लिङ्गपुराणम्

तत्र, भगवतः सन्निधौ, अद्यतनरूपाय, नवजाताय, वाममार्गस्थाय, वामरूपाय, वामनेत्राय, नमस्कृत्य। मानववपुषे, एकाय परमात्मने, प्रणम्य। पुरुषार्थप्रदाय, स्वामिने, परमसृष्टिकर्त्रे, नियन्त्रे, पुनः पुनः प्रणामः। ब्रह्मणः स्वरूपाय, ब्रह्मरूपधारिणे, शिवाय साक्षात्, विष्णुनरसिंहरूपधारिणे, जगत्कर्त्रे, नमः। भगवन्, तव तीक्ष्णनखैः हिरण्यकशिपुं सह बहून् दैत्यपतीन् जगत्सुखाय हत्वा। सिंहयोनि-स्वरूपधारणेन, सर्वं जगद्व्यथयन्ति; यदत्र कर्तव्यम्, देवेश, तत् कुरु—अत्र उपस्थितः भव। सर्वदुष्टेषु उग्रः, अस्माकं नियन्ता, अस्माकं शुभदः; कालकूटादिरूपेण, शरणागतान् रक्ष। जगन्नाथ, शुद्धं तव क्रीडा; तव नेत्रयोः उद्घाटननिमीलनाभ्यां अस्माकं लयः सृष्टिः च। यदि नेत्रं उद्घाटयसि, ब्रह्मन्, तदा विनाशः नास्ति; यदि न उद्घाटयसि, शिव, हर्यः अपरिमिततेजसा अस्मान् पीडयति। सर्वलोकहिताय, तत्त्वं नाशयितुम् इच्छसि; एवं उक्त्वा, देवः स्मितं कृत्वा, तान् देवाँ सम्बोधितवान्। भगवान् तान् रक्षां दत्त्वा, 'अहं तं हनिष्यामि' इति उक्तवान्। ततः इन्द्रः देवैः सह प्रणम्य, यथागतं निर्जग्म। पुण्यः ब्रह्मा अपि निर्जग्म, अन्ये च श्रेष्ठा देवाः; ततः महादेवः उत्तिष्ठन् शरभरूपं धृतवान्। स तत्र गतः यत्र गर्वितः नरसिंहः मांसभक्षकः स्थितः; तं शरभः, देवैः पूजितः, जीवनं अपहरत्। ततः सिंहात् मानवः भूत्वा, क्रमशः निर्गतः; तदा देवैः स्तुतः, क्रमशः गतः। यः कश्चन इदं उत्तमं स्तोत्रं शर्वस्य पठति वा शृणोति, रुद्रलोकं प्राप्त्वा रुद्रेण सह तत्र आनन्दति। देवा: पृष्टवन्तः—कथं देवः, महेश्वरः, जगत्प्रलयहेतु: शरभाख्यं भीषणं विकृतं रूपं धृतवान्? किं वीर्यं तत्र दर्शितवान्? सर्वं विस्तरेण कथय। एवं देवैः याचितः, दयालुः भगवन् मनसि निश्चितवान्। तस्य नाशाय, यः नरसिंहेति शक्तिरूपः, परमेश्वरः रुद्रः वीरभद्रं महाबलिनं स्मृतवान्। स्वयं भैरवरूपं धृत्वा, महाप्रलयहेतुं, एकस्मिन्नेव क्षणे, हास्यं कृत्वा, गणैः सह प्रकटितवान्। गणाध्यक्षैः सह, उच्चहासेन गर्जन्, इतस्ततः कूदन्, अनन्तैः उग्रैः नरसिंहरूपैः परिवृतः। सर्वतः वीरैः परिवृतः, हर्षात् नृत्यन्, क्रीडन्, ब्रह्मादिभिः दृढैः सह, कन्दुकैः इव। अन्यैः अदृष्टपूर्वैः परिवृतः, वीरैः पूजितः, त्रीणि नेत्राणि युगान्ताग्निवत् दीप्तानि। शस्त्रधारी, जटाजूटे दीप्तचन्द्रशेखरः, द्वौ तीक्ष्णदंष्ट्रौ चन्द्रशकलरूपौ। भ्रूः इन्द्रधनुषः खण्डवत्, तेन भीषणा गर्जना दिशः बधिरयति। भीषणः, श्यामवर्णदाढी मेघवर्णः वा अञ्जनवर्णः, अद्भुतः, त्रिशूलं दोनों अकुण्ठितकराभ्यां आवर्तयन्। वीरभद्रः अपि, पुण्यः, वीर्यं दर्शयन्, स्वयं पृष्टवान्—'किमर्थं स्मरणम्?' 'आज्ञापय, जगन्नाथ, तव कृपा मयि दर्शय; देवाः अपि असमयभीषणे भयाक्रान्ताः, भैरव।' 'नरसिंहाग्निः दीप्तः; तं शमय, दुष्प्राप्यं; पूर्वं शमय, उपदिश—किमर्थं न शान्तः?' 'ततः, मम परं पदं सूक्ष्मं भैरवं प्रकाशय, स्थूलं स्थूलतेजसा, सूक्ष्मं सूक्ष्मतेजसा उपसंहर।' 'मुखं च त्वचं आनय, वीरभद्र, ममाज्ञया'; एवं निर्देशितः गणाध्यक्षः शान्तरूपः स्थितः। शीघ्रं तत्र गतः, यत्र नरसिंहः स्थितः; ततः वीरभद्रः हरिं जागरयति, हरः हरिं जागरयति। ईशानः पुत्रं इव वदति—'लोकसुखाय, पुण्य, त्वं अवतरितः माधव।' 'परमेश्वरेण पालनाय नियुक्तः; पुण्येन मत्स्यरूपेण प्राणीमण्डलम् रक्षितम्।' 'पुच्छेन बद्ध्वा, एकस्मिन्समुद्रे गतः; कूर्मरूपेण भूमिं धारयित्वा, वराहरूपेण उत्थापितवान्।' 'हरिरूपेण हिरण्यकशिपुं हतः; वामनरूपेण बलीः त्रैविक्रमेण बद्धः।' 'त्वमेव शक्ति: सर्वभूतानाम् अक्षरः प्रभुः; यदा कश्चन दुःखम् उत्पन्नं लोके।' 'तदा तदा त्वं अवतरसि, दुःखमुक्तिं करोति; त्वत् अधिको वा तुल्यः वा नास्ति, हरे, शिवभक्तः।' 'त्वया धर्मः वेदः च शुभमार्गे स्थापितः; तदर्थम् अवतारः, तस्य वधः, केशव।' 'नरसिंहरूपं ते अतिवीष्णम्, प्रभो; तद् उपसंहर, त्वं जगत्स्वरूपः, मया सह स्थितः भव।' एवं वीरभद्रेन उक्तः, नरसिंहः, सौम्यवाक्यैः, हरिः अतिवीष्णं तीव्रं क्रोधं प्रज्वलितवान्।