देवि, रुचिकेश्वरस्य देवालये तथा शुभायां कपिलायां नद्यां, अन्येषु च पुण्यतीर्थेषु, भक्त्या मम पूजनं सदा कर्तव्यं। तत्र मम सह, भक्तः आनन्दं अनुभवति। यदि ब्राह्मणः, पापमुक्तः, श्रीशैले देहत्यागं कुर्यात्, स निर्वाणं प्राप्नोति—अत्र नास्ति संशयः—यथा अविमुक्ते। यः तु विधिवत् घृतस्य महाभिषेकं कुर्यात्, स तत्र मम योगं प्राप्नोति, हे पुण्ये। स्नानस्य प्रमाणं शतपलः ज्ञेयम्, अभिषेकः पञ्चविंशतिपलः। महाभिषेकः द्विसहस्रपलः उच्यते। मम लिङ्गं गोदुग्धेन घृतैः च स्नापयेत्। सर्वद्रव्यैः शुद्धीकृत्य, जलैः प्रक्षालयेत्; शुद्ध्यैः शतयज्ञस्य पुण्यं लभते, स्नानेन च दशलक्षं। शतसहस्रगीतवाद्यपूजया महाभिषेकः विशेषेण प्रशस्यते; स्नानं अष्टगुणपुण्यं स्मृतम्। केवलं जलैः, वा सुगन्धजलैः, भक्त्या अभिषेकः पञ्चविंशतिपलैः कर्तव्यः। शमीपुष्पाणि, विधिना, बिल्वपत्राणि, पद्मानि, अन्यानि च पुष्पाणि—बिल्वपत्रं न विस्मर्येत्। चतुर्द्रोणैः महादेवाय, वा अष्टद्रोणैः, वा दशद्रोणैः, वा अष्टद्रोणैः च अर्पणं कर्तव्यम्। शतद्रोणस्य पुण्यं अपि आढकेन निर्दिष्टम्; दरिद्रब्राह्मणस्य चात्र नास्ति संकोचः। भेरीभिः, मृदङ्गैः, झणकारैः, वंशीभिः, अन्यैः च वाद्यैः, विविधैः शब्दैः च। यः निशि जागरणं विधिना स्थापयेत्, स स्वदासैः, पुत्रैः, पत्न्या, बन्धुभिः सह, लिङ्गं परं प्रदक्षिणं कृत्वा, प्रार्थयेत्, अपि च धनहीनः, विधिहीनः, श्रद्धाहीनः वा, हे देवेश। कृतं वा अकृतं वा, शंकरं क्षमयेत्—एवं उक्त्वा, शीघ्रं रुद्रमन्त्रं च शान्तिमन्त्रं च जापयेत्। एवं महाबीजमन्त्रं तथा पञ्चाक्षरीं मन्त्रं जप्त्वा, सर्वतीर्थयज्ञफलं प्राप्नोति। यत् वाराणस्यां मृत्युप्राप्तं फलम्, तत् एव लभते; मम योगं च प्राप्नोति—नास्ति संशयः। मम भक्तैः विधिना एतत् कर्तव्यम्; अकुर्वन्तः न मम भक्ताः—नास्ति संशयः। एतद्वचनं श्रुत्वा, देवी वाराणस्यां नगरं गत्वा, अविमुक्तेश्वरस्य लिङ्गं जलघृताभ्यां पूजितवती। सा देवेशं रुद्रं, लोकनाथं, अविमुक्ते पूज्य, मन्दरस्य महात्मने तपः अकरोत्। सा मन्दरे रम्यगुहायां पुण्यक्षेत्रं स्थापयामास। तत्र भगवाँस तुष्ट्या, हिरण्याक्षपुत्रं अन्धकासुरं दानवम्, गणपदं दत्त्वा, क्रीडया तं गणत्वं प्रदत्तवान्। एषा कथा साररूपेण तव सम्यक् उक्ता। यः एतत् पुण्यक्षेत्रस्य परमं यशः पठति वा शृणोति, स सर्वतीर्थपुण्यं तत्क्षणात् लभते। अथवा, यदि स शुद्धात्मान् द्विजान् श्रावयति, स सर्वयज्ञफलम् प्राप्नोति। कथं हिरण्याक्षपुत्रः अन्धकः, मन्दरे रम्यगुहायां विजितः, महेश्वरात् गणपदं प्राप्तवान्? एतत् यथावत्, यथा श्रुतं, मन्दरे अन्धकस्य अनुग्रहं तथा तत्र शोषणं च कथय। संक्षेपेण तस्य सर्ववरदानि वक्ष्यामि: हिरण्याक्षस्य पुत्रः, सुवर्णसदृशरूपः, पूर्वं अन्धकः नाम्ना विख्यातः, तपसा बलम् प्राप्तवान्। ब्रह्मणः साक्षात् अनुग्रहात्, अभेद्यत्वं प्राप्तवान्। त्रिलोकं भुक्त्वा, इन्द्रपुरीं जित्वा, वासवम् भीषयामास। देवाः तेन पीडिताः, ताडिताः, बद्धाः, पतिताः, भयात् नारायणपूर्वकाः, मन्दरं प्रविश्य। एवं, देवाः पीडित्वा, अन्धकः महादानवः, संयोगेन मन्दरं रम्यगुहां प्राप्तवान्। तदा सर्वदेवेश्वराः साध्यैः सह, नगरं गत्वा महेशं उपगम्य, 'अस्माकं अङ्गानि भग्नानि, बलहीनानि, दैत्यराजस्य शस्त्रैः छिन्नानि' इति उक्तवन्तः। एतद् अद्भुतं दानवागमनं श्रुत्वा, भगवाँस गणेश्वरैः सह अन्धकं प्रति प्रस्थितः। विजयघोषैः, शिरःनम्रैः, सर्वतः भगवन्तं नमस्कृत्य स्तुतवन्तः। ततः महादेवः असंख्यदैत्यान् विनष्टवान्, तस्मिन्नेव क्षणे अन्धकं व्य pierced। अन्धकं त्रिशूलेन विद्धं दृष्ट्वा, पापवसनं दग्धं, ब्रह्मा प्रणम्य गर्जितवान्। तस्य गर्जितं श्रुत्वा, देवाः हर्षात् सञ्जाताः, तं देवम् प्रणम्य, ऋषयः नृत्यन्ति, गणाध्यक्षाः हर्षिताः। देवाः शम्भुं पुष्पवर्षं कृतवन्तः, त्रिलोकं हर्षात् निनादम् अकरोत्। अन्धकः अग्निना दग्धः, त्रिशूलेन विद्धः, शववद् स्थितः, सात्त्विकभावं प्राप्य, मनसा चिन्तयामास—'पूर्वजन्मनि अपि शिवेन दग्धः, यं महेश्वरं साक्षात् उपासितवान्।