लिङ्गपुराणम्

देवि, शिवभक्त्या ज्ञानस्य च गुरोः च श्रद्धया यथोचितं फलमवाप्यते। स एव सर्वदेवतामयः सर्वशक्तिसंयुक्तश्च भवति। गुणयुक्तः स्यात् निर्गुणो वा, तस्याज्ञां शिरसा धारयेत्। कल्याणकामः शिष्यः गुरोः वचनं मनसा अपि न लंघयेत्। यः शिष्यः सम्यक् प्रकारेण गुरोः आज्ञां पालयति, स ज्ञानसम्पदं प्राप्नोति। गच्छन्, स्थितः, स्वपन्, भोजयन् वा, यत्किञ्चिदपि कर्म करोति, तत्सर्वं गुरोः सन्निधौ अथवा तस्य अनुमत्यैव कर्तव्यम्। गुरोः वा देवस्य च सन्निधौ स्वेच्छया न उपविशेत्। गुरुः हि साक्षात् देवता, तस्य गृहं देवालयः इति। दुष्टसङ्गेन तेषां पापैः पतनं भवति, यथा अग्निसंयोगेन सुवर्णं मलमुत्सृजति, तथा गुरुसंयोगेन पुण्यस्य फलभाक् भवति। यथा सर्पिस्तम्भः अग्निसमीपस्थः स्रवति, तथा गुरुसमीपे पापं त्यज्यते। यथा दग्धाग्निना गोमयकाष्ठादि दह्यते, एवं गुरुसमीपे पापं विनश्यति। यदा गुरुः तुष्टः भवति, तदा सः मन्त्रशक्त्या पापं दहति, यथा ब्रह्मा, हरिः, रुद्रः, देवाः, ऋषयश्च कुर्वन्ति। गुरौ तुष्टे कृपां ददाति—अत्र न संशयः। कर्मणा, मनसा, वाचा च कदापि गुरुम् अप्रियम् नाचरेत्। तस्य कोपेन आयुः, श्रीः, विद्या, पुण्यं च नश्यति; येन गुरुः रुष्टः क्रियते, तेषां यज्ञाः निष्फलाः भवन्ति। जपः व्रतं चात्र न फलप्रदं; गुरोः विरोधकथनं कदापि न कर्तव्यम्। यदि मोहवशात् कश्चित् एवं करोति, स रौरवं नरकं याति। अतः, साधुजनाः, मनसा, वित्तेन, वाचा च गुरौ कदापि मिथ्याचारः न कर्तव्यः; गुरोः दोषान् कदापि न प्रकाशयेत्, अन्यथा स्वगुणाः शतगुणं ह्रासं यान्ति। यः तु गुरोः गुणान् प्रकाशयति, स सर्वपुण्यफललाभी भवति। गुरोः हितं प्रियं च सदा कर्तव्यम्, आज्ञया वा अनाज्ञया वा। साक्षात् गुरोः सन्निधौ अथवा तस्य अनुपस्थितौ अपि, गुरोः कार्यं कर्तव्यम्; मनसा, वाचा, कर्मणा च गुरोः हितं प्रियं चाचरेत्। अन्यथा आचरन्, अधः पतति, तत्रैव भ्रमति। अतः गुरुः सदा पूजनीयः, मान्यश्च। समीपे अपि गुरोः अनुमत्यैव वदेत्, कदापि गुरुम् अवजित्य न वर्तेत। एवं भक्त्या जपपरायणः शिष्यः गुरुप्रीत्यर्थं यः वर्तते, स मन्त्रस्य प्रयोगे युक्तः भवति। शृणु, मन्त्रस्य प्रयोगं मन्त्रसिद्धेः प्रयोजनं च वक्ष्यामि। यदि प्रयोगं न वेत्ति, मन्त्रः दुर्बलः भवति। प्रत्येकस्य मन्त्रस्य विशेषे प्रयोजनं यथायोग्यं प्रयुञ्जीत। स प्रयोगः इहामुत्र फलदः, तस्मात् आयुः, आरोग्यं, स्थैर्यं च लभ्यते। राज्यं, ऐश्वर्यं, ज्ञानं, स्वर्गं, मोक्षं, अभिषेकः, दीक्षा, पापक्षयश्च साध्यते। स्नाने सन्ध्ययोः चैकादशमन्त्रेण जपं कुर्यात्। शुद्धः पर्वते आरोह्य अक्लान्तः लक्षजपं कुर्यात्। महानद्यां द्विलक्षजपेन दीर्घायुः सिध्यति; दूर्वाङ्कुरैः, तिलैः, वाचा, गुडूच्याः, वटिकाभिः अपि। तेषु दशसहस्राहुतिं हुत्वा दीर्घायुः सिध्यति, अश्वत्थसमीपे द्विलक्षजपः कार्यः। शनिवासरे अश्वत्थं हस्तेन स्पृशन्, धीमान् दीर्घायुः भवति; शनिवासरे मृदु अश्वत्थस्पर्शनं कार्यम्। एकशताष्टजपेन सोममृत्युप्रभावविनिर्मुक्तः भवति; सूर्यं प्रति स्थिरचित्तः लक्षजपं कुर्यात्। सूर्याय एकशताष्टजपेन हुत्वा रोगमुक्तिः सिध्यति; सर्वरोगशान्त्यर्थं पलाशकाष्ठैः होमः कार्यः। दशसहस्राहुतिं हुत्वा त्वरितं रोगमुक्तिः सिध्यति; प्रतिदिनं सूर्यसन्निधौ एकशताष्टजपं कृत्वा जलपानं कुर्यात्। मासमात्रेण सर्वकुक्षिरोगात् विमुक्तिः स्यात्; एकादश्यां प्रशितं भक्षयेत्। यद् यद् खादति वा पिबति, विषमपि, तत् अमृतं भवति; प्रातः लक्षजपं कृत्वा एकशताष्टाहुतिं च दद्यात्। प्रतिदिनं सूर्यसमीपगमनात् आरोग्यं लभ्यते; नदीजलपूर्णे सुशोभने घटे स्पृष्ट्वा। दशसहस्रजपं कृत्वा स्नानं कुर्यात्, तत् रोगनाशनं भवति; अष्टाविंशतिजपं कृत्वा शुद्धः प्रतिदिनं भोजनं कुर्यात्। तावत् पलाशदण्डैः होमं कृत्वा आरोग्यं लभ्यते; चन्द्रसूर्यग्रहणयोः शुद्धः नियमानुसारं उपोषणं कुर्यात्। ग्रहणकाले नद्यां जपं कुर्यात्, विमोचनकाले समुद्रगामिन्यां नद्यां जपं कुर्यात्। सहस्राष्टजपं कृत्वा ब्राह्मणः ब्राह्मीसवं पिबेत्; सर्वशास्त्राधिकारित्वं बुद्धिं च लभते। सरस्वती तं मानवेषु वाग्मीमं कृत्वा ददाति; ग्रहतारापीडायां भक्त्या दशसहस्रजपः कार्यः। अष्टसहस्रहुतिं हुत्वा ग्रहपीडा नश्यति; दुःस्वप्ने स्नात्वा दशसहस्रजपः कार्यः। एकशताष्टघृताहुतिं हुत्वा शान्तिः शीघ्रं सिध्यति; चन्द्रसूर्यग्रहणयोः लिङ्गस्य सम्यक् पूजनं कुर्यात्। यत् यत् इच्छति, हे देवि, तत्र तत्र तस्य देवतायाः सन्निधौ शुद्धः संयतः सन्, दशसहस्रजपं श्रद्धया कुर्यात्।