लिङ्गपुराणम्

स्नानानन्तरं यदि कस्यचित् हृदयम् शीघ्रं शुष्यति, अथवा शिरसि धूमः दृश्यते, स दशरात्रात् न जीवति। यदि प्राणवायुः विक्षिप्य प्राणस्थानानि छिन्द्यात्, जलस्पर्शे च हर्षं न अनुभवेत्, तस्य मृत्युः समीप एव। स्वप्ने यदि दक्षिणदिशं भल्लूकवानरयुक्तरथेन याति, गायति वा नृत्यति च, स मृत्युसमीपं जानीयात्। स्वप्ने यदि कृष्णवस्त्रधारिणीं स्त्रीं गायन्तीं वा अन्यथा दक्षिणदिशं नयन्तीं पश्येत्, स अपि न जीवति। स्वप्ने यदि कण्ठे छिद्रं पश्यति, नग्नतपस्विनं वा पश्येत्, स मृत्युसमीपं जानीयात्। स्वप्ने यदि स्वदेहं शिरःपादान्तं यावत् पांशुपूर्णसागरे निमज्जन्तं पश्येत्, तादृशं स्वप्नं दृष्ट्वा स एकदिनमपि न जीवति। यदि भस्म, अंगार, केश, शुष्कनदी, सर्पांश्च पश्येत्, तादृशदर्शनात् दशरात्रं न जीवति। स्वप्ने यदि कृष्णभीषणपुरुषैः शस्त्रपाणिभिः शिलाभिः ताड्यते, स तत्क्षणमेव म्रियते। यदि सूर्योदयकाले अथवा प्रभाते प्रत्यक्षं शृगालानां नादं स्वमुखं प्रति शृणोति, तस्य आयुः समाप्तम्। स्नानानन्तरं यदि हृदयम् अत्यन्तं पीड्यते, दन्ताः कम्पन्ते च, स आयुःक्षयसम्पन्नः। यदि दिनं वा रात्रौ पुनः पुनः कम्पते, दीपस्य गन्धं न जानाति, मृत्युः समीपम्। यदि रात्रौ इन्द्रधनुः, दिवा ताराचक्रं पश्यति, अथवा परदृश्यमाने स्वात्मानं न पश्यति, स न जीवति। यदि एकं नेत्रं अश्रूणि सृजति, कर्णौ पततः, नासिका विकृतिं गच्छति, तस्य प्राणः गतः। यदि जिह्वा कृष्णा कठिना च, मुखं पद्मसदृशं, कपोलः रक्तविस्फारितः, मृत्युः समीपः। यदि केशान् विमुच्य, हास्यं कृत्वा, गायन् नृत्यन् वा दक्षिणदिशं गच्छति, तस्य आयुः समाप्तम्। यदि रूपं पुनः पुनः श्वेतं घनसदृशं, अथवा श्वेतसर्षपसदृशं वा, सम्पूर्णं श्वेतं च दृश्यते, मृत्युः समीपः। स्वप्ने यदि उत्तमरथं उष्ट्रखरयुक्तं पश्यति, विशेषतः दक्षिणदिशं गच्छन्, स अपि न जीवति। यदि द्वे वा अतीव भयानके निमित्ते एका व्यक्तौ संयुक्ते, श्रोत्रे शब्दं न शृणोति, नेत्रे प्रकाशं न पश्यति, तद् अतिदारुणम्। स्वप्ने यदि कूपे पतति, द्वारं रुद्धं पश्यति, तस्मात् कूपात् न उत्थाति, तस्य आयुः समाप्तम्। मुखस्य शुष्कता, नाभेः शून्यता, मूत्रस्य अतीवोष्णता—एवं स्थितस्य जीवितं संकटम्। यदि कश्चन दिवा वा रात्रौ प्रत्यक्षं हन्यते, हन्तारं न पश्यति, तस्य प्राणः गतः। स्वप्नान्ते यदि वह्नौ प्रविशति, स्मृतिं न पश्यति, तस्य आयुः समाप्तम्। स्वप्ने यदि स्वस्य श्वेतं, कृष्णं, रक्तं वा वस्त्रं पश्यति, तस्य मृत्युः समीपम्। एवं शरीरे एतानि निमित्तानि प्रकटानि सन्ति, यदा च समयः प्राप्तः, तदा बुद्धिमान् दुःखं शोकं च त्यक्त्वा समः भवेत्। पूर्वां वा उत्तरां दिशं गत्वा, शुद्धे समतले स्थिरे निर्जने च प्राणिभिर् रहिते स्थले उपविशेत्। उत्तरमुखः पूर्वमुखो वा शान्तः स्थिरः स्वस्तिकासनस्थः, महेश्वरं प्रणम्य, शरीरे शिरसि ग्रीवायां च समं कृत्वा, न परितः पश्यन्, वायुविहीनस्थाने दीपवत् स्थिरः भवेत्। पूर्वोत्तराभ्यां प्रवणस्थले, वेदवित् इच्छाद्वन्द्वसुखदुःखानि त्यक्त्वा तत्र योगाभ्यासं कुर्यात्। मनसा सर्वं निगृह्य, नासिकायां जिह्वायां च, नेत्रे स्पर्शे च, शुक्लध्यानं सदा चिन्तयेत्। श्रोत्रे, मनसि, बुद्धौ, उरसि च, कालं कर्म च ज्ञात्वा, सदा तत्र एकत्वेन धारयेत्। एवं द्वादशधा अन्तर्योगः स्मृतः, तत् शिरसि शतम् अर्धशतं वा धारयेत्। अलसस्य च योगाभावात् प्राणः ऊर्ध्वं गच्छति; तदा ओंकारेण सह शरीरे पूरणं कुर्यात्। एवं योगी ओंकारमयः भवति, अक्षरे अक्षरः स्यात्। अधुना ओंकारलक्षणं प्रवक्ष्यामि। एष त्रिमात्रः ज्ञेयः, अत्र व्यञ्जनं भगवाञ्शिवः; या प्रथमा मात्रा सा विद्युत्सदृशी, द्वितीया तु तामसी स्मृता। तृतीया तु निर्गुणा, अक्षरगामिनी; सा गान्धारी नाम, गान्धारस्वरसम्भवा। पिपीलिकायाः गमनस्पर्शवत् शिरसि ग्राह्या, एवं ओंकारः शिरसि बहिर्गच्छति। एवं योगी ओंकारमयः भवति, अक्षरे अक्षरः स्यात्। प्रणवः धनुः, आत्मा बाणः, ब्रह्म लक्ष्यं स्मृतम्। तद् यथाबाणं विवेक्य वेधनीयम्, तेन तदेकत्वं प्राप्यताम्। एष एकाक्षरः ओंकारः गुह्यं लक्ष्यम् अन्तःकुहरे स्थितम्। ओंकारः त्रयो लोकाः, त्रयः वेदाः, त्रयः अग्नयः; विष्णोः त्रयः पादाः, ऋक्, साम, यजुषां च। त्रयो मात्रा अर्धमात्रा च तत्त्वतः विज्ञेयाः; यः योगी तद् युञ्जीत, स तेन लोकेन युज्यते।