महात्मानः शुद्धाः निर्दोषाश्च ऋषयः एवं योगमवाप्नुवन्ति। यः संयमेन नियतः शुद्धमार्गेण गच्छति, तस्य बीजं दग्धं भवति, स च पापरहितः सन् इच्छितान् लोकान् प्राप्नोति। ये सत्क्रिया-संरता: शान्ताः स्वधर्मपरायणाश्च, ते सर्वान् लोकान् विजित्य ब्रह्मलोकं यान्ति। शाश्वतं धर्मं, स्वयं पितामहेन सर्वलोकहिताय प्रतिपादितम्, श्रृणु, प्रवक्ष्यामि। ये गुरुशिष्यपरम्परायाम् स्थितान् वृद्धान् सम्यगाचार्योपदिष्टान्, तेषां प्रति सर्वाणि उत्तिष्ठन-नमस्कारादीनि कर्माणि कर्तव्यानि। अष्टाङ्गप्रणिपातेन, त्रिविधशरीरसमर्पणेन, त्रिवारं प्रदक्षिणया च, ब्रह्मविद्यागुरुः साधुभिः पूजनीयः। सर्वे वृद्धा: बुधैः नमस्करणीया:; यः परमं श्रेयः इच्छति, स तेषां आज्ञां न कदापि उल्लङ्घयेत्। मन्त्रोपार्जनेन जीवितुं, निर्जनस्थलेषु, रिक्तगर्तेषु, लघुक्षेत्रेषु वासं, विषरूपं, भूतगणम्, मायां च सर्वथा परिहरेत्। धनसम्बन्धिनीं छलनां, परवित्तदुष्टिं, निन्दां, अतिक्रन्दनं, दर्पं, स्वच्छन्दाचारं च सदा वर्जयेत्। गुरुंसमीपे, तद्वचनविरुद्धं किञ्चिदपि वचनं वा कर्म वा न कदापि कुर्यात्; गुरुवाक्येऽनुचितं किञ्चिदपि न ब्रूयात्। अशुभं वचनं न कदापि वदेत्, न च चिन्तयेत्; यत् यत् च तपस्विनां आसनं, वस्त्रं, दण्डः, उपानच्छः—तत्सर्वं सम्यक् पालयेत्। पुष्पमालाः, शयनस्थानम्, पात्राणि, छायां, यज्ञद्रव्याणि पादेन स्पृष्टुं सदा वर्जयेत्। देवगुरुषु अपराधं कदापि न कुर्यात्; यदि प्रमादात् कुर्यात्, तर्हि मन्त्रं दशसहस्रवारं जपेत्। देवगुरुषु अपराधात् कोटिगुणं शुद्धिं प्राप्नोति; महापातकशुद्धयेऽपि एवं नियमः। सदाचारी पापी अर्धेन शुद्धिं लभते; लघुपातकिनः चतुर्थांशेन शुद्धिं यान्ति। यदि ब्राह्मणः सन्ध्योपासनां विहायति, तदा त्रिवारं मन्त्रजपेन शुद्धिं लभते; नित्यकर्मविस्मरणे शतवारं जपः निर्दिष्टः। व्रतभङ्गे, निषिद्धभक्षणे, अवाच्यवचने च सहस्रवारं जपः शुद्ध्यर्थं उक्तः। काककुक्कुटकपोतादीनां वधेन शुद्ध्यर्थं एकशतमष्टवारं मन्त्रजपः पर्याप्तः—अत्र न संशयः। यः तत्त्ववित्, ब्रह्मवित्, श्रेष्ठो ब्राह्मणः, स केवलं स्मरणेनैव शुद्धिं लभते—अत्र न काचित् विचारणा। आत्मज्ञानेन शुद्धानां प्रायश्चित्तविधिर्नास्ति; ते हि नित्यशुद्धाः, ब्रह्मविदः। ये केवलं योगध्याननिष्ठाः, ते सुवर्णवत् अशुचिना न स्पृश्यन्ते; शुद्धानां ब्रह्मज्ञानशुद्ध्या न पुनः शुद्ध्यावश्यकता। सर्वाणि कर्माणि शुद्धोदकेनैव कार्याणि—नोष्णोदकेन, न फेनिलेन, न मलिनेन; शुद्धवस्त्रेण, विशददृष्ट्या, अशुद्धजलं परिहृत्य। यद् जलं गन्धवर्णरसदोषैः दूषितं, अपवित्रदेशस्थितं, मृदाश्मैः कलुषितं, सागरे वा स्थग्नकूपे वा, तत् सर्वं वर्जयेत्। शैवालाद्युपस्कृतं जलं च त्याज्यम्; सर्वाणि कर्माणि शुद्धवस्त्रेणैव कार्याणि, द्विजश्रेष्ठ। आचार्यसेवानमस्कारादिकं यदि अशुद्धवस्त्रेण क्रियते, तदा अशौच्यं लभते—अत्र न संशयः। देवकार्येषु वस्त्राणि प्रतिदिनं शुद्धयितव्यानि; अन्येषु वस्त्रेषु मलिनत्वे शुद्धिः कार्या। परिधूतवस्त्रं परधृतं सर्वथा वर्जयेत्; कौशेयचर्मणि कुसशाकतैलैः शुद्धिः कार्याऽभिधीयते। नारिकेल, सूर्यकान्त, कुटप, अरिष्टक, चर्म, त्वक्, वेतसादिवस्त्रेषु वस्त्रविधिर्वर्तते। सर्वेषां च त्वक्पट्टादीनां, छत्रचामरयोश्च वस्त्रवत् शुद्धिविधानम् ऋषिभिः निर्दिष्टम्। ताम्रं भस्मना शुद्ध्यति, लोहं क्षारैः, ताम्रं च लोहितेन, तथा त्रपु, सीसकं च। सुवर्णपात्रं जलेन शुद्ध्यति, रजतं तद्वत्; रत्न, शङ्ख, मौक्तिकेषु सुवर्णवत् नियमः। अतीव मलिनेषु सर्वेषु अग्निना, जलेन वा, निमज्जनेन वा शुद्ध्यविधिः। दर्भकाष्ठादीनां शुद्धिः शुभोदकसिक्त्या वा, उष्णजलेन वा; स्रुक्स्रुवयोः अपि एवं। हवनीयपात्र, मुसल, उलोखल, शृङ्ग, अस्थि, काष्ठ, दन्तादीनां शुद्धिः छेदनविधिना। संयुतानां द्रव्याणां सिक्त्या, पृथक् पृथग् वस्तूनां पृथक्संस्कारः। अस्पृष्टधान्यराशेः दूषितं भागं निष्कास्य, शेषं कुशोदकेन सिक्त्वा शुद्धिं कुर्यात्। शाक, मूल, फलादीनि अपि तद्वत् शुद्ध्यन्ते; गृहं मार्जनरज्याभ्यां, मृद्भाण्डं पुनः पाचनेन। भूमिः छेदन, लेपन, मार्जन, गोमयेन, सिक्त्या वा शुद्ध्यति। भूमौ यत् जलं, तद् गवां तृष्णानिवारणक्षमं, अशुचिवर्जितं, सुरभिगन्धवर्णरसयुक्तं शुद्धं स्मृतम्। उदकस्रोतसि वत्सः, फलपतने विहङ्गः, गृहिणां मैथुने पत्नीमुखं शुद्धं स्मृतम्।