लिङ्गपुराणम्

सदा ज्ञातव्यं, यत् तद् अशुद्धजनभोजनसमं—अत्र किञ्चिद् संदेहो नास्ति। यदा वातः पृष्ठतः, शूपः, वा मुखनिःश्वासः मनुष्यं स्पृशन्ति, तदा तस्य पुण्यानि हरन्ति। तथैव, यः पुरुषः पगोटि, चोलकं वा धारयति, नग्नः अस्ति, मुक्तकेशः, मलिनवस्त्रः, अशुद्धाङ्गविन्यासः, अशुचिः, वाचालः, क्रुद्धः, मत्तः, क्षुधितः, तन्द्रितः, कर्णमलविसर्जनं कुर्वन्, जृम्भायमानः, श्वानभोजनं पश्यन्, स्वप्नन्, वाचालः—एते सर्वे जपस्य रिपवः सन्ति। एतेषु यदा कश्चित् घटते, तदा सूर्यादीन् दीप्तिमन्तः पश्येत्। वा, आचम्य शेषं जपेत्, वा प्राणसंयमं कुर्यात्। सूर्यः, अग्निः, चन्द्रः, ग्रहाः, तारा, नक्षत्राणि—एते ब्राह्मणैः दीप्तिमन्तः इति कथिताः। पादौ प्रसार्य, कुक्कुटासनं वा स्थाप्य, जपं न कुर्यात्। नापि उपविष्टः, शयाने, मार्गे, शूद्रसन्निधौ, रक्तमृत्तिकायाम्, वा काठे जपं कुर्यात्। सम्यक् उपविष्टः, मन्त्रार्थे मनः स्थापयित्वा, जपं कुर्यात्। आसनं रेश्म, व्याघ्रचर्म, वस्त्र, कर्पासः, काष्ठम्, तालपत्रम् वा भवेत्। यः शुभफलमिच्छति, सः गुरुम् त्रिसन्ध्यायां पूजयेत्। गुरुः शिवः इति कथ्यते; शिवः गुरुः इति स्मृतः। यथा शिवः, तथा ज्ञानम्; यथा ज्ञानम्, तथा गुरुः। अतः शिवे, ज्ञाने, गुरौ भक्त्या युक्तः, उचितं फलम् प्राप्नोति। देवी, सः सर्वदेवस्वरूपः, सर्वशक्तिसंयुक्तः। गुणयुक्तः वा निर्गुणः, तस्य आज्ञां शिरसि धारयेत्। यः कल्याणमिच्छति, सः गुरोः आज्ञां न लङ्घयेत्, नापि मनसा। यः सम्यक् गुरोः आज्ञां पालयति, सः ज्ञानधनं प्राप्नोति। गच्छन्, स्थितः, शयाने, भोजने, यत् किमपि कर्म करोति, सर्वं गुरुसन्निधौ वा गुरोः अनुमतौ कुर्यात्। गुरोः वा देवस्य सन्निधौ, स्वेच्छया न उपविशत्। गुरुः साक्षात् देवः, तस्य गृहं देवालयः। दुष्टसंगात् पातनं भवति, तेषां पापेन। तथैव, गुरुसंगेन पुण्यफलं लभ्यते; यथा सुवर्णं अग्निसंयोगेन मलात् विमुक्तं भवति। तथा गुरुसंयोगात् पापं त्यजति; यथा घृतपात्रं अग्निसमीपे स्थापयित्वा विलीयते। एवं, गुरुसन्निधौ पापं विलीयते; यथा दग्धाग्निः गोमयम् दारु च दहति। यदा गुरुः तुष्टः भवति, तदा तेन मन्त्रशक्त्या पापं दहति; यथा ब्रह्मा, हरिः, रुद्रः, देवाः, ऋषयः च। यदा गुरुः तुष्टः, तदा ते अनुग्रहम् ददाति—नात्र किञ्चिद् संदेहः। कर्मणा, मनसा, वाचा, गुरुम् कदापि कोपितुं न यतेत्। तस्य कोपात्, आयुः, श्रीः, ज्ञानम्, शुभकर्माणि च नश्यन्ति; यः तं रुष्टः करोति, तस्य यज्ञाः निष्फलाः भवन्ति। जपः, व्रतम् च अत्र निष्फलं; गुरोः विरोधी शब्दः कदापि न वदेत्। यदि मोहात् तद्वदति, तदा रौरव नरकं याति। अतः, धर्मज्ञाः, मनसा, वित्तेन, वाचा—देवि, गुरौ कदापि मिथ्या न आचरितव्यम्, नापि तस्य दोषान् प्रचारयेत्; यदि तद् करोति, तस्य पुण्यानि शतगुणं क्षीयन्ते। यदि गुरोः गुणान् प्रचारयति, तदा सर्वपुण्यफलं लभते; गुरोः हितं, प्रियं च सदा कुर्यात्, आज्ञया वा अनाज्ञया। सन्निधौ वा असन्निधौ, गुरोः कार्यं कुर्यात्; गुरोः हितं, प्रियं च मनसा, वाचा, कर्मणा कुर्यात्। अन्यथा आचरन्, अधः पतति, तत्र भ्रमति। अतः गुरुः सर्वदा पूज्यः, मान्यः च। समीपे अपि, अनुमत्यैव वदेत्, गुरोः कदापि न विमुखः भवेत्। यः एवं आचरति, भक्तः, सदा जपपरायणः— