लिङ्गपुराणम्

ततः देवानां प्रभुः तस्यै उवाच— "त्वं रुद्राणी भविष्यसि, ब्राह्मणानां हितार्थं, परमा च सिद्धिः स्याः।" एवं ब्रह्मणे, यस्य पुत्रकामना आसित्, देवानां ईश्वरः, जगद्गुरुः, तां चतुर्भुजां तस्मै ददौ। तदा ब्रह्मा, जगद्गुरुः, ध्यानयोगेन तां परां देवीं विज्ञाय, महादेवीं स्वीकृतवान्। ततो ब्रह्मणा प्रेरितः, स रौद्रीं गायत्रीं ध्यातवान्; एवं सा वेदविद्या रौद्री गायत्री प्रकाशिता। तस्यां महत्यां जगद्वन्द्यायां स्तुतिं कृत्वा, महेश्वरे च शरणं गत्वा, समाधिना मनसा स्थितः। तदा महेश्वरः तस्मै दिव्यं योगं, विशालां विद्यां, ऐश्वर्यं, ज्ञानप्राप्तिं, वैराग्यं च दत्तवान्। अनन्तरं तस्य पार्श्वात् दिव्याः कुमाराः समुत्पन्नाः, पीतपुष्पमाल्यवसनभूषिताः, पीतानुलेपनानुलेपिताः। पीतपट्टकशिरसः, पीतवदना, पीतकेशाः, शुद्धतेजसः, सहस्रवर्षाणि तत्र स्थिताः। योगयुक्ताः, तपसि रममाणाः, ब्राह्मणहितकामिनः, धर्मयोगबलसम्पन्नाः, दीर्घयज्ञरताः ऋषयः आसन्। ते महायोगं उपदिश्य, महेश्वरे एव प्रविष्टाः; एवं येऽपि महेश्वरं शरणं यान्ति। अन्येऽपि संयतचित्ताः, समाधिस्थाः, जितेन्द्रियाः, सर्वे पापं परित्यज्य, विशुद्धाः ब्रह्मतेजसा दीप्ताः भवन्ति। ते महादेवं रुद्रं प्रविशन्ति, पुनर्जन्म न प्राप्नुवन्ति। ततः तस्मिन्कल्पे गते, कृतयुगे, स्वयम्भूः पुनः अन्यं कल्पं प्रारब्धवान्, यस्य नामासीत् असितः। तस्मिन् एकस्मिन्समुद्रे सहस्रदिव्यवर्षे गते, ब्रह्मा, सृष्टिकामः, चिन्तासन्तप्तः अभवत्। स प्रजापतिः, पुत्रकामनया चिन्तयन्, तस्य ध्यानिनः वर्णः कृष्णः अभवत्। तदा महातेजाः सः कृष्णवर्णं बालकं स्वतेजसा दीप्तिमन्तं दृष्टवान्। स बालकः कृष्णवस्त्रपट्टकः, कृष्णयज्ञोपवीतः, कृष्णजटामुकुटमाल्यलेपः आसीत्। तम् आत्मवन्तं, भीषणं न भीषयन्तं, अद्भुतं कृष्णपिङ्गलम् ईश्वरं दृष्ट्वा, स देवानां प्रभुः प्रणिपत्य, प्राणायामस्थितः, महेश्वरं हृदि स्थाप्य, समाधिना तं शरणं जगाम। तदा ब्रह्मणा, ब्रह्मस्वरूपं अघोरं चिन्तितम्; एवं सृष्टिकर्ता ध्यानं कुर्वन्, अघोरदेवः भीषणबलसम्पन्नः तस्मै साक्षात्कारं दत्तवान्; ततः तस्य पार्श्वात् कृष्णवर्णाः बालकाः, कृष्णमाल्यलेपिताः, उत्पन्नाः। चत्वारः महात्मानः कुमाराः जाताः—कृष्णः, कृष्णशिखः, कृष्णास्यः, कृष्णवस्त्रधृक्। तदा सहस्रवर्षे गते, योगेन, ते परं देवम् उपास्य, पुनः महायोगं शिष्येभ्यः उपदिशत्। योगेन योगसिद्धाः, मनसा निर्मलं निर्गुणं शिवं प्रविश्य, विश्वनाथस्य धाम प्राप्नुवन्। एवं योगेनान्येऽपि मुनयः महेश्वरं ध्यायन्ति; ते रुद्रं अक्षयं प्राप्नुवन्ति। ततः तस्मिन्नेव कल्पे गते, घोरकाले, ब्रह्मा ब्रह्मरूपिणं देवानां प्रभुं स्तोतुम् आरब्धवान्। तदा संतुष्टः हरः ब्रह्माणम् उवाच—"अनेनैव रूपेण संहारं करोमि—न संशयः।" "महापातकानि, ब्रह्महत्यादीनि, अन्यानि चातिपातकानि, तदनु लघुपापानि च, अहं नाशयामि।" "एवं, पुण्यात्मन्, उपपातकानि, मनसि वाचि च दारुणानि, हे पितामह, अहं अपि नाशयामि।" "कायिकानि, मिश्राणि, तदन्यत्कृतानि, जानता अज्ञातया च, सर्वाणि अहं नाशयामि।" "मातृकायात् उत्पन्नं पापं, पितृकायात् उत्पन्नं च, अहमखिलं नाशयामि—न संशयः।" "अघोरमन्त्रं लक्षं जपित्वा ब्रह्महा विमुच्यते, अर्धेन वाचिकात्, पुनः अर्धेन मानसात्, हे बाल।" "संकल्पात् पापं चतुर्गुणं जप्यं, क्रोधात् अष्टगुणं स्मृतम्; वीरहन्ता लक्षजप्त्या शुद्ध्यति, गर्भहन्ता कोटिजप्त्या।" "मातृहन्ता दशकोटिजप्त्या शुद्ध्यति—न संशयः; गोग्नः, कृतघ्नः, स्त्रीहन्ता, पापदुषितः—" "—अघोरमन्त्रं दशसहस्रं जपित्वा विमुच्यते—न संशयः। सुरापानं कृत्वा लक्षजप्त्या शुद्ध्यति, संज्ञया वा अज्ञानतः, हे प्रभो।" "न संशयः स विमुच्यते; अर्धेन वारुणीपानात्। अनुष्णोदकभोजनं सहस्रजप्त्या शुद्ध्यति, द्विजोऽपि अजपन्।" "अहोभोजनं, अदत्तं, सहस्रजप्त्या शुद्ध्यति; ब्राह्मणस्वहरः, सुवर्णस्तेयी च—" "—मनो जप्यं कोटिजप्त्या विमुच्यते—न संशयः। गुरुपत्नीगामी, मातृहन्ता, हे पापिष्ठ—" "—तथा ब्रह्महा अपि मनसा जपेत्, हे पितामह। पापं पापिनां संसर्गात् तद्वत् स्मृतम्।" "तथापि दशसहस्रजप्त्या विमुच्यते; पापिसंसर्गात्, मनसा लक्षं जपेत्, संकल्पेन।" एवं सन्दर्भे, श्रीलिङ्गपुराणस्य उक्तानि चरितानि, भगवतः कृपया, योगस्य महिमानं, पापक्षयस्य उपायं च, श्रद्धया निवेदितानि।