लिङ्गपुराणम्

यदा मम अज्ञानम्, अहंकारेण दूषितम्, उद्भवति, तदा, हे परमेश्वर, त्वमेव तस्य नाशं कुरु। एवं शङ्कराय आत्मनं निवेद्य, नरसिंहः उवाच—"नूनं, हे विष्णो, त्वं जीवने अन्ते शक्तिहीनः, पराजितः च असि।" ततः, वीरभद्रः, सर्वरूपं विनष्ट्वा केवलं मुखं अवशेषयन्, तत् उग्रं नरसिंहं क्षणेन विजितवान्। ततः, ब्रह्मादि सर्वदेवाः ऊचुः—"हे वीरभद्र, तव दृष्ट्या वयं देवाः पुनः जीविताः, यथा वृक्षाः वर्षेण।" "यस्य आज्ञया अग्निः दहति, सूर्यः स्वयमेव उदेति, वायुश्च वायति—स एव त्वम्; मृत्युः पञ्चमः धावति।" "यदव्यक्तं, परमं व्योम, विभाजनातीतं, नित्यं शिवं—हे प्रभो, ब्रह्मविदः त्वामेव तद् वदन्ति।" "कः वा वयं, भूतबोधे? परमेशः न रूप-सौन्दर्य-वर्णनैः ज्ञेयः।" "सर्वदुःखेषु रक्षस्व, हे गणनाथ, एकादशरूप; भगवन् हरः नानारूपे अस्ति।" "एवं तव नानावतारान् दृष्ट्वा, हे शिव, कदाचित् तमः जायते, किन्तु न प्रभाविताः, यतो ध्यानेन तव विचारः नष्टः।" "गुञ्जापर्वतः शिखरेषु यानि तव विविधरूपाणि, तानि प्रत्याहर; तव गन्तव्यं न उच्चावचविभागे।" "वेदज्ञा ब्राह्मणाः रुद्रस्य द्वे शरीरं जानन्ति—एकं उग्रं, अपरं शुभं; तयोः प्रत्येकं स्वस्वरूपे नानात्वं।" "अत्र रक्षस्व, हे प्रभो, नित्यं अजित शक्तिमन्; सर्वं जगत् तव तेजसा व्याप्यते।" "ब्रह्मा, विष्णु, इन्द्र, चन्द्र, वयं प्रमुखा देवाः, सर्वे देवासुराश्च, त्वत्तः उत्पन्नाः, हे महेश्वर।" "ब्रह्मा, इन्द्र, विष्णु, यमादयः, देवासुरान् विजित्य, हरिम् 'सिंह' इति मनसा सम्बोधयन्।" "यतः त्वं सर्वं धारयन्, अष्टमूर्तिं विभजन्, तस्मात् रक्षस्व, हे प्रभो, देवाभिलषितं वरं दत्त्वा।" ततः दिव्यः प्रभुः देवर्षिभ्यः उवाच—"यथा जलं जले, क्षीरं क्षीरे, घृतं घृते मिलति—" तस्मिन्काले विष्णुः शिवे एव मिलितः, नान्यथा; स एव नरसिंहस्य आत्मा, गर्वितः महाबलः। नरसिंहः, लोकविनाशे प्रवृत्तः, पूजनीयः; भक्त्यर्थिनः तं नमन्ति। एवं उक्त्वा, वीरभद्रः सर्वेषु प्राणिषु तत्रैव अदृश्यः अभवत्। ततः आरभ्य, शङ्करः नरसिंहचर्म धृत्वा, तस्य मुखं कपालमालायाम् अग्रणी अभवत्। तदा देवाः, भयमुक्ताः, एतत् कथा विस्मयपूर्णदृष्ट्या पठित्वा, यथागतं प्रस्थिताः। यः एतां परमां पावनां कथां वेदैः सह पठति वा शृणोति, तस्य सर्वदुःखं नश्यति। एषा सौभाग्यं, कीर्तिं, दीर्घायुष्यम्, आरोग्यं, बलवृद्धिं ददाति; सर्वविघ्नान् नाशयति, सर्वरोगान् हन्ति। अकालमृत्युः नश्यति, महाशान्तिः, शुभता च लभ्यते; शत्रुमण्डलं नश्यति, सर्वराजान् हन्ति। अशुभस्वप्नान् नाशयति, सर्वभूतान् निवारयति, विषग्रहान् हन्ति, पुत्रपौत्रादीन् वर्धयति। योगसिद्धिः सम्पूर्णा लभ्यते, शिवज्ञानं प्रकाश्यते, परमलोकस्य सीढी भवति, इच्छितार्थप्राप्तये एकमेव साधनम्। विष्णुमाया नाशयति, देवतत्त्वं परमं ददाति, कामानां पूर्तिं, श्रीं, बुद्धिं च लभ्यते। एषा पिनाकिनः परमरूपः शरभरूपे भक्तानां दृढनिष्ठानां प्रकाशनीयः। एषा शिवस्वरूपेण पठनीया शृवणीया च, शिवपर्वणि, चतुर्दश्यष्टम्यां च। अभिषेकसमये, शिवसन्निध्यर्थं, च चौरव्याघ्रसर्पसिंहराजभीतेषु पठनीयम्। अन्येषु आपत्तिषु—भूकम्पे, वनाग्ने, शिलावर्षे, उल्कापाते, वातवृष्टौ, अनावृष्टौ, अतिवृष्टौ च—तस्मात् तत्र, शिवभक्तः, दृढव्रती, सम्पूर्णं स्तोत्रं पठति वा शृणोति— स रुद्रपदं प्राप्नोति, रुद्रगणः भवति। इदानीं कथयामि—कथं जटाधरः, भगाक्ष्यहन्ता, पुरा जलन्धरं, जाम्भसमं बलिनं हन्ति। एतत् वदितव्यं, हे रोमहरषण, दृढव्रत, जलन्धरस्य वृत्तान्तं, यः जलमण्डलात् उत्पन्नः प्रसिद्धः। स मृत्युसदृशः, तपसा बलं प्राप्तवान्; तेन देवाः, गन्धर्वाः, यक्षाः, नागाः, राक्षसाः— सर्वे युद्धे पराजिताः, ब्रह्मा अजः अपि। देवसंघं विजित्य, जलन्धरः ब्रह्माणं अपि अधीनं कृतवान्। स विष्णुं, देवेशं, जगद्विनाशकं, गुरुम् उपगम्य, तयोः युद्धं अभवत्, अहर्निशं अनवरतम्। तस्मिन्युद्धे जलन्धरः, प्रभुं विजित्य, मधुसूदनं पराजितवान्; स जनार्दनं देवेशं अपि विजितवान्। स दितिपुत्रान् न्यायज्ञान् उवाच—"सर्वे मया युद्धे पराजिताः; शङ्करः एकः युद्धे अजितः अस्ति।