हरिः परमेश्वरं मृदुवाक्यैः स्तुत्वा प्रणनाम—"नमः रुद्राय, शर्वाय, महाकालाय, विष्णवे च। नमो भीमाय, उग्राय, क्रुद्धाय, रोषाय; नमो भवाय, शर्वाय, शंकराय, शिवाय, तुभ्यम्। कालकालाय, कालाय, महाकालाय, मृत्यवे, वीराय, वीरभद्राय, वीरविनाशिनि, शूलपाणये च नमः। महादेवाय, महाबलाय, पशुपतये, एकाकिने, नीलकण्ठाय, शितिकण्ठाय, धनुर्धराय च नमः। अनन्ताय, सूक्ष्माय, यमदण्डाय, पराय, परमेश्वराय, परात्पराय तुभ्यम् नमः। परात्पराय, विश्वाय, विश्वरूपाय, विष्णुपत्न्यै, विष्णुक्षेत्राय, प्रभाय च नमः। नाविकाय, व्याधाय, महारोगाय, नित्याय, भैरवाय, शरण्याय, महाभैरवरूपिणे च नमः। नरसिंहविनाशिनि, कामकालपुरान्तकाय, महाबन्धविनाशिनि, विष्णुमोहान्तकाय च नमः। त्र्यम्बकाय, त्र्यक्षराय, व्याप्ताय, अनुग्रहाय, मृत्युञ्जयाय, शर्वाय, सर्वज्ञाय, यज्ञविनाशिनि च नमः। यज्ञेशाय, श्रेष्ठाय, ज्वलनरूपाय, महाघ्राणाय, जिह्वाय, प्राणापानगमाय च नमः। त्रैगुण्याय, त्रिशूलधारिणे, निर्गुणाय, योगिने, संसारस्रोतसे, जगद्व्यापिने च नमः। सोमाग्निसूर्यरूपिणे, मुक्तिवैचित्र्यकारणाय, वरदाय, अवतीर्णाय, सर्वकारणाय च नमः। कपालिने, उग्राय, नाथाय, धर्मकीर्तये, अच्युताय, ज्वलनलोचनाय, गदाधराय, शिवाय नमः। वैद्येशाय, कपालिने, दण्डिने, योगरूपिणे, मेघवाहनाय, देवाय, पार्वतीपतये च नमः। अव्यक्ताय, निरामयाय, स्थिराय, दृढधन्विने, अचलाय, चर्माम्बराय, पञ्चार्थकारणाय नमः। वरदाय, एकपदाय, शशाङ्कशेखराय, यज्ञेशाय, युगेश्वराय च नमः। योगेश्वराय, नित्याय, सत्यमूर्तये, पराय, सर्वात्मने, सर्वेश्वराय च नमः। एकवारं, द्विवारं, त्रिवारं, चतुर्वारं, पञ्चवारं, दशवारं, सहस्रशः नमस्ते। अनन्तवारं, पुनः पुनः, अपि च, अनन्तरं, अनन्तं नमः।" एवं, अष्टशतानि अमृतनामानि स्तुत्वा, नरसिंहः पुनः शरभेश्वरं प्रार्थयामास। "यदा मम अहंकारदुष्टमोहः उदेति, तदा भगवन् त्वमेव तं नाशय।" इति शङ्करं प्रति उक्त्वा, नरसिंहः पुनरुवाच—"नूनं विष्णोः, त्वं अशक्तः, मृत्युकाले पराजितः।" ततः, केवलं मुखं शेषयित्वा, सर्वरूपं विनाश्य, वीरभद्रः तं उग्रं प्राणीं तत्क्षणमेव निगृह्य तस्थौ। ततः ब्रह्मादयः सर्वे देवाः ऊचुः—"वीरभद्र, तव दृष्ट्या वयं देवाः जीवन्तोऽभवाम, यथा वृक्षा वर्षेण।" येनाज्ञया वह्निः दहति, सूर्यः स्वयमेव उदेति, वायुः वति, मृत्युः पञ्चमः धावति, स एव त्वम्। यदव्यक्तं, परमं व्योम, निरवच्छिन्नं, नित्यं शिवं—तद्ब्रह्मविदो विदुस्त्वामेव। "कः वयं भूतज्ञानविषये? न हि परमेश्वरः रूप-सौन्दर्य-वर्णनैः ज्ञातुं शक्यः। सर्वापदेषु रक्ष मां गणनाथ, एकादशरूप, हरः बहुविधरूपः अस्ति। तव अनेके अवताराः दृष्ट्वा, किञ्चिदन्धकारः जायते, किन्तु तव चिन्तनात् नः मनोविकारः न भवति। गुञ्जापर्वतस्य शिखरेषु ये रूपाणि त्वया धृतानि, तानि सर्वाणि संहर; न तव गतिः उच्च-नीच-भेदेन नियता। वेदज्ञा ब्राह्मणाः द्वे रुद्रदेहे वेदुः—एकं उग्रं, अन्यं शिवं; तयोः प्रत्येकं स्वस्वरूपे बहुविधम्।" "त्राहि नः, भगवन्, नित्यजयिनि महाबल, सर्वं जगत् तव तेजसा व्याप्यते। ब्रह्मा, विष्णु, इन्द्र, चन्द्र, वयं च अग्र्याः देवाः, सर्वे च देवासुराः, त्वत्तः एव उत्पन्नाः, महेश्वर। ब्रह्मा, इन्द्र, विष्णु, यमादयः, सुरासुरान् जित्वा, हरिं 'सिंह'मिति मनसा संबभाषिरे।" "त्वं हि सर्वं वहसि, अष्टधा तनुं विभज्य; तस्मात्, देवकाम्यदानेन नः पालय।" देवेशः तान् देवर्षीं उवाच—"यथा जलं जले, क्षीरं क्षीरे, घृतं घृते लीयते—तथा।" तस्मिन् समये विष्णुः केवलः शिवे लीनः, नान्यथा; अयं एव नरसिंहात्मा, गर्वितः महाबलः। नरसिंहः, संहारकारिणां मध्ये, पूज्यः; मयि भक्त्याप्तिकामैः सदा नम्यः। एवं उक्त्वा, वीरभद्रः तत्रैव सर्वेषां मध्ये अन्तर्धानमगात्। तदनन्तरं शङ्करः नरसिंहचर्मणं वसनं चकार, तस्य मुखं कपालमालायाम् अग्रणी स्थापयामास।