लिङ्गपुराणम्

अथ कदाचित् अघोरः देवः, भीमबलसमन्वितः, तस्य दर्शनं दत्तवान्। तस्य च पार्श्वे कृष्णमाल्याङ्गरागैः शोभिताः कृष्णवर्णाः बालका आविर्भूताः। तत्र चत्वारः महात्मानः बालकाः जाताः—कृष्णः, कृष्णशिखः, कृष्णास्यः, कृष्णवस्त्रधृक् इति। तदनन्तरं सहस्रसंवत्सरात्, योगबलात्, तैः परमेश्वरः सम्यग् उपासितः; पुनश्च तैः महायोगः शिष्येभ्यः समुपदिष्टः। योगेनैव योगसिद्धाः सन्तः, त एव निर्मलं निर्गुणं शिवं मनसा प्रविश्य, जगन्नाथस्य धाम समवापुर्। एवं योगेनान्येऽपि प्राज्ञाः महादेवं चिन्तयन्ति, तथा च तं नित्यं रुद्रं प्राप्नुवन्ति। एवं काले गते, तस्मिन् भीषणे तमसा युगे, ब्रह्मा स देवदेवं ब्रह्मस्वरूपिणं परमेश्वरं स्तोतुम् आरब्धवान्। तदा तुष्टः हरः ब्रह्माणमिदं प्रोवाच—“एतेनैव रूपेण सन्देहविना प्रलयं करोमि। अहं घोरपापानि, ब्रह्महत्या-प्रभृतीन्यपराधांश्च, तथैव लघून्यपि दोषानि नाशयामि। एवं द्वितीयपापानि, मनसि वाचा चातिभीषणानि पापानि च, हे पितामह, अहं अपाकरोमि। कायिकानि, मिश्राणि, यदृच्छया कृतानि, जानता अजानता च, स्वभावतः अथवा संकल्पतः जातानि—सर्वाण्यपि पापानि नाशयामि। मातृकायात्, पितृकायाच्च जातानि पापानि अपि, न संशयः, सर्वाणि अहं नाशयामि। अघोरमन्त्रस्य लक्षजपेन ब्रह्महत्यया मुक्तिर्भवति, वाचिकपापस्य अर्धेन, मानसिकस्य पुनरर्धेन। संकल्पेन कृतस्य पापस्य चतुःगुणं जपं विधीयते; क्रोधोत्थस्य पापस्य चाष्टगुणं स्मृतम्। वीरघातका लक्षजपेन शुद्धिं यान्ति; गर्भघातका कोटिजपेन। मातृघातका दशकोटिजपेन शुद्धिं लभते, नात्र संशयः। गोघ्नः, कृतघ्नः, स्त्रीघ्नः, पापदूषितः पुरुषः च—ते दशसहस्रजपेन मुक्तिम् आप्नुवन्ति। सुरापानकृतः लक्षजपेन शुद्धिं लभते, जानन् वा अजानन् वा। तस्मिन् न संशयः; वारुणीपानस्य अर्धेन। अभिषिक्त्वा विना भुङ्क्ते यः, द्विजो वा अजपन्, सहस्रजपेन शुद्धिं लभते। अयज्ञभोजी, अदाता वा, सहस्रजपेन शुद्धिं यान्ति। ब्राह्मणस्वं चौरः, सुवर्णचौरः वा, मनसा दशकोटिजपेन मुक्तिम् आप्नुवन्ति, न संशयः। गुरुपत्न्यभिचारी, मातृघाती, ब्रह्महा च—तथा मनसा जपं कुर्यात्, हे पितामह। पापं पापिनां संसर्गात् जातं तदपि तुलेन स्मृतम्। तथापि दशसहस्रजपेन मुक्तिर्भवति; संसर्गपापस्य लक्षजपं मनसा संकल्प्य कुर्यात्। मन्त्रस्य उपांशुजपः चतुर्गुणः, उच्चारणेनाष्टगुणः; महापातकिनां जपात् अर्धं फलमवाप्यते, लघुपातकिनां तद्वद्। एकपापस्य अर्धं फलमिति न संशयः—यथा ब्रह्महत्या, सुरापानं, सुवर्णचौर्यं, इत्यादि। यदि ब्राह्मणः महापातकं कुर्यात्, यथा गुरुपत्नीं गच्छेत्, स कपिलगवां मूत्रं रुद्रगायत्र्या सह पिबेत्, हे द्विजाः। “गन्धद्वारे” इति मन्त्रेण नवनीतम्, “तेजोऽसि शुक्तम्” इति मन्त्रेण सर्पिष्, “आप्यायस्व” इति मन्त्रेण पयः, “दधिक्रावण” इति मन्त्रेण कपिलगवां दधि पिबेत्, हे पितामह। “देवस्य त्वा” इति मन्त्रेण कुशग्रहेण जलं संगृह्य सुवर्णपात्रे स्थापयेत्, अथवा अघोरमन्त्रेण रजतपात्रे। तद्वा ताम्रपात्रे, उत्पलपत्रे, शुद्धे पलाशपत्रे वा, कुशगुच्छेन, सर्वरत्नैः भूषिते सुवर्णेन च युक्ते स्थापयेत्। अघोरमन्त्रस्य लक्षजपं कृत्वा, सर्पिषा हव्यं दद्यात्, पक्वान्नेन, समिधा, तिलैः च। यवैः, तण्डुलैः पृथक् पृथक् सप्तवारं हवनं कुर्यात्; एतेषां अभावे केवलं सर्पिषा। अघोरमन्त्रेण प्रभुं हविष्य, तेनैव स्नानं कृत्वा, अष्टद्रोणसर्पिषा प्रभुं स्नापयित्वा शुद्धिं कुर्यात्। एकाहारात्रोपवासं कृत्वा, स्नात्वा, कुशमिश्रितं पानं शिवस्य पुरतः पिबेत्, ब्रह्ममन्त्रं जपेत्, नियतशुद्धिं कुर्यात्। एवं ब्रह्महत्या, गर्भघातं, वीरघातं, गुरुद्रोहं, मित्रद्रोहं कृतवान् अपि—स्वर्णचौर्यं, गुरुपत्नीगमनं, मद्यपानं, पतितस्त्रीसंगं, परदारगमनं, वेदविघातं, गोहत्या, मातृपितृघातं, देवद्रावणं, लिङ्गनाशनं, अन्यानि च मानसिकवाचिककायिकपापानि सहस्रशः कृतानि अपि—एवं कृत्वा सः साक्षात् शतजन्मनां पापात् मुच्यते। अयं रहस्योक्तिः अघोरेशस्य प्रसादात्। अतः सर्वपापशुद्ध्यर्थं द्विजः सदा जपं कुर्यात्। अथ पुनः, हे मुनीश्वराः, अन्यः ब्रह्मणो वर्गः प्रवक्ष्यते, यः “विश्व रूप” इति नाम्ना प्रसिद्धः, अतीव अद्भुतः। प्रलये समाप्ते, सृष्टौ पुनरुत्पन्नायाम्, ब्रह्मा पुत्रकामः सन् परमेश्वरं ध्यानम् आस्थाय उपतस्थे। तदा महान् शब्दः, सरस्वती, विश्वरूपिणी, विश्वमाल्यवस्त्रधारिणी, विश्वयज्ञोपवीतिनी, तत्र प्रादुर्बभूव।