लिङ्गपुराणम्

त्रैगुण्यात्मानं त्रिशूलधारिणं गुणातीतं योगिनं संसारस्रोतःस्वरूपं जगच्चेष्टामहानायकं परमेश्वरं प्रणम्य, चन्द्राग्निसूर्यस्वरूपं मोक्षविविधकारणं वरदं अवतारकारणं सर्वकारणकारणं च पुनः पुनः नमस्कृत्य, कपालिनं उग्ररूपं धर्मकीर्तिं अच्युतं लोचनज्वालिनं गदाधरं शिवं पुनः प्रणम्य, वैद्येश्वरं कपालिनं दण्डिनं योगमूर्तिं मेघवाहनं पार्वतीपतिं देवमपि प्रणमामि। अव्यक्तं शोकशून्यं धृतिमन्तं स्थिरधन्वानं अचलं चर्माम्बरधरं पञ्चार्थकारणं च शिवं नमामि। वरदं एकपादं शशाङ्ककिरिटिनं यज्ञेश्वरं युगेश्वरं च पुनः प्रणमामि। योगेश्वरं नित्यं सत्यं परं सर्वात्मानं सर्वेश्वरं च नमस्करोमि। एकवारं, द्विवारं, त्रिवारं, चतुर्वारं, पञ्चवारं, दशवारं, सहस्रवारं च तुभ्यं नमः। अनन्तवारं पुनः पुनः अनन्तशः नमस्कृत्य, तुभ्यं नमः। एवं तवाष्टशतानि अमृतनामानि स्तुत्वा, नृसिंहः पुनः शरभेश्वरं प्रार्थयत्। "यदा यदा मम अहंकारदोषजन्यं अज्ञानं उदेति, तदा तदा त्वं स्वयमेव तद्विनाशय," इति स नृसिंहः शङ्कराय उक्त्वा, "सत्यं वदामि, हे विष्णो, त्वं मृत्यौ पराजितः असि," इति प्राह। तत्क्षणमेव केवलं मुखं शेषितं कृत्वा, सर्वरूपं नाशयित्वा, वीरभद्रः तं उग्ररूपिणं संयम्य विजितवान्। तदा ब्रह्मादयः सर्वे देवाः वीरभद्रं प्राहुः—"हे वीरभद्र, तव दर्शनात् वयम् अमराः अभवत्, यथा वृष्ट्या वृक्षा जीवन्ति।" यस्याज्ञया वह्निः दहति, सूर्यः स्वयमेव उदेति, वायुः वति—तथा त्वं; मृत्युः पञ्चमः धावति। यदव्यक्तं परं व्योम, अविभक्तं, नित्यं शिवं—ब्रह्मविदः त्वामेव इति घोषयन्ति। अस्माकं कः कः तत्वज्ञानं, कः रूपं, कः वर्णः, कः सौन्दर्यवर्णनं? परमेश्वरः न रूपवर्णादिभिः ज्ञेयः। सर्वेषु आपदेषु, हे गणनाथ, एकादशरूपिण्, रक्ष; हरो बहुरूपः अस्ति। एवं तव अनेकेषु अवतारेषु दृष्टेषु, हे शिव, कदाचित् तमोऽपि जायते, किन्तु तव ध्यानात् अस्माकं चित्तं विमलम्। गुञ्जाशैलपृष्ठे ये सर्वरूपाणि त्वया धृतानि, तान्युपसंहर; तव गतिः न उच्चावचभेदेन नियन्तव्या। वेदवित् ब्राह्मणाः रुद्रस्य द्वे शरीरे विज्ञायन्ते—एकं उग्रं, अपरं शिवं; तयोः प्रत्येकं स्वस्वरूपे बहुधा विभक्तम्। अत्र अस्मान् रक्ष, हे अनुत्तम पराक्रमिन्, यतो जगत्सर्वं तव तेजसा व्याप्यते। ब्रह्मा, विष्णु, इन्द्र, चन्द्रः, वयम् अग्र्याः देवाः, सर्वे देवासुराश्च, त्वत्तः एव उत्पन्नाः, हे महेश्वर। ब्रह्मा, इन्द्रः, विष्णुः, यमः च अन्ये च, देवासुरान् विजित्य, हरिं "सिंहः" इति मनसा सम्बोध्य। यः सर्वं धारयन् अष्टमूर्तिभेदेन देहम् विभजति, सः त्वं; तस्मात् देवाभिलषितैः वरैः अस्मान् रक्ष। तदा भगवान् देवः तान् देवर्षीन् प्रवदति—"यथा जलं जले, क्षीरं क्षीरे, घृतं घृते लीयते।" तस्मिन्काले विष्णुः केवलं शिवे लीनः, नान्यथा; स एव नृसिंहस्य आत्मा, गर्वितः महाबलः। स नृसिंहः, लोकसंहारकर्मणि प्रवृत्तः, पूज्यः; तस्मै भक्त्यर्थिनः नमस्कुर्वन्ति। एवं उक्त्वा वीरभद्रः सर्वेषां मध्ये अदृश्यः अभवत्। तदा शङ्करः नृसिंहत्वचं धारयामास, तस्य मुखं शिरमालायां मुख्यरूपे प्रतिष्ठितम्। ततः सर्वे देवाः, भयमुक्ताः, अस्य चरितं विस्मयमुद्रितलोचनाः पठित्वा, यथागतम् प्रतस्थिरे। यः कश्चन एतत् परमं पावनं चरितं वेदैः सहितं पठति वा शृणोति वा, स सर्वदुःखैः विमुक्तः भवति। एतत् सौभाग्यं, कीर्तिं, दीर्घायुः, आरोग्यं, बलवृद्धिं च ददाति; सर्वविघ्ननाशनं, सर्वरोगनाशनं च। एतत् अकालमृत्युनाशनं, महाशान्तिप्रदं, कल्याणदं, रिपुव्यूहनाशनं, सर्वराजनाशनं च। दुःस्वप्ननाशनं, सर्वभूतविनाशनं, विषग्रहनाशनं, पुत्रपौत्रादिवृद्धिकरं च। एतत् सिद्धियोगदं, शिवज्ञानप्रदं, परमगत्युपायं, सर्वाभीष्टसाधनं च। एतत् विष्णुमायानाशनं, देवतत्त्वप्रदं, सर्वकामसम्पादनं, श्रेयः, बुद्ध्यादिसाधनं च। एषः परमः पिनाकधन्वनः शरभरूपः भक्तानां स्थिरव्रतानां दर्शनीयः। एषः शैवेषु पर्वणि, चतुर्दश्यष्टम्यादिषु, शिवमयैः पठनीयः श्रोतव्यश्च। अभिषेककाले, शिवसंनिध्यर्थे, चौरव्याघ्रसर्पसिंहराजभीतेषु च पठनीयः।