लिङ्गपुराणम्

शिवस्य पञ्चाक्षरीमन्त्रस्य महिमा एवं विधिना कथ्यते। यः प्रातः शतमुख्यं जपं कृत्वा शतान्यष्टोत्तराहुतिं ददाति, तस्य भुक्तं पीतं वा विषमपि सुधामयं भवति। प्रतिदिनं सूर्यस्य समीपं गत्वा, नदीजलपूर्णं शोभनं घटं स्पृशन्, आरोग्यं प्राप्नोति। दशसहस्रजपात् अनन्तरं स्नात्वा, तद् रोगनिवारणं भवति; द्वाविंशतिजपं कृत्वा शुद्धात्मा प्रतिदिनं भोजनं कुर्यात्। यावत्पलाशदण्डानां वह्नौ होमं कृत्वा, आरोग्यं लभ्यते। चन्द्रसूर्यग्रहणयोः पूर्वं शुद्धः विधिवत् उपवासं कुर्यात्। ग्रहणकाले नदीमध्ये जपेन एकाग्रचित्तः भवेत्; ग्रहणसमाप्तौ समुद्रगामिन्यां नदीं जपं कुर्यात्। सहस्राष्टोत्तरजपात् ब्राह्मणः ब्राह्मीरसस्य पानं कुर्यात्; तदा लौकिकबुद्धिः सर्वशास्त्रेषु पारंगत्यं च लभ्यते। सरस्वती देवी तम् मानवेषु वाग्मीमत्वं ददाति। ग्रहपीडायां भक्त्या दशसहस्रजपः कार्यः; अष्टसहस्रहुतिभिः ग्रहदोषनिवारणं स्यात्। दुःस्वप्नदर्शनानन्तरं स्नात्वा दशसहस्रजपः कार्यः। घृताहुतीनां शतान्यष्टोत्तरं शान्तिं शीघ्रं जनयति। चन्द्रसूर्यग्रहणयोः लिङ्गस्य यथाविधि पूजनं कार्यम्। यद्यत् इच्छति, देवी, तस्य समक्षं शुद्धचित्तः भक्त्या दशसहस्रजपः कार्यः। सर्वाभिलषितं वस्तु लभ्यते—अत्र न संशयः; विशेषतः हस्त्यश्वगोवृषादिषु जातिषु। रोगे समुपस्थिते शुद्धः काष्ठैः वह्नौ होमं कृत्वा, मासमेकं विधिवत् पूज्य, भक्त्या दशसहस्रजपं कुर्यात्। तदा समृद्धिः शान्तिश्च सन्देहं विना लभ्यते। आपद्विपत्तौ शत्रुक्लेशे वा शुद्धः दशसहस्रहुतिं दद्यात्। देवि, पलाशकाष्ठसमिधा शान्तिः सिध्यति; अभिचारदोषेऽपि एष एव विधानम्। तदा शक्तिः शत्रौ निवर्तते, तं क्लेशयति। वैभीतकाष्ठाष्टाहुतीनां द्वारेण वैरस्योत्पत्तिः स्यात्। वर्णव्यत्यासेन, रक्तेन वा विषेण वा, रक्तविषाभ्यक्तेन वा, वैरस्यहेतुः भवति। अहं सर्वपापशुद्धये प्रायश्चित्तं वक्ष्यामि, यथा यथाविधि कुर्वन् नरः पापात् शुद्ध्यति। पापशुद्धिः ज्ञानप्राप्तेः कारणम्; शुद्धः चेत् ज्ञानं फलं ददाति, अन्यथा सर्वकर्मफलहीनम्। तस्मात् पापशुद्धिः कार्य्या ज्ञानशुद्धये समृद्धये च, शुभे, मां संकल्प्य कृताञ्जलिः। शिवनामैकादशजपेन पवित्रितजलस्य परितः प्रक्षिप्त्वा, अथवा शतान्यष्टोत्तरस्नानात् पापात् शुद्ध्यति। सर्वतीर्थफलप्राप्तिः पापनाशश्च स्यात्। संध्योपासनायां विघ्ने, अष्टशतानां जपः कार्यः। चाण्डालश्वपचदुष्टसंस्पृष्टं वा, काकदुष्टं वा, अन्नं न भोक्तव्यम्; यदि भुक्तं, अष्टशतानां जपः कार्यः। ब्रह्महत्यापापशुद्धये, लक्षजपः कर्तव्यः; अन्येषां महापापानां, अर्धजपः प्रयुज्यते—अत्र न संशयः। उपपातकदुष्टानां तदर्धः, शेषपापानां पञ्चसहस्रजपः। एष शिवज्ञानस्वरूपस्य परमगुह्यं; पञ्चलक्षजपेन, चित्तनिश्चलत्वेन, शिवत्वं प्राप्यते। सुखं प्रीतिर्वा पञ्चप्राणविजयः पञ्चलक्षजपेन, संयमशुद्ध्या लभ्यते। सुन्दरि, ध्यानसंयमेन चित्तनिश्चलत्वेन च पञ्चलक्षजपेन पञ्चेन्द्रियनिग्रहो लभ्यते। पञ्चविषयविजयः चतुर्लक्षजपेन प्राप्यते। अत्र मनोनिग्रहं कृत्वा चतुर्लक्षजपेन पञ्चमहाभूतविजयः सिध्यति। पद्मवदने, पञ्चविंशतिलक्षजपेन कर्मेन्द्रियविजयः। रात्रौ तुष्णींभूत्वा, भक्त्या दशसहस्रजपेन तत्त्वविजयः। एष व्रतः, सुन्दरि, ब्रह्मज्ञानसिद्धये; लक्षजपः तुष्णींभूत्वा, निःशब्देन, अलस्यं विना कर्तव्यः। मध्यरात्रौ शिवपार्वत्यौ साक्षात् द्रष्टव्यौ—न संशयः; यथा तमसि दीपः प्रकाशते। हृदि वा बहिर्वा, नूनं स्यात्—न संशयः; सर्वसमृद्धये संयमी दशसहस्रजपं कुर्यात्। शुद्धः बीजसंयुक्तं कवचयुक्तं मन्त्रं लक्षजपं कुर्यात्; भक्तः मयि ऐक्यं प्राप्नोति—किं ततोऽधिकम्। एवं पञ्चाक्षरीमन्त्रस्य सम्पूर्णविधिः उक्तः; यः पठति वा शृणोति, स परमपदं प्राप्नोति। यः शुद्धद्विजातिभ्यः पञ्चाक्षरीमन्त्रविधिं शिक्षयति, स शिवलोकस्य पूज्यः—दैवपित्र्यकर्मणि च। पापमुक्ताः ब्राह्मणाः जपं श्रेष्ठं वदन्ति, विरक्तजागृतानां तु ध्यानयज्ञः उत्तमः। तस्मात्, सूतादयः, ध्यानयज्ञस्य सम्पूर्णविधिं यत्नेन विस्तरेण कथयन्तु, यः विरक्तमहात्मनां श्रेयसे। एवं तेषां दीर्घयज्ञपरायणानां मुनिनां वचः श्रुत्वा, स तत्र महात्मनां गुहां प्राप्तः, रुद्रकथितं वचनं न्यवेदयत्।