लिङ्गपुराणम्

श्रीलिङ्गमहापुराणस्य प्रवाहमय्या कथायाम्— एकदा भगवान् सुतराम् उवाच—यः पुरुषः क्रोधं करोति, तस्य आयुः, श्रीः, विद्या, पुण्यकर्म च नश्यन्ति। ये तु तस्य क्रोधं जनयन्ति, तेषां यज्ञाः निष्फलाः भवन्ति। अत्र जपः क्रिया वा न किञ्चिद् उपयुज्येते; गुरोः प्रतिकूलानि वचनानि यत्नेनापि कदापि न वक्तव्यानि। यदि महत् मोहात् कोऽपि एवं वदति, सः रौरवायां नरकं गच्छति; अतः, हे साधवः, मनसा, वित्तेन, वाचा च, गुरवे कदापि मिथ्या नाचरेत्, न च तस्य दोषान् प्रचारयेत्। यदि कुर्यात्, स्वपुण्यानि शतगुणं ह्रासं यान्ति। यः पुनः गुरोः गुणान् प्रचारयति, सः सर्वपुण्यफलमवाप्नोति। गुरोः हितं प्रियं च सदा कार्यं, यदुक्तं यद्वा न। गुरोः सन्निधौ वाऽसन्निधौ, मनसा, वाचा, कर्मणा च, गुरोः कार्यं साधयेत्। अन्यथा आचरन्, अधः पतति, तत्रैव चिरकालं भ्रमति; अतः गुरुः सदा पूजनीयः, माननीयश्च सर्वदा। समीपेऽपि स्थित्वा, अनुमत्यैव वदेत्, गुरोः कदापि न विमुखः स्यात्। एवं भक्तः, सदा जपपरायणः, यः गुरुम् तुष्टिं नयति, स एव मन्त्रे नियुक्तः भवितुम् अर्हति। अहं तु मन्त्रस्य विनियोगं, सिद्धमन्त्रस्य च प्रयोजनं वक्ष्यामि। यः विनियोगं न जानाति, तस्य मन्त्रः दुर्बलः भवति; प्रत्येकस्य मन्त्रस्य विशेषेण विनियोगः कर्तव्यः। स विनियोगः अस्मिन्लोकेऽमुष्ये च फलं जनयति; सम्यग्विनियोगात् दीर्घायुः, आरोग्यं, स्थैर्यं च लभ्यते। ऐश्वर्यं, अधिपत्यं, विद्या, स्वर्गः, मोक्षः, अभिषेकः, पातकक्षयश्च—एतानि सम्यग्विनियोगात् सिध्यन्ति। स्नाने च सन्ध्ययोः, एकादशमन्त्रेण जपः कार्यः; शुचिः सन्, पर्वते समारुह्य, लक्षजपं विना श्रमेण कुर्यात्। महतीं नद्यां द्विलक्षजपात् दीर्घायुः सिध्यति; दूर्वाङ्कुरैः, तिलैः, वाचया, गुडूच्याः चूर्णैः अपि तद्वत्। तेषु दशसहस्रहोमं कुर्वन्, द्विलक्षजपं च अश्वत्थसमीपे स्थित्वा कुर्यात्। शनिवासरे अश्वत्थस्पर्शात् दीर्घायुः लभ्यते; शनिवासरे नरः मृदुस्पर्शं कुर्यात्। शताष्टजपात् सोममृत्युप्रभावात् विमुक्तिः; सूर्यं प्रति स्थित्वा, स्थिरचित्तः सन्, लक्षजपं कुर्यात्। सूर्याय शताष्टजपात्, होमं कृत्वा, व्याधिभ्यः विमुक्तिः; सर्वरोगशान्तये, पलाशकाष्ठेन होमः कार्यः। दशसहस्रहुतिभिः व्याधिक्षयः सिध्यति; नित्यं शताष्टजपं कृत्वा, सूर्यसमीपे जलपानं कुर्यात्। मासमेकं एवमाचरन्, सर्वगुदररोगेभ्यः विमुक्तिः; एकादश्यां तु हविर्भोजनं