लिङ्गपुराणम्

इन्द्रादिभिः सह तस्य हर्षगद्गदया वाचा नित्यवराहस्य, एकदन्तस्य, दण्डधारिणः सम्यक् पूजाऽनुष्ठिता। तस्य नित्यम्—नारायणस्य, सर्वस्य, ब्रह्मणः, परमात्मनः, सृष्टिकर्तुः, धरण्याः उद्धर्तुः, देवद्विषाम् विनाशकस्य, देवाधिदेवस्य, वेदकर्तुः—नमस्कारः कृतः। अष्टमूर्तेः, अनन्तमूर्तेः, आदिदेवस्य, अनन्तेन ज्ञातस्य, सर्वस्य कर्तुः, देवाधिदेवस्य, जगन्नाथस्य, वराहस्य, विष्णोः कृपां याचन्ति। क्षणेनैव, तव इच्छामयो, एकदन्तमुखाग्रस्य केवलांशेन, दैत्यश्रेष्ठाः पुत्रैः सेवकैः सह हताः। त्वया, भूतैः, समुद्रैः, देवैः, दैत्यैः, पर्वतैः शिरसि स्थितैः, चन्द्रसमानमुखेन, पृथिवी उद्धृता। त्वया, देवाधिदेव, महाबल, दैत्येश्वरान् पराजित्य, देवेषु जयः प्राप्तः; वाणीप्याय्यायै, कमलोत्पन्नायै, वरः दत्तः। अधस्तात् स्थितां भूमिं, तारा सहितां, पृष्ठतः स्थापयामास। लोकहिताय, भगवन्, अधोलोकगर्ते भूमिं स्थापयित्वा, पुनः स्वयमेव उद्धृतवान्; सर्वं धारयति, जगद्गुरुः स एव। एवं, वागीश्वरः, विष्णुं बहुविधैः स्तुतिभिः पूज्य, अमरैः सह नमस्कृत्य, हरिं पद्मनाभं, तस्य कृपया, प्रजापतिः नानाविधान् वरान् प्राप्तवान्। ततः, देवाः महर्षयः च, भूमिं उद्धृत्य, शिरसि स्थापयित्वा, चक्रधरस्य सन्निधौ, विनयेन नमस्कृत्य। अस्मिन वराहेण, वरद, त्वया भूमिः उद्धृता—कृष्णेन, सहजकर्मणा, शतबाहुना विष्णुना। हे पृथिवि, महरूपे, त्वं अधारा, अक्षयधेनुः, लोकधारिणी—मृत्तिके, पापं नाशय। वरद, पद्मनेत्र, मनसा, कर्मणा, वाचा, त्वया पापनाशेन, तव कृपया जीवामः। एवं संबोधित्या, भूमिदेवी देवैः उक्तवती—वराहदन्तैः विदारितायाः भूमेः मृत्तिकायाः विषये। यः जनः, एतां मृत्तिकां, मन्त्रेण शिरसि धारयति, स पापमुक्तः, दीर्घायुः, बलवान्, भाग्यवान्, पुत्रपौत्रसम्पन्नः भवति। क्रमशः, कर्मान्ते भूमौ स्वर्गं लब्ध्वा, देवैः सह प्रमोदते; ततः, भगवतः वराहरूपस्य गमनानन्तरं, क्षीरसागरं प्रविशति। भूमिः पुनः कम्पितवती, निष्पापः वराहरूपधारी, महाबलः, दन्तभारात् वक्षः पीडितः। तत्र, भवः, जगदीश्वरः, तस्य दन्तं दृष्ट्वा, स्वशोभायै गृह्णाति। महादेवः तं दन्तं जटान्ते वक्षसि धारयामास; देवाः, इन्द्रः सह, देवाधिदेवस्य यशः स्तुवन्ति। एवं, देवाधिदेवेन, लीलया, प्रलयकाले च, विष्णुशरीरं च, भूमिः संस्थापिता। ब्रह्मादिभिः देवैः लीलया, भगवतः शरीरविभागेन, भगवान् शोभायमानः, यदा तस्य इच्छा नास्ति तदा न शोभते। यदि महेश्वरः दन्तं न धारयेत्, तर्हि ब्राह्मणानां मोक्षः कथं स्यात्? पूर्वं, हिरण्याक्षस्य ज्येष्ठभ्राता नरसिंहेन हतः; हिरण्यकशिपोः वधं कथय। हिरण्यकशिपोः पुत्रः प्रह्लादः धर्मज्ञः, सत्यवान्, तपस्वी, उत्तमबुद्धिः। जन्मतः, अक्षरं देवाधिदेवं विष्णुं—सर्वज्ञं, सर्वव्यापिनं, सर्वदेवबीजं—पूजयामास। स आदिपुरुषः, ब्रह्मस्वरूपः, ब्रह्मणः प्रभुः, सृष्टिस्थितिलयकारणः, भक्त्या पूजितः। स पिता, पुत्रं एवं स्थितं, एकाग्रं दृष्ट्वा, पुनः पुनः 'नारायणाय नमः! गोविन्दाय नमः!' इत्युक्तवान्। तं स्तुवन्तं दृष्ट्वा, देवद्विषः, दुष्टचिन्तया ज्वलन्, 'मां न जानासि, मूढ, सर्वदैत्यदेवाधिपतिं!' इत्युक्तवान्। 'प्रह्लाद, विपथग पुत्र, द्विजदेवानां दुःखकारिन्! को विष्णुः, कमलजः, इन्द्रः, वरुणः?' 'वायुः, सोमः, ईशानः, पावकः—मम तुल्यः कः? केवलं मां भक्त्या पूज्य; नारायणं तु नित्यं तिरस्कुरु।' 'प्रह्लाद, यदि जीवितुम् इच्छसि, शृणु—यदि इच्छास्ति।' हिरण्यकशिपोः वचनं श्रुत्वा, प्रह्लादः, बुद्धिमान्, विष्णुं पूजयामास, 'नारायणाय नमः!' इत्युक्त्वा, सर्वदैत्यपुत्रान् तद् उपदेशयामास। तान् ब्रह्मज्ञानं, इन्द्रादिभिः अप्राप्यं, स्वानुभूतं, उपदिश्य। पुत्रेण आज्ञा उल्लङ्घिता दृष्ट्वा, हिरण्यकशिपुः दानवान् उक्तवान्—'अयं दुष्टपुत्रः, अनेकविधं मरणार्थः, यूयं हन्यध्वम्।' एवं दुष्टदैत्येन उक्ताः, अमर्यादपुत्रं, देवाधिदेवस्य भक्तं, प्रह्लादं ताडयामासुः। ततः, द्विजश्रेष्ठ, देवैः यत् कृतं तत्र, दैत्यराजपुत्रे, तद् सर्वम् अफलम् अभवत्, क्षीरसय्यायाः प्रभोः प्रभावात्। ततः, हिरण्यकशिपोः गर्वभङ्गे, भगवान् नरसिंहरूपं धृत्वा, तत्र अभवत्, तं हन्तुम्। स दानवदुर्लभं पुत्रं दृष्ट्वा, तं तत्रैव शतशः तीक्ष्णनखैः विदारितवान्। दैत्यं बन्धुभिः सह हत्वा, पापनाशकः, दैत्यराजं दह्नाय आरभत, यथाऽन्यः कालाग्निः। नरसिंहस्य भीषणनादैः, जगत् भयाकुलम् अभवत्; ब्रह्मलोकपर्यन्तम्, स्थिराः अपि कम्पिताः।