श्रीहरिण्यकशिपुः प्रह्लादं पुत्रं समुपवेश्य स्नेहेन प्रोवाच— “यदि जीवितुमिच्छसि, यदि किञ्चिदभिलषसि, तर्हि मम वचनानि शृणु।” तथापि तस्य पापिनः वचने श्रुत्वापि, प्रह्लादः महाबुद्धिः न विचलितः। सः पुनः भगवतः नारायणस्य सततम् अर्चनं कृत्वा, “नारायणाय नमः” इति जपन्, सर्वान् दैत्यकुमारान् अपि तदुपदेशेन सम्यक् भक्त्या योजयामास। स एव तान् ब्रह्मविद्यां दिव्यां स्वयम् अनुभूय, या इन्द्रादिभिः अपि दुरत्यया, तेषां दैत्यपुत्राणां मध्ये उपदिशत्। एवं पितुः शासनं लङ्घयन्तं पुत्रं दृष्ट्वा, हिरण्यकशिपुः दानवान् उवाच— “एषः दुर्मति: पुत्रः, बहुविधं मृत्युपात्रः, भवद्भिः हन्तव्यः।” तेन दुष्टबुद्धिना दैत्येन एवमुक्ताः दानवाः, अमरं देवपतिसेवकं प्रह्लादं हन्तुं प्रयासं कृतवन्तः। तत्र देवैः यत्किञ्चिदपि कर्म प्रह्लादाय कृतम्, तद् सर्वम् अस्य क्षीराब्धिशायिनः प्रभोः तेजसा निष्फलम् अभवत्। ततः हिरण्यकशिपोः गर्वः भग्नः सन्, साक्षात् भगवान् श्रीनृसिंहरूपेण तत्र प्रादुरभवत् तं दुष्टं दानवेश्वरं हन्तुम्। सः परमेश्वरः तस्य पुत्रदर्शनात् दुष्टं दैत्यं सह शतशः तीक्ष्णनखैः क्षणेन एव विदारयामास। तं दैत्यं स्वबान्धवैः सह निहत्य, पापनाशनः भगवान् हिरण्यकशिपुं तापयामास, यथाप्रलयकालेऽनलः सर्वं दहति। श्रीनृसिंहस्य भीषणनिनादैः त्रैलोक्यं भीतिम् आपेदे; ब्रह्मलोकपर्यन्तं स्थिता अपि धीराः कम्पिताः। तं दृष्ट्वा, देवाः, असुराः, महोरगाः, सिद्धाः, साध्याश्च, तदा हरिब्रह्मादिभिः अग्रे, उत्साहं बलं च प्राप्य, सर्वदिशः प्रस्थिताः असुररक्षणाय। तेषां गच्छन्तीनां पश्चात्, स भगवान् नृसिंहः, सहस्ररूपः, सर्वव्यापी, सहस्रबाहुः, सहस्रनेत्रः, चन्द्रसूर्याग्निनेत्रः, तत्र स्थितः, सर्वत्र व्याप्य, मायापतिः बभौ। तदा देवश्रेष्ठाः, लोकलोकेषु स्थिताः, ब्रह्मणा सह, साध्यैः, यमेन, मरुद्गणैः च, तं स्तोतुं समारभन्त। तं स्तुवन्तः ऊचुः— “त्वं परात्परं ब्रह्म, परस्यान्तः, सर्वप्रकाशानां ज्योतिः परमं, आत्मा परः, विश्वव्यापि च। स्थूलः, सूक्ष्मः, परमसूक्ष्मः, शब्दब्रह्मात्मकः, शिवः, वाङ्मनसातीतः, अनाश्रितः, द्वैतातीतः, विकाररहितः। यज्ञभोक्ता, यज्ञरूपः, यजमानानां फलगदाता, मत्स्यकूर्मादिरूपधारी, जगति प्रतिष्ठितः। वराहरूपं, सिंहरूपं च धारयित्वा, देवसंरक्षणाय दैत्यपतिं हत्वा