कुर्यात्। यद् यद् खादति वा पिबति, विषमपि, तत् अमृततुल्यं भवति; प्रातःकाले लक्षजपं कृत्वा, शताष्टहुतिं च कुर्यात्। नित्यं सूर्यसमीपं गत्वा आरोग्यं सम्पूर्णं लभते; सुरम्ये घटे नदीजलपूरिते स्पर्शनं कुर्यात्। दशसहस्रजपं कृत्वा, स्नानं च, रोगनाशनं भवति; अष्टाविंशतिजपं कृत्वा, शुचिः प्रतिदिनं भोजनं कुर्यात्। पलाशदण्डानां समसंख्यया होमं कृत्वा, आरोग्यं लभ्यते; चन्द्रसूर्यग्रहणे पूर्वं, विधिना उपोषणं कुर्यात्। ग्रहणकाले नद्यां जपं कुर्वन्, एकाग्रचित्तः स्यात्; विमुक्ते ग्रहणे, समुद्रगामिन्यां नद्यां जपं कुर्यात्। सहस्राष्टजपात्, ब्राह्मणाः ब्राह्मीस्वरसम् पिबेयुः; तदा लौकिकी बुद्धिः, सर्वशास्त्राधिकारश्च सिध्यति। देवी सरस्वती, तं मनुष्येषु वाग्मी कुर्वन्ति; ग्रहदोषेभ्यः, भक्त्या दशसहस्रजपं कुर्यात्। अष्टसहस्रहुतिभिः ग्रहदोषनाशः; दुःस्वप्ने स्नात्वा दशसहस्रजपं कुर्यात्। घृतहुत्या शताष्टसंख्यया, शमः साक्षात् लभ्यते; चन्द्रसूर्यग्रहणे लिङ्गस्य सम्यक् पूजनं कुर्यात्। यद् यद् इच्छेत्, हे देवी, तस्य समक्षं शुद्धः, संयतः सन्, दशसहस्रजपं भक्त्या कुर्यात्। सर्वाभीष्टसिद्धिः स्यात्—अत्र नास्ति संशयः; विशेषतः गजाश्वपशुषु जातिषु। रोगे समुत्पन्ने शुचिः सन्, समिधा होमं कुर्यात्; मासमेकं विधिना पूज्य, दशसहस्रजपं भक्त्या कुर्यात्। तेषां श्रीः शमश्च स्याद्, न संशयः; आपद्विपत्तौ वा रिपुक्लेशे वा, शुचिः सन्, दशसहस्रहुतिं कुर्यात्। हे देवी, पलाशकाष्ठेन शान्तिः सिध्यति; अभिचारदोषे तद् एव कार्यं, हे शुभे। तत् बलं रिपोः प्रत्यागतं, तं क्लेशयति; वैरीकरणाय वैभीतदण्डाष्टकं होम्यं। वर्णविपर्यासेन, असृग्विषसिक्तेन वा, रक्तविषलेपनं कृत्वा, तद् मानवेषु वैरहेतुः भवति। सर्वपापशुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं वक्ष्यामि; यः सम्यक् आचरति, सः पापात् शुद्ध्यति। पापशुद्धिः ज्ञानलाभस्य कारणम्; यदि पापशुद्धिः न स्यात्, सर्वकर्माणि निष्फलानि भवन्ति। अतः पापशुद्धिः कार्य्या, ज्ञानशुद्ध्यर्थं, श्रीलाभाय च; हे शुभे, मां ध्यानयन्, अञ्जलिं कृत्वा। शिवनामैकादशजपेन पवित्रेण जलेन, सर्वतोऽपि आत्मानं प्रक्षिपेत्; अथवा शताष्टस्नानेन, पापात् शुद्ध्यति। एवं भगवता परमगुरुणा उपदिष्टं धर्मं, मन्त्रविद्यां, पापशुद्धिं च शृण्वन्, भक्तजनः सर्वाभीष्टसिद्धिं, आरोग्यं, दीर्घायुष्यम्, सर्वपुण्यलाभं च प्राप्नोति।