लिङ्गपुराणम्

ततः भगवत् हरिः, देवाधिदेवः, तान् समागतान् देवान् दृष्ट्वा, समीपमुपेत्य, तान् प्रणम्य, मधुरं वाक्यमुवाच— “वत्साः, किं यूयं, देवाः, अलङ्कारवीर्यविहीनाः, क्लिष्टाः सन्तः, अत्र समागताः? व्रतेषु स्थिराः भवन्तः, यथाभूतं वदन्तु—किं जातम्?” एवं तस्य वचः श्रुत्वा, ते उत्तमा देवाः, तादृशदशाम् आपन्नाः, विष्णवे देवदेवाय प्रणम्य, सर्वं यथावत् न्यवेदयन्। “भगवन्, देवाधिदेव, जय विजयी जनार्दन, अस्माकं सर्वेषां दैत्यैः पीडितानां, त्वमेव शरण्यः। त्वमेव मार्गः, देवाधिदेव, त्वमेव परमात्मा, त्वमेव जगतां पिता। त्वमेव धारकः, संहर्ता, भोक्ता, दाता च, हे जनार्दन; तस्मात् दैत्यनिग्रहाय त्वं कर्तव्यम्। दैत्याः तु भीषणैः शक्तिभिः रक्षिताः—वैष्णवी, ब्राह्मी, रौद्री, याम्यी, कौबेर्याः, सौम्याः, नैऋत्याः, वारुण्याः—महाबलाः। वायवी, आग्नेयी, ईशानी, वर्षणी, सौर्याः, रौद्री, भीमा, कम्पा, जृम्भा, अन्याश्च शक्तयः अपि तैः संरक्षिताः। सर्वे ते, कमलनयन, वरदानप्राप्त्या अभेद्याः जाताः; तव स्वं चक्रं सूर्यमण्डलसमुत्थं, उत्थापितम्। तदपि दधीचिच्यवनाभ्यां मन्दीकृतम्, लोकगुरो; तव दण्डः, शार्ङ्गधनुः, आयुधं च दैत्यैः अनुग्रहेण प्राप्तम्। पूर्वं त्रिपुरान्तकेन जालन्धरवधे कर्तुं, तीक्ष्णं भीषणं रथचक्रं निर्मितम्; तेनैव तेषां वधः कर्तव्यः। तस्मात् तेनैव आयुधेन वधः करणीयः, नान्यैः शतशः शस्त्रैः। इत्येवं वचनं श्रुत्वा, कमलनयनः—” हरिः, चक्रपाणिः, स्वयं बृहस्पतिं च अन्यांश्च देवान् उवाच— “देवाः, सर्वैः नित्यैः सह, वयं महेश्वरं प्राप्नुयाम। सर्वमवाप्तं सति, अहं सुराणां कृते करिष्यामि। जालन्धरवधे त्रिपुरान्तकेन रथचक्रं हि निर्मितम्। तद् रथचक्रं लब्ध्वा, तेनैव महाअसुरान्, धुण्ढुप्रमुखान् दैत्यान् षडष्टकं सहितान्, हनिष्यामि। सपक्षैः सह, क्षणेन, सर्वान् उद्धरिष्यामि। इत्येवं श्रेष्ठान् देवान् उक्त्वा, उत्तमं देवम् अनुस्मृत्य—” तदनन्तरं श्रेष्ठाः देवाः, हिमवतः पुण्ये शिखरे, यथाविधि लिङ्गं स्थापयित्वा, उत्तमं शङ्करं सम्पूज्य, तत् मेरुसदृशं लिङ्गं विश्वकर्मणा निर्मितं, त्वरिताख्येन जनार्दनेन, रुद्ररौद्राभ्यां सह स्थापितम्। स स्रग्विणं तेजोमयं शोभनं रूपं स्नापयित्वा, अग्निं प्रणम्य, रुद्रं पूजयित्वा, स्तुतिं चकार। “भव” इत्यादि नामभिः सह सहस्रनाम्ना, यथाक्रमं, प्रणवाद्यन्तं “नमोन्तं” पर्यन्तं, शिवं सम्पूज्य। सहस्रनाम्ना, प्रतिनामं कमलं समर्प्य, महेश्वरं शङ्करं सम्पूज्य। अग्नौ च, भवादिनाम्ना, दर्भादिभिः हविषा, सम्यक् दशसहस्रं प्रति नामं, “स्वाहा” इति समर्प्य। पुनः शम्भुं, भव, शिव, हर, रुद्र, पुरुष, पद्मनयन इति नामभिः स्तुत्वा। स एव वाञ्छितः, सदा धर्मात्मा, सर्वमङ्गलः, महेश्वरः, ईश्वरः, स्थिरः, अधिपः, सहस्रनेत्रः, सहस्रपादः। श्रेष्ठः, वरदः, पूज्यः, शङ्करः, परमेश्वरः, गङ्गाधरः, त्रिशूलधारी, परमहितार्थः। सर्वज्ञः, सर्वदेवश्रेष्ठः, गिरिधरः, जटाधरः, चन्द्रशेखरः, सोमशेखरः, प्राज्ञः, विश्वेश्वरः, अमराधिपः। वेदान्तसारः, वेदान्तसमूहः, कपालधारी, नीलरक्तवर्णः, ध्यानाधारः, ध्यान्यः, गौरीपतिः, गणाधिपः। अष्टमूर्तिः, विश्वरूपः, त्रिवर्गः, स्वर्गदः, ज्ञानगम्यः, ज्ञाननिष्ठः, देवदेवः, त्रिनेत्रः। वामदेवः, महादेवः, गौरः, धृतिमान्, स्थिरः, विश्वरूपः, नानानयनः, वागीश्वरः, शुद्धः, अन्तरात्मा। सर्वस्नेहप्रतिप्रदः, वृषाङ्कः, वृषध्वजः, प्रभुः, पिनाकधारी, दण्डधरः, अद्भुतदर्शनः, सनातनः। तमोहरः, महायोगी, त्राता, ब्रह्माङ्गजटाधरः, मृत्युंजयः, चर्माम्बरः, मङ्गलः, प्रणवरूपः। उन्मत्तवेषधारी, रमणीयः, दुरासदः, कामदमनः, दृढबाहुः, स्कन्दगुरुः, परः, परमाश्रयः। अनाद्यन्तमध्यमः, गिरिशः, गिरिसखः, कुबेरमित्रः, नीलकण्ठः, लोकेश्वरश्रेष्ठः। सर्वदेवतासामान्यः, धनुर्धारी, नीलकण्ठः, परशुधारी, विशालाक्षः, मृगव्याधः, देवाधिपः, भास्करप्रभः। धर्मकार्येऽविप्रतिष्ठः, क्षेत्रं, भगवतः, भगाक्षिहन्ता, उग्रः, पशुपतिः, गरुडगति, भक्तप्रियः, मधुरवाग्मी। दाता, दयालुः, कुशलः, जटाधरः, कामदमनः, श्मशानवासी, सूक्ष्मः, श्मशानस्थितः, महेश्वरः। सृष्टिकर्ता, प्रजापतिः, महाविधाता, महाभैषज्यः, परः, गोपालकः, रक्षिता, ज्ञानगम्यः, पुरातनः। स धर्मः, परो धर्मः, विशुद्धात्मा, सोमः, सोमप्रियः, सुखदः, सोमपः, सुधापः, सोमः, महाचारी, महाज्ञः। अजामित्रः, प्रकाशः, पूज्यः, हविर्भुजः, लोकसृष्टा, वेदकर्ता, सूत्रकर्ता, नित्यः। महामुनिः, कपिलगुरुः, विश्वतेजाः, त्रिनेत्रः, पिनाकधारी, पृथ्वीश्वरः, शिवदः, सदा हितकर्ता। एवं भगवान् हरिः, देवानां कृते, महेश्वरं सम्पूज्य, तस्य प्रसादं प्रार्थयामास, यथा दैत्यवधाय चक्रं लभेत, सुराणां च क्लेशं निवारयेत्।