लिङ्गपुराणम्

नमः परमाय तुभ्यं, यो न सन् नासन्निव रूपेण दृश्यते, यः महतो हेतुः, नित्यः, विश्वरूपधारी, सदा जातोऽपि न जातोऽपि, तस्मै नमः। बहुधा लोके जाताय, महाबलाय, पुनः पुनः नमः; रुद्राय, नीलरुद्राय, कद्रुद्राय, प्रचेतसे च नमः। कालस्वरूपाय, कालरूपधारिणे, कालाङ्गग्रहणाय, महादानिने, नीलकण्ठाय, तुभ्यं नमः। देवानां रिपूनां नित्यविनाशकाय, उत्तमाय, त्रातारं, परत्रातारं, उद्धारकं, पुनः पुनः नमस्करोमि। कपिलकेशाय, शम्भवे, परात्मने, देवहिताय, भूतहिताय, नमो नमः। शम्भवे, पार्वत्याः कोपाय, रुद्ररूपधारिणे, जटाधराय, कृष्णकण्ठाय, नमः। हिरण्यवर्णाय, महेश्वराय, दीप्तनीलकण्ठाय, पुनः पुनः नमः; भस्माङ्गरागिणे, कपालदण्डिनं च नमः। ह्रस्वरूपाय, दीर्घरूपाय, वामनाय, पुनः पुनः नमः; उग्रत्रिशूलधारिणे, भयङ्कराय, पुनः पुनः नमः। भीमाय, भीमरूपाय, भीमकर्मरुचये, अग्रे हन्त्रे, दूरहन्त्रे च नमः। धनुर्धराय, शूलधारिणे, गदाधराय, हलधराय, चक्रधराय, कवचाय, दैत्यकर्मविनाशिने च नमः। सन्निकृष्टाय, सन्निकृष्टरूपाय, सन्नूत्पन्नाय नमः; वामाय, वामरूपाय, वामलोचनाय नमः। मानवाकृतये, एकपुरुषोत्तमाय नमः। पुरुषार्थदायिने, प्रभवे, परस्रष्ट्रे, अधिपाय, तुभ्यं नमः; प्रभवे पुनः पुनः नमः। ब्रह्मणे, ब्रह्मरूपाय, शिवाय प्रत्यक्षाय नमः; विष्णुरूपधारिणे, नरसिंहरूपिणे, जगत्कर्त्रे नमः। स्वनखैः तीक्ष्णैः हिरण्यकशिपुं दैत्यपतिसङ्घैः सह जगद्धिताय हत्वा, भगवन्। सिंहयोनिं गृहीत्वा, त्वं समग्रं जगत् कम्पयसि; यदत्र कर्तव्यं, देवदेव, तत् कुरु—इह स्थाप्य भव। सर्वदुष्टेषु तव उग्रता, अस्माकं नियन्ता, अस्माकं शुभदा; कालकूटादिरूपेण, शरणागतान् अस्मान् पालय। विश्वेश्वर, शुद्धं तव क्रीडा एव; तव नेत्रयोः निमीलनविमीलनाभ्यां अस्माकं प्रलयः सृष्टिश्च। यदि त्वं नेत्रे विमीलयसि, हे ब्रह्मन्, तदा नाशो नास्ति; यदि न विमीलयसि, हे शिव, तदा हरितेजसा अस्माकं क्लेशः। सर्वलोकहिताय त्वं तत्त्वं नाशयितुम् इच्छसि; एवं उक्तः स देवः स्मितपूर्वं तान् देवान् प्रत्युवाच। ‘अहं तं हनिष्यामि’ इति तान् अभयं दत्त्वा भगवान् उवाच; ततः इन्द्रः सह देवैः प्रणम्य यथागतं जग्मुः। पुण्यात्मा ब्रह्मा अपि, अन्ये च श्रेष्ठदेवाः, तत्रतः जग्मुः; ततः महादेवः शरभरूपं धारयन् उत्तस्थौ। स सिंहवदनं, गर्वितं, मृगमांसभक्षं नरसिंहं यत्र तिष्ठति, तत्र गतः; तं शरभः, देवैः पूजितः, प्राणान् अपाहरत्। ततः स सिंहात् मानवं रूपं गृहीत्वा यथाक्रमं निर्गतः; एवं तदा देवैः स्तुतः, यथाक्रमं गतः। यः कश्चित् एतां श्रेष्ठां शर्वस्तोत्रं पठति वा शृणोति वा, स रुद्रलोकं प्राप्य रुद्रसहितः तत्र रमते। कथं स देवः, महेश्वरः, जगद्विनाशहेतुः, शरभाख्यं भीषणं विकृतं रूपं धारयामास? तत्र किम् वीर्यं दर्शितं? सर्वं सम्यक् आख्याहि। इति देवैः पृष्टः, दयालुः सर्वं मनसि निश्चित्य। तस्य नरसिंहाख्याया ऊर्जायाः विनाशाय, परमेश्वरः रुद्रः, महाबलिनं वीरभद्रं स्मृतवान्। स्वयं च भैरवरूपं धारयन्, महाप्रलयकारणं, एकस्मात् सञ्जातः, हास्यं कृत्वा, गणसमूहेषु अग्रतः स्थितः। मुख्यैः गणैः सह, उच्चैः हास्यनिनादैः गर्जन्, इतस्ततः प्लवमानः, अनन्तैः अतिभीषणैः नरसिंहरूपैः परिवृतः। एवं शूरैः सर्वतः परिवृतः, हृष्टः नृत्यन्, क्रीडन्, ब्रह्मादिभिः स्थिरैः सह, कन्दुकैः इव। अन्यैः अदृष्टपूर्वैः परिवृतः, शूरैः पूजितः, त्रीणि नेत्राणि युगान्ताग्निसमा दीप्तानि। आयुधधारी, जटिलः, दीप्तचन्द्रशेखरः, द्वौ तीक्ष्णदंष्ट्रौ अर्धचन्द्रद्वयसमौ। इन्द्रधनुःखण्डसदृशौ भ्रूभ्याम्, महाघोषेण दिशः बधिरयन्। भीषणः, मेघकलिङ्गसदृशश्मश्रुः, अद्भुतः, द्वाभ्यां अविच्छिन्नहस्ताभ्यां त्रिशूलं भ्रमयन्। वीरभद्रः अपि, भगवतः वीर्यं दर्शयन्, स्वयं पप्रच्छ—‘किमर्थं स्मृतिः एषा?’ ‘आज्ञापय, विश्वनाथ, तव प्रसादः मयि प्रकट्यताम्। देवाः अपि असमये एतेन भीषेण त्रस्ता, हे भैरव।’ ‘स नरसिंहाग्निः दीप्तिमान्; तम् उपशमय, दुरापम्। प्रथमं तं शमय, उपदिश च—किं न शम्यति?’ ‘ततः मम परं स्थितिं, सूक्ष्मं भैरवं, स्थूलस्य स्थूलतेजसा, सूक्ष्मस्य सूक्ष्मेण, संहृत्य प्रकाशय।’ ‘मुखं च त्वक् च आनय, वीरभद्र, ममाज्ञयैव।’ एवं समादिष्टः, प्रमुखगणपतिः शान्तरूपः तस्थौ।