स्थितवान्। ब्राह्मणशापस्य निमित्तेन लीलया अवतीर्णः; त्वदन्यन्नास्ति, यन्मोबिलं तदपि त्वमेव। त्वं विष्णुः, त्वं रुद्रः, त्वं पितामहः; त्वमेव आदिः, अन्तः, त्वमेव वयम्। त्वमेव सर्वमिदं विश्वं; किं बहु भाषितेन? मायया नानारूपधारी, तथापि अद्वितीयः, प्रभो। कथं त्वां स्तुवीमहि, देवदेव, पशुपते? नानास्तोत्रैः, नानाभावैः स्तूयमानः अपि त्वमेव प्रभुः। यः भक्त्या नृसिंहस्तोत्रं पठति, मननं वा करोति, स न शान्तिं लभते, न पुनर्भवम् आप्नोति। वा यदि सर्वद्विजातीनां श्रावयति, स विष्णुलोके पूज्यते; देवाः इन्द्रब्रह्मादयः शिवं पूजयन्ति। ते सम्प्राप्य, सर्वथा स्तुत्वा, पशुरूपिणं निवेद्य, ततः ब्रह्मादयः शीघ्रं परमेश्वरं स्तोतुं प्रचक्रमुः। आत्मरक्षार्थं ते परमकारणं, मन्दरनिवासिनं, उमया सह क्रीडन्तं, शरणं जग्मुः। गणगन्धर्वैः, सिद्धैः, अप्सरसां समूहैः, देवैः सह, ब्रह्मा बिभ्यत्, काकुत्स्थया गिरा, साष्टाङ्गं प्रणम्य, परमेश्वरं स्तौत्। “कालान्तकाय नमः, रुद्राय कोपनाय नमः; शिवाय, रुद्राय, शंकराय, शिवाय नमः। भीमाय, सर्वभूतधारिणे, नः शिवाय नमः; शिवाय, शर्वाय, शंकराय, दुःखनाशिनः नमः। मदनाय, विश्वव्यापिने, विष्णवे, ब्रह्मणे नमः; संहारकाय, उमापतये नमः। हिरण्यबाहवे, हिरण्यपतये नमः; शर्वाय, विश्वरूपिणे, पुरुषाय, पुनः पुनः नमः। अव्यक्ताय, सत्-असद्रूपवर्जिताय, महाकारणाय, नित्याय, विश्वरूपिणे, अनाद्याय नमः। नानारूपेण लोके जाताय, महाबलाय, पुनः पुनः नमः; रुद्राय, नीलरुद्राय, कद्रुद्राय, प्रचेतसे नमः। कालरूपाय, कालस्वरूपाय, कालाङ्गहर्त्रे नमः; महादानाय, नीलकण्ठाय, नमो नमः। उत्तमाय, देवशत्रुविनाशकाय, तारकाय, परातारकाय, मोक्षकृते, पुनः पुनः नमः। कपिलाय, शम्भवे, परात्मने, सुरार्चिताय, प्रजाहिताय, नमो नमः। शम्भवे, पार्वतीकोपाय, रुद्ररूपधारिणे, जटिलाय, श्यामकण्ठाय नमः। हिरण्याय, महेशाय, श्रीनीलकण्ठाय, पुनः पुनः नमः; भस्माङ्गाय, कपालदण्डिनः नमः। ह्रस्वाय, दीर्घाय, वामनाय, पुनः पुनः नमः; त्रिशूलधारिणे, उग्राय, भीषणाय नमः। भीमाय, भीषणरूपाय, भीषणकर्मरते, अग्रे हन्त्रे, दूरतः हन्त्रे, नमः। धनुर्धराय, शूलधारिणे, गदाधराय, हलायुधाय नमः; चक्रधराय, कवचिने, दैत्यकर्मनाशिने नमः।” एवं देवाः, ब्रह्मादयः, सर्वे, भक्त्या, भयविह्वलाः, भगवन्तं स्तौति स्म।