लिङ्गपुराणम्

शृणु, सुन्दरमुखि, ये जनाः पुण्यप्रदेशे स्थितं पवित्रं पुण्यतीर्थं नित्यं पूजयन्ति, तत्र सर्वदिशः आगत्य एकत्र समागच्छन्ति। तत्र कुरुक्षेत्रं शतशः पुण्यतीर्थैः सहितं, पुष्करं, निमिषं, प्रयागं, पृथुदकं च, सर्वे समवेताः सन्ति। द्रुमक्षेत्रं, कुरुक्षेत्रं, नैमिषं पुण्यतीर्थैः सहितं, तथा अन्यानि सर्वक्षेत्राणि, हे देवि, देवैः ऋषिभिः सह तत्र उपस्थितानि। संध्याः, ऋतवः, सर्वनद्यः, सर्वसरोवराणि, सप्तसागराः, तथा सर्वाणि दिव्यतीर्थानि अपि तत्र सम्पूर्णतया सन्ति। पर्वणि पर्वणि, हे पुण्यशीले, भागीरथी गंगा तत्र आगच्छति, अविमुक्तेश्वरं तथा स्वर्गं अपि साक्षात्करोति। कालभैरवस्य समीपं गत्वा, सर्वपापानि पूर्णतया विनश्यन्ति; पर्वणि पर्वणि, देवाधिपतयः शुद्धा भवन्ति। पृथिव्यां सर्वाणि महापुराणक्षेत्राणि, परमं अविमुक्तं क्षेत्रं, पर्वणि पर्वणि प्रवेशन्ति, यः महापापनाशकः अस्ति। केदारस्थलस्थलिंगं, महालयस्थलिंगं, मध्यमेश्वरः, पशुपतेश्वरः, शङ्कुकर्णेश्वरः, द्वौ गोकरणक्षेत्रे, द्रुमचन्देश्वरः, श्रेष्ठं भद्रेश्वरः, स्थानेश्वरः, एकाग्रः, कालेश्वरः, अजेश्वरः, भैरवेश्वरः, ईशानः, औंकारः, अमरेश्वरः, महाकालः, ज्योतिषः, भस्मगात्रकः, तथा पृथिव्यां मम सर्वाणि अन्यानि पुण्यस्थलानि, षष्ट्यष्टिः संख्या विख्यातानि, सर्वाणि तत्र संपूर्णरूपेण स्थापितानि। एतानि सर्वाणि, अपवादं विना, वाराणस्यां पर्वणि पर्वणि मयि प्रविशन्ति; एष रहस्यं उद्घाटितं। अतः, गंगायां स्नात्वा मम दर्शनं कृत्वा, अत्र मृतः जीवः दिव्यं अमृतस्वरूपं प्राप्नोति, हे शुभे। सः तत्क्षणं सर्वयज्ञफलं लभते, लक्षलक्षयागानां इच्छितानां फलस्य तुल्यं; एतत् अद्भुतं किम् अस्ति? स्वर्गे, पृथिव्यां, पर्वतेषु सर्वाणि उत्तमानि क्षेत्राणि, हे देवी, एतत् परमं परमं इति मया उक्तं जानिहि। द्विजैः 'अवि' इति शब्दः वेदविधानात् 'पापवर्जितं' इति अर्थे प्रयुज्यते; अतः, मया शुद्धत्वेन स्वीकृतं, तद् 'अविमुक्तं' इति प्रसिद्धं। एवं उक्त्वा, भगवन् रुद्रः, लोकानां नाथः, उवाच— "हे देवदेवि, मम अविमुक्तगृहं सुविख्यातं कुरु।" इत्युक्त्वा, भगवती उमायाः पतिः, तया सह, श्रीपर्वतं परमं दर्शितवान्। सः तत्र अविमुक्तेश्वरे तया सह नित्यं निवसति, सर्वत्र व्याप्य, सर्वात्मना, सत्-असत्-रूपः अस्ति। श्रीपर्वतं प्राप्त्वा, देवीसहितः हरः, देवाधिपः, सर्वभूतनायकः, तस्य पुण्यक्षेत्राणि दर्शितवान्। सः दिव्यं कुण्डीप्रभं, वैश्रवणेश्वरं, आशालिंगं, दिव्यं देवाधिदेवम्, दिव्यं बिलेश्वरं च दर्शितवान्। विष्णुनाऽस्थापितं परमं रामेश्वरं, दक्षिणद्वारस्य पार्श्वे कुण्डलेश्वरं दर्शितवान्। पूर्वद्वारे श्रेष्ठं त्रिपुरान्तकं, पर्वतेन सह विकसितं, देवाधिदेवेन पूजितं, दर्शितवान्। तत्र मध्यमेश्वरः त्रैलोक्ये विख्यातः, अमरेश्वरः वरदः, पूर्वं देवैः स्थापितः। गोचर्मेश्वरं, ईशानं, अद्भुतं इन्द्रेश्वरं, ब्रह्मणाः कर्महेतोः कर्तं कर्मेश्वरं दर्शितवान्। सः सिद्धवटं, मम नित्यधाम, दिव्यं अजबिलं, अजेन साक्षात् कृतं शुभं दर्शितवान्। तत्र दिव्ये पादुके, मम बिलेश्वरे, शृङ्गाटाचलस्य मध्ये—शृङ्गाटकेश्वरः भगवत्या स्थापितः, मल्लिकार्जुनकं मम शुभस्थानं दर्शितवान्। राजेश्वरं, धूलिना स्थापितं, गजेश्वरं वैशाखे, अक्षयं कपोटेश्वरं दर्शितवान्। कोटीश्वरं महातीर्थं, पूर्वं रुद्रगणैः सेवितं, अद्य पश्य, हे शुभे, सर्वेभ्यः उत्तमं दर्शितवान्। दक्षिणपार्श्वे द्विदेवकुलं, ब्रह्मणाः स्थापितं, उत्तरपार्श्वे विष्णुनाः स्थापितं पर्वतं दर्शितवान्। महत्तमं लिंगं, पूर्वं मया स्थापितं, पश्चिमपर्वते ब्रह्मेश्वरं, मलेश्वरं दर्शितवान्। त्वया, हे ब्रह्मन्, ऋषिभिः सहितं पुरतः भूषितं, इत्युक्त्वा, सः तत्र अलंगृहनाम्नि गृहस्थले स्थितवान्। तत्र, हे तीर्थविदे, पुण्यतीर्थं, मम व्योमलिंगं, स्कन्देन स्थापितं कदम्बेश्वरं पश्य। गोमण्डलेश्वरं नन्दादिभिः स्थापितं, सर्वदेवैः शक्रप्रधानैः स्थापितं दर्शितवान्, हे सुन्दरमुखि। हे देवी, एतानि पुण्यस्थलानि देवह्रदस्य तटस्थे पश्य; तथा हारपुरे, यदा तव हारः पतितः। लोकहिताय, त्वं हारसरोवरं कृतवती; शिवरुद्रपुर्यां तद् शरीरं उपरि स्थापितम्। तत्र, तस्य पिता सुशैलः पर्वतानां नाथः स्थापितः, मया भूषितः, हे ब्रह्मन्, ऋषिभिः पुरतः सह। हे देवी, चण्डिकेश्वरस्य मंदिरं, चण्डिकेशा तव कन्या, चण्डिकया स्थापितं, परमं अम्बिका-तीर्थं दर्शितवान्। एवं भगवतः शिवस्य अविमुक्तक्षेत्रे पुण्यतीर्थानि, लिंगानि, दिव्यस्थानानि, पर्वणि पर्वणि समागच्छन्ति, तत्र स्नात्वा, दर्शनं कृत्वा, जीवः परमं दिव्यं फलं प्राप्नोति; एष परमं रहस्यं भगवता देवीसहितं प्रकटितम्।