सर्वे देवाः तत्र उपस्थिताः। वीरभद्रः विष्णुं प्रत्यभाषत—“हे विश्वक्सेन! त्वं कुम्भकारस्य चक्रवत् पिनाकधारिणा प्रवर्तितः; अद्यापि कूर्मरूपिणः कपालं तव स्थिरं तिष्ठति। हरेः हारमध्ये तं अंशं विस्मृतवान्, वर्धमानस्य दन्तस्य उद्भवेन व्याकुलः, मोहितः किम् न अवगच्छसि? अद्य वाराहरूपेण त्वं तारकशत्रुणा तीव्रनादेन दग्धः, तस्य त्रिशूलाग्रे त्वं मायया नष्टः। दक्षयज्ञे त्वदीयं शिरः अहं छिन्नम्—यज्ञरूप त्वम्—अद्यापि ब्रह्मपुत्रस्य पञ्चमं शिरः तिष्ठति। तं अंशं, तां शक्तिं सः यत्नेन छिन्नवान्; त्वं मरुत्समूहैः सह युद्धे दधीचिना पराजितः। तव शिरसि क itching जातः सति, सुदर्शनं च तव प्रियं, तस्य वीरस्य चक्रं विस्मृतवान् किम्? तत् चक्रं कुतः प्राप्तं, केन निर्मितं, तदपि विस्मृतवान्? सर्वलोकान् अहं गृहीत्वा, त्वं क्षीरसागरे स्थितः। त्वं सत्त्विकः कथं स्यात्, यदा निद्रया अभिभूतः शयितः, रुद्रस्य शक्ति स्तम्भमूलात् शिखरपर्यन्तं विस्तारयति। शक्तिमान् तेजस्वी च त्वम्, तथापि मोहितः; तयोः अपि तस्य शक्तेः महत्त्वं निरीक्षितुं अशक्तः। ये विष्णोः परमधाम स्वर्गभूमिं स्थूलरूपेण पश्यन्ति—इन्द्रः, अग्निः, यमः, वरुणः च। अन्धकारयोनि चन्द्रो जातः; त्वं कालः, परमेश्वरः, महाकालः, कालकालः, महेश्वरः। अतः, उग्ररूपेण मृत्युं मृत्यवे स्यात्—धनुषि स्थितः, संहारकर्ता, वीरः, सर्वातिरिक्तः प्रभुः। उत्तोलितहस्तः, उग्रज्वरः, सुवर्णमृगपक्षी च, विश्वस्य दण्डकर्ता; त्वं चतुर्मुखः अपि न। एतत् सर्वं दृष्ट्वा, तव सारं स्वात्मनि संहर; अन्यथा, भैरवस्य महाक्रोधः पतिष्यति। स्थाणोः वज्रवत् मृत्युस्त्वयि पतिष्यति।” इति वीरभद्रस्य वचनेन, नरसिंहः क्रोधेन अभिभूतः, गर्जनं कृत्वा तं ग्रहीतुं समुत्पतितः। तस्मिन्नेव क्षणे, शिवशक्तेः उत्पन्नं भयानकं रूपं आकाशं पूरयन्, प्रतिद्वन्द्विनां भयकरं, अदम्यं वीरभद्रस्य रूपं द्रष्टुम् प्राप्तम्। तत् न सुवर्णमयम्, न सौम्यं, न सूर्यवत्, न अग्निजम्, न विद्युत्, न चन्द्रवत्—महेश्वरस्य अप्रतिमं रूपम्। ततः सर्वशक्तयः शंकररूपे समन्विताः; तस्मात् प्रकटिते महातेजः प्रकटितम्। रुद्रस्य सामान्यचिह्नयुक्तम्, विकृतरूपम्, तदनन्तरं संहाररूपेण परमेश्वरः स्पष्टं प्रकटितः। सर्वे देवाः दृष्ट्वा, जयघोषैः शुभनादैः, सहस्रबाहुः, जटाजूटः, चन्द्रशेखरः प्रकटितः। अर्धं शरीरस्य मृगरूपम्, पक्षैः च चञ्चुना युक्तः, द्विजोत्तम, तीक्ष्णमहादंष्ट्रः, वज्रनखायुधः। तस्य ग्रीवायां कालः, महाबाहुः, चतुर्भुजः, अग्निजः, भीषणगम्भीरनादः, युगान्तमेघवत्। तस्य रूपं उग्रं, त्रिणयनः, ज्वलदग्निसदृशः, विकटदंष्ट्रः, अधोठः, हरः गर्जनैः संयुक्तः। हरिः तं दृष्ट्वा, सर्वबलं तेजः च नष्टम्, सूर्यसदृशं तेजः धारयन्, अधः जुगुप्सितदीपिकावत्। ततः पक्षैः घूर्णितः, नाभिपादयोर् हरिं उत्तोल्य, पादौ पुच्छेन बद्ध्वा, बाहूं स्वबाहुभिः आवृत्य। हरिच्छेष्टं वक्षसि बाहुभिः आघात्य, हरः तं ग्रहीत्वा, देवैः महर्षिभिः सह आकाशं जगाम। ततः भयात् पक्षी विष्णुं उत्तोल्य, पुनः पुनः पतितः, पुनः पुनः पतितः। उड्डीय उड्डीय, भगवतः पक्षाघातैः मोहितः, हरिं, वृषध्वजं, सर्वेशं, तं प्रभुं वहन्। सर्वे देवाः अनुसृत्य, स्तुतिपूर्वकं प्रशंसन्ति; विष्णुः, प्रेष्यमाणः, शक्तिहीनः, विषण्णमुखः, प्रणम्य हस्तौ कृत्वा। हरिः परमेश्वरं मृदुवाक्यैः स्तुतवान्—“नमः रुद्राय, शर्वाय, महाघ्नाय, विष्णवे। नमः उग्राय, भीषणाय, क्रुद्धाय, कोपाय; नमः भावाय, शर्वाय, शंकराय, शिवाय, ते। कालकालाय, कालाय, महाकालाय, मृत्यवे, वीराय, वीरभद्राय, वीरसंहाराय, शूलधारिणे। महादेवाय, महाबलाय, पशुपतये नमः; एकाय, नीलकण्ठाय, श्रीकण्ठाय, धनुर्धराय। अनन्ताय, सूक्ष्माय, मृत्युक्रोधाय नमः; परमाय, परमेश्वराय, परमपराय, ते। परमपराय, विश्वाय, विश्वरूपाय नमः; विष्णुपत्न्यै, विष्णुक्षेत्राय, तेजस्विने। नाविकाय, व्याधाय, महारोगाय, शाश्वताय, भैरवाय, शरणाय, महाभैरवरूपिणे। नरसिंहघ्नाय, कामकालपुरघ्नाय, महाबन्धनघ्नाय, विष्णुमायान्तकाय। त्र्यम्बकाय, त्र्यक्षराय, सर्वव्यापिने, अनुग्राहकाय, मृत्युञ्जयाय, शर्वाय, सर्वज्ञाय, यज्ञघ्नाय। यज्ञेशाय, श्रेष्ठाय, अग्निरूपाय नमः; महाघ्राणाय, जिह्वाय, प्राणापानचालकाय।” इति हरिः परमेश्वरं नमस्कृत्य स्तुतवान्।