तः गूढः कुशलः विशालवक्षाः महाबाहुः एकदीपः विघ्नरहितः मानुषः नारायणप्रियः। निरदोषः लोकातीतः अक्लिष्टः क्षोभनाशकः स्तुत्यः स्तुतिप्रियः स्तोतुः व्यासरूपः प्रशान्तः। निष्कलंकसिद्धिसाधनः ज्ञाननिधिः धैर्यनिश्चलः शान्तचित्तः अमन्दः क्षुद्रनाशकः नित्यसुन्दरः। शौर्ये प्रमुखः भूपतिः विभागपति रात्रिनाथः सत्योपदेशकः दृष्टिः गुरु शरणागतवत्सलः। सारः सज्ञः सर्वज्ञः सर्वभूताश्रयः—एवं सहस्रनामभिः वृषध्वजं तं स्तौति। ततः बलवान् तं अभिषिच्य पद्मैः पूजयामास, हरिं परिक्षय्य महेश्वरं पद्मैः अर्चयन्। लोकनाथः एकं पद्मं गूढवान्; पुष्पवियोगे हरिः तत्र विस्मितः 'किमेतत्?' इति चिन्तयामास। सर्वभूताश्रयः सः तद्विज्ञाय स्वमक्षिणं निष्क्रान्तवान्, भक्त्या तं जगद्गुरुं तेन नाम्ना पूजयामास। तदा हरिं तथा स्थितं दृष्ट्वा महाबलः हरः वह्निमण्डलात् शीघ्रं समुत्पत्य अवतीर्णः। स कोटिसूर्यसन्निभः जटामुकुटधारी ज्वालामालावृतः दिव्यः तीक्ष्णदंष्ट्रः भीषणः। शूलगदामुसलचक्रशक्तिपाशधारी वरदाभयकरः व्याघ्रचर्मवसानः सः हरः। भवं तथाविधं भस्माङ्कितं दृष्ट्वा जनार्दनः प्रहृष्टः सन्दृष्ट्वा देवदेवं सस्मार। देवा इन्द्रसहिताः तं त्रिनेत्रं प्रदक्षिणीकृत्य पलायिता; ब्रह्मलोकः कम्पितः पृथिवी च चचाल। शम्भोः तेजो दशशतयोजनं सर्वतोऽधस्तात् ऊर्ध्वं च दग्धम्, भूमौ 'हतः स्मः' इति शब्दः अभवत्। ततः महादेवः शङ्करः सस्मितमिव विष्णुं सस्नेहमवलोक्य उवाच। 'अहं तव दिव्यं कार्यं विज्ञातवान्, जनार्दन; तुभ्यं सुदर्शनाख्यं तेजस्वि चक्रं ददामि। या रूपं त्वया दृष्टं, यत् सर्वलोकभीषणं, तव हितार्थं तवात्मनः च प्रकटितम्। रणशमः, विष्णो, सुराणां दुःखहेतु; शान्तस्य शस्त्रं शान्तमेव—किं फलमस्ति शान्ते शस्त्रे? रणे शान्तस्य शस्त्रं शान्तमेव; तपसिनां शमः बलम्; शमेन वीरः रिपोर्बलम् छित्त्वा स्वबलवृद्धिं करोति। यदा देवाः न शान्ताः, मम अक्षयस्वरूपं चिन्तयेत; सुरारिशत्रोः, किं युद्धाय शस्त्रेण? क्षमा न कर्तव्या युद्धे, सुरारिशत्रोः, भविष्यति वा अतीते वा दुर्बले वा स्वजनावृतः वा। यदा कालो न युक्तः, अधर्मे वा आपदि वा, सुरद्विषाम्, इति उक्त्वा तं दशसूर्यसमानप्रभं चक्रं दत्तवान्। एकं नेत्रं अपि दत्तवान्, लोकनाथः, पद्मसदृशं; ततोऽस्य 'पद्मनाभ' इति नामाभवत्। नेत्रं चक्रं च दत्त्वा नीललोहितः विष्णुं सुन्दरकराभ्यां स्पृष्ट्वा उवाच। 'वरदः अहम्, वरान् उत्तमान् वृणीष्व; त्वया भक्त्या, नृश्रेेष्ठ, अहं जितः।' इति देवदेवेन उक्तः सः प्रणम्य उवाच—'मम भवतु त्वयि भक्ति: महादेव, परं वरं देहि। अन्यन्न काङ्क्षे; तव भक्तानां दुःखं नास्ति, प्रभो।' इति श्रुत्वा सः परमकारुण्यवान् अभवत्। तम् आलिङ्ग्य, शीतांशुकिरणमौलिना, श्रद्धां दत्तवान्; महादेवः अच्युतं परमात्मानं इत्युक्त्वा उवाच। 'मम प्रसादात् त्वं मयि भक्तः भविष्यसि, सुरासुरैः पूजितः मान्यश्च, देवश्रेष्ठ—न संशयः। यदा सती दक्षदुहिताः सुकेशी मातरं पितरं दक्षं च तिरस्करोति, तदा सा सुरपत्नी भविष्यति।