लिङ्गपुराणम्

एकः साधकः, मासे मासे यथाविधि तृणाग्रभागेन जलबिन्दुं केवलं भुङ्क्ते, यथोक्तया वृत्त्या भिक्षां च याचते, सोऽन्येभ्यः श्रेयान् भवति। यः पुनः जरामरणनरकादिभयभीतः, तेनैवमभ्युपगता भिक्षा मोक्षदायिनी स्मृता। ये तु दधिक्षीराद्यन्नानि आयुःक्षपणानि भुञ्जते, ते भिक्षावृत्तिपरस्य षोडशांशमपि पुण्यं न लभन्ते। सर्वदा भस्मशय्या, भिक्षाटनं, आत्मनिग्रहश्चाचर्यः; यः परमं पदं इच्छति, सः पाशुपतव्रतमाचरेत्। योगिनां सर्वेषु व्रतेषु चान्द्रायणव्रतमुत्तमं; शक्त्यनुसारं एकद्वित्रिचतुरः परिवर्तान् आचरितव्याः। अदत्तदानं, ब्रह्मचर्यं, अलोभता, त्यागः—इति पञ्च व्रतानि परिव्राजकस्य; तत्राहिंसा परमं स्मृता। अक्रोधः, गुरुषु सेवा, शौचं, मिताहारता, निरन्तरं स्वाध्यायः—एतानि नियमरूपेण निर्दिष्टानि। बीजयोनीसमुत्थानि गुणाः, विषयबन्धनं च, कर्मणैव निश्चितानि; यथा लोके मनुष्यस्य, वनस्थगजस्य च। सर्वे देवक्रियायज्ञाः जपात् प्राप्तविद्यायाः तुल्याः स्मृताः; जपात् ज्ञानं, ज्ञानात् द्वन्द्वरहितं ध्यानम्, ततो नित्यस्य साक्षात्कारः। आत्मनिग्रहः, शमः, सत्यता, मलरहितता, मौनम्, सर्वभूतेषु सम्यगाचारः, इन्द्रियातीतज्ञानम्—एतानि विमलमतेः पुण्यलक्षणानि। एवं महात्मानः, शुद्धाः, निर्दोषमुनयः, योगं लभन्ते। इच्छितं लोकं यः निगृह्य याति, स पवित्रमार्गेण, दग्धबीजः, निरमलः, तं प्राप्नोति। ये सत्क्रिया-रता, शान्ताः, स्वधर्मपालकाः, ते सर्वान् लोकान् जित्वा ब्रह्मलोकं यान्ति। शाश्वतं धर्मं, स्वयं पितामहेन प्रत्यक्षं सम्यग् उपदिष्टं, सर्वलोकहिताय, श्रृणु, तं वक्ष्यामि। सर्वाणि उत्थानकृत्यानि, वन्दनानि च, तेषां कर्तव्यानि ये वरिष्ठाः, गुरुपदेशयुक्ताः। अष्टाङ्गप्रणिपातेन, त्रिविधशरीरन्यासेन, त्रिपर्यटनपूर्वकं, ब्रह्मगुरुः सत्पात्रैः पूज्यः। ये वरिष्ठाः, सर्वे तैः वन्दनीयाः; यः परमं पदं इच्छति, स तेषांाज्ञां न लङ्घयेत्। मंत्रोपार्जनं निर्जनेषु, रिक्तगर्ते, क्षुद्रक्षेत्रे, विषराक्षसवञ्चनादीनि च, तानि सदा परिहरणीयानि। धूर्तता, वित्तवञ्चना, परनिन्दा, अतिक्रन्दनम्, गर्वः, स्वेच्छाचारः च सर्वदा त्याज्याः। गुरोः सन्निधौ, तद्वचनविरुद्धं कर्म वा वचनं वा, सर्वथा परित्याज्यम्। अशुभवचनं, चिन्तनं वा, कदापि न कर्तव्यम्; तपस्विनां आसनवस्त्रदण्डपादुकार्थेषु अपि। पुष्पमालाम्, शयनस्थानम्, पात्रम्, छायां, यज्ञोपकरणानि पादेन स्पृशेत् इति सदा परिहर्तव्यम्। देवगुरुदोषं कदापि नाचरेत्; अज्ञानात् कृतं चेत्, दशसहस्रं जपेत्। देवगुरुदोषात् कोटिगुणं शुद्ध्यति; तथैव महापातकात् शुद्धिः नियमानुसारं। पापी शुभाचारवान् सन्, तस्यार्धेन शुद्ध्यति; लघुपातकिनः नियमपरायणाः अर्धेन शुद्ध्यन्ति। ब्राह्मणः संध्याकालपूजां विहाय त्रिवारं जपेन शुद्ध्यति; नित्यकर्मविस्मृतौ शतं जपेत्। व्रतभङ्गे, निषिद्धभोजनभक्षणे, वाच्यावाच्यवक्तव्ये सहस्रं जपः शुद्ध्यै स्मृतः। काककपोतउलूकादिपक्षिवधे, एकशतमष्टजपेन विमुक्तिः—नात्र संशयः। यः तत्त्ववित्, ब्रह्मनिष्ठः, श्रेष्ठब्राह्मणः, स्मरणमात्रेण शुद्धिं लभते—अत्र विचारणां नास्ति। आत्मविदां प्रायश्चित्तविधिः नास्ति; ते सदा शुद्धाः, ब्रह्मवितः सन्तः। ये केवलं योगध्याननिष्ठाः, ते सुवर्णवत् अस्पृश्याः; शुद्धानां शुद्ध्यपि नास्ति, ब्रह्मज्ञानात् शुद्धाः सन्तः। सर्वकर्माणि उदकं निष्कलुषं, नातितप्तं, न फेनिलं, न मलिनं, शुद्धवस्त्रेण, स्पष्टदृष्ट्या, दूषितं जलं विना, समाचरेत्। यद् जलं गन्धवर्णरसदूषितं, अशुचितीर्थस्थं, मृदाश्माकुलं, सागरे स्थले वा, तदपि वर्जनीयम्। शैवालादिदूषितं जलं त्याज्यं; सर्वकर्माणि शुद्धवस्त्रेणैव कर्तव्यानि, द्विजोत्तमाः। वन्दनगुरुसूष्रूषादिकर्माणि अशुद्धवस्त्रेण कृतानि, अशुचित्वं जनयन्ति—नात्र संशयः। देवकार्येषु वस्त्राणि प्रतिदिनं शुद्धानि कर्तव्यानि; अन्येषु वस्त्रेषु मलिनत्वे शुद्धिः विधानम्। परधृतवस्त्रं सर्वथा वर्जनीयम्; कौशेयचर्मकम्बलानि कूषमाषपिष्टेन वा सरषपैः शुद्धानि कार्याणि। नारिकेल, अरुणधातु, कुटप, अरिष्टक, चर्म, वल्कल, वेतसजातानि वस्त्राणि, तेषु वस्त्रविधिरिति। वल्कलानि, छत्रचामराणि च वस्त्रवत् शुद्धानि कर्तव्यानि, ब्रह्मविद्भिः मुनिभिः निर्दिष्टम्। कांस्यम् भस्मना, लोहं क्षारैः, ताम्रं सौवर्चलेन, तथा सीसकं त्रपु च शुद्ध्यति, ब्राह्मणाः। एवं शुद्धाचारः, नियमपरायणः, आत्मज्ञानरतः साधकः, पवित्रः भवति, ब्रह्मलोकं प्राप्नोति, धर्ममार्गे स्थितः।