देवदेवानां महेश्वरस्य पशुपतेः स्तुत्यर्थं वयं कथं स्तुवेमहि? यद्यपि विविधैः स्तोत्रैः नानाभावैश्च स्तूयसे, तथापि त्वं प्रभुरेव। यः कश्चन भक्त्या नृसिंहस्यास्य स्तोत्रस्य पाठं वा मननं वा करोति, स द्विजश्रेष्ठ न शान्तिं न पुनर्जन्म प्राप्नोति। यदि स सर्वान् द्विजान् श्रोतुं प्रयोजयेत्, स विष्णुलोके पूज्यते; तत्र देवाः सहेन्द्रब्रह्मादिभिः शंकरं सम्यगर्चयन्ति। ते सर्वे संनिकृष्य तं मृगस्वरूपिणं सर्वात्मानं सम्यक् स्तुत्वा निवेदयामासुः; ततः ब्रह्मादयः शीघ्रं परमेश्वरं स्तोतुं प्रवृत्ताः। स्वस्य रक्षार्थं ते परमकारणं मन्दराचलनिवासिनं महादेवं उमासहितं शरणं जग्मुः। गणगन्धर्वसंघैः, सिद्धैः, अप्सरसां गणैः, देवैः च सेव्यमानः ब्रह्मा भीतिमान् कम्पमानवाचा भूमौ सषट्करं प्रणम्य तमपरमेश्वरं स्तुत्वा ववन्दे। "कालान्तकाय नमः, रुद्राय क्रुद्धाय नमः, शिवाय रुद्राय शंकराय शुभाय नमः। भीमाय सर्वभूतनाथाय शिवाय नमः, शर्वाय शंकराय दुःखनाशनाय नमः। हर्षदात्रे सर्वव्यापिने विष्णवे ब्रह्मणे च नमः, संहरत्रे उमापतये च पुनः पुनः नमः। सुवर्णभुजे स्वर्णनाथाय शर्वाय सर्वरूपिणे पुरुषाय नमः नमः। न सत्त्वासत्त्वरूपिणे महकारणाय नित्याय विश्वरूपिणे सदा सम्भूताय नमः। विविधरूपेण लोके जाताय महाबलाय पुनः पुनः नमः, रुद्राय नीलरुद्राय कद्रुद्राय प्रचेतसे च नमः। कालाय कालरूपाय कालाङ्गहर्त्रे महादानाय नीलकण्ठाय नमः। श्रेष्ठाय देवद्विषां नित्यविनाशकाय त्रातारं परत्रातारं मोक्तारं पुनः पुनः नमः। कपिलकेशाय शम्भवे परमात्मने देवहिताय भूतहिताय नमः। शम्भवे पार्वतीकोपाय रुद्ररूपधराय जटिने कृष्णकण्ठाय नमः। सुवर्णाय महेशाय श्रीकण्ठाय पुनः पुनः नमः, भस्माङ्गरागिणे कपालदण्डिनाम् अधिपतये च नमः। ह्रस्वाय दीर्घाय वामनाय पुनः पुनः नमः, भीषणत्रिशूलिने घोराय पुनः पुनः नमः। भीमाय भीमरूपाय भीमान्तकर्मरुचये अग्रे हन्त्रे दूरहन्त्रे च नमः। धनुःशूलगदालाङ्गलधारिणे चक्रिणे कवचिने दैत्यकर्मविनाशिने नमः। सन्निकृष्टाय सन्निकृष्टरूपिणे जातमात्राय नमः, वामाय वामरूपाय वामलोचनाय नमः। मानुषरूपायैकपुरुषाय नमः। पुरुषार्थदात्रे नाथाय परकर्त्रे शासितारं ते नमः, प्रभवे पुनः पुनः नमः। ब्रह्मणे ब्रह्मरूपिणे शिवाय साक्षात् नमः, विष्णुनृसिंहरूपधारिणे जगत्कर्त्रे नमः। स्वनखैः तीक्ष्णैः हिरण्यकशिपुं बहुदैत्यपतिं च जगद्धिताय हत्वा प्रभो। सिंहयोनि संश्रित्य त्वं सर्वं जगत् संतापयन् स्थितः; यदत्र कर्तव्यं देवदेव, तत् कुरु, अत्रैव सन्निधिं कुरु। सर्वदुष्टेषु भीमः त्वमेव नः नियन्ता, त्वमेव शुभः; कालकूटादिरूपेण शरणागतान् अस्मान् पालय। विश्वनाथ, शुद्धं तव क्रीडैव; तव नेत्रयोः निमीलनविमीलनाभ्यां सृष्टिलयौ भवतः। यदि त्वं नेत्रं विमीलयसि, हे ब्रह्मन्, नाशो नास्ति; यदि न विमीलयसि, हे शिव, वयं हरितेजसा क्लिश्यामहे। सर्वलोकहितार्थं त्वं तद्रसं संहर्तुमिच्छसि; एवं उक्ते भगवान् सस्मितं तान् देवान् उवाच। सर्वान् रक्षां दत्त्वा भगवान् उवाच—"अहं तं हनिष्यामि" इति। ततः इन्द्रः सह सर्वैः देवैः प्रणम्य यथागतं जग्मुः। पुण्यात्मा ब्रह्मा अपि अन्ये च श्रेष्ठा देवाः तत्रैव गच्छन्। ततः महादेवः शरभं रूपं धारयन् उत्थितः। स सिंहभक्ष्यदर्पयुक्तं नृसिंहं यत्र तिष्ठति तत्र गत्वा, तं शरभः देवैः पूज्यमानः प्राणान् जहार। ततः स सिंहात् मानुषरूपं गत्वा यथाक्रमं निर्गतः; एवं देवैः स्तूयमानः स यथाक्रमं गतवान्। यः कश्चन एषं उत्तमं शर्वस्तोत्रं पठति वा शृणोति वा, स रुद्रलोकं प्राप्य रुद्रसहितः तत्र रमते। कथं स देवो महेश्वरः जगद्विनाशकारणं भीषणं विकृतं शरभाख्यं रूपं धारयामास? कियद् धैर्यं तत्र तेन कृतम्? सर्वं विस्तारतः कथय। इति देवैः पृष्टः करुणासिन्धुः स्वचित्ते निश्चितवान्। तद्रूपिणं नृसिंहाख्यं तेजो नाशयितुम्, स भगवान् रुद्रः महाबलिनं वीरभद्रं स्मृत्वा तदर्थम् उद्युक्तः। स एव भैरवरूपं महापralayakāraṇam् धारयन्, कदाचित् सहसा हसन् गणैः सह समुपस्थितः। गणाधिपैः सह उच्चैः हास्यनादैः गर्जन्, इतस्ततः प्लवमानः, अनन्तैः अतिभीषणैः नृसिंहरूपैः परिवृतः तत्र स्थितः।