अथ कथं प्रवक्ष्यामि यथानुक्रमं— अन्धकारस्य गर्भे चन्द्रमा जायते स्म; त्वं कालः, परमेश्वरः, महाकालः, कालस्य कालः, महाशिवः च। अतः, ते क्रूररूपेण मृत्योरपि मृत्युः भविष्यसि—धनुषि दृढः, संहारकर्ता, वीरः, सर्वान् अतिक्रान्तः प्रभुः। उत्तुङ्गहस्तः त्वं घोरज्वरः, सुवर्णमृगः पक्षी च, सर्वलोकदण्डकर्ता; न त्वं, न च चतुर्मुखः। एतद्विलोक्य, स्वस्वरूपं स्वयमेव संहर; अन्यथा, महाभैरवस्य कोपः पतिष्यति। स्थाणोः वज्रनिभं मृत्युः तवोपरि पतिष्यति—एवं वीरभद्रेण उक्तः, नारसिंहः क्रोधेन अभिभूतः, सर्वशक्त्या गर्जन्, तं ग्रहीतुं प्रचक्रमे। तस्मिन्नेव क्षणे, शिवतेजः उत्पन्नः, आकाशं व्याप्य, दुर्जयः, भयङ्करः, वीरभद्रस्य रूपं द्रष्टुं प्राप्तम्। तद्रूपं न सुवर्णमयं, न सौम्यं, न सूर्यसदृशं, न अग्निजं, न विद्युत्, न चन्द्रसदृशं—महेश्वरस्य अप्रतिमं रूपम्। ततः सर्वशक्तयः शङ्कररूपे संलीनाः; तस्मात् प्रकटितः महातेजः उद्गतः। रुद्रस्य चिन्हैः युक्तं, विकृतवदनं, संहाररूपेण परमेश्वरः स्पष्टमिव प्रकटितः। देवाः समस्ताः साक्षात्कृत्य, जयध्वनिभिः, शुभनादैः, सहस्रबाहुः, जटाजूटः, शशाङ्कशेखरः स प्रकटितः। अर्धं शरीरस्य पशुरूपम्, पक्षपातः च, चञ्चुयुक्तः, द्विजोत्तम, तीक्ष्णदंष्ट्रः, वज्रनखायुधः। ग्रीवायां कालः, महाबाहुः, चतुष्पदः, अग्निजातः, घोरनादः, युगान्तमेघनिनादसदृशः। तस्य रूपं क्रूरं, त्रिनेत्राणि ज्वलन्त्यग्निसदृशानि, विकटदंतः, अधोष्टः, हरः गर्जनसंयुक्तः स्थितः। हरिः तं दृष्ट्वा, तेजः बलं च विह्वलः, सूर्यसदृशः, अधः जुगुप्सितः ज्वलद्ग्राहिकानलसदृशः। ततः, पक्षैः घूर्णयन्, नाभिपादयोर् हरिं उत्थाप्य, पादौ पुच्छेन बन्ध्य, बाहूः स्वबाहुभिः आवृत्य। बाहुभिः हरिं वक्षसि प्रहारः कृत्वा, हरः तं गृहीत्वा, देवर्षिभिः सह आकाशं जगाम। तस्मात् भीत्या, पक्षी विष्णुं उत्थाप्य उत्थाप्य, गृहीत्वा पुनः पुनः पतितवान्। उड्डीय उड्डीय, भगवतः, पक्षप्रहारैः विमूढः, हरिं, वृषध्वजं, सर्वेशं, तं प्रभुं वहन्। सर्वे देवाः अनुगच्छन्तः, स्तुतिपूर्वकं प्रशंसन्तः; विष्णुः, नीतः, शक्तिहीनः, शोकयुक्तमुखः, अञ्जलिं कृत्वा स्थितः। हरिः, परमेश्वरं मधुरवाक्यैः स्तुतवान्—‘नमः रुद्राय, शर्वाय, महाभक्षाय, विष्णवे।’ ‘नमः घोराय, उग्राय, क्रोधाय, रुष्टाय; नमः भवाय, शर्वाय, शंकराय, शिवाय, ते।’ ‘नमः कालकालाय, कालाय, महाकालाय, मृत्यवे, वीराय, वीरभद्राय, वीरसंहाराय, शूलपाणये।’ ‘नमः महादेवाय, महाबलाय, पशुपतये; एकाय, नीलकण्ठाय, शारदकण्ठाय, धनुष्मते।’ ‘नमः अनन्ताय, सूक्ष्माय, मृत्युरोषाय; परमाय, परमेश्वराय, परमपराय, ते।’ ‘नमः परमपराय, विश्वाय, विश्वरूपाय; विष्णुपत्न्यै, विष्णुक्षेत्राय, तेजस्विने।’ ‘नमः नौकाय, व्याधाय, महारोगाय, नित्याय, भैरवाय, शरणाय, महाभैरवरूपाय।’ ‘नमः नारसिंहसंहर्त्रे, कामकालपुरसंहर्त्रे, महाबन्धनसंहर्त्रे, विष्णुमायान्तकाय।’ ‘नमः त्र्यंबकाय, त्र्यक्षराय, सर्वव्यापिने, कृपाय, मृत्युञ्जयाय, शर्वाय, सर्वज्ञाय, यज्ञसंहर्त्रे।’ ‘नमः यज्ञेश्वराय, श्रेष्ठाय, अग्निरूपाय; महानासाय, जिह्वाय, प्राणापानगामिने।’ ‘नमः त्रिगुणाय, त्रिशूलधारिणे, गुणातीताय, योगिने, संसारवाहाय, महाचक्रवाहिने।’ ‘नमः सोमाय, अग्नये, सूर्याय, मोक्षविविधहेतवे, वरदाय, अवतराय, सर्वहेतवे।’ ‘नमः कपालिने, घोराय, प्रभवे, धर्मकीर्तिने, नित्याय, अग्निनेत्राय, गदाधराय, शिवाय।’ ‘नमः वैद्याय, कपालिने, दण्डधारिणे, योगरूपाय, मेघवाहाय, देवाय, पार्वतीपतये।’ ‘नमः अव्यक्ताय, दुःखरहिताय, धीराय, दृढधनुष्मते, स्थिराय, चर्मवस्त्रधारिणे, पञ्चार्थहेतवे।’ ‘नमः वरदाय, एकपदाय, शशाङ्कधारिणे, यज्ञेश्वराय, युगपतये।’ ‘नमः योगेश्वराय, नित्याय, सत्यम्, परमाय, सर्वात्मने; नमः सर्वेश्वराय।’ ‘नमस्ते एकवारं, द्विवारं, त्रिवारं, चतुर्वारं, पञ्चवारं, दशवारं; सहस्रवारं नमस्ते।’ ‘अनन्तवारं, पुनः पुनः, अनन्तं नमः, पुनः पुनः नमस्ते।’ एवं, अष्टशतानि अमृतनामानि स्तुत्वा, नारसिंहः पुनः शरभेश्वरं प्रार्थितवान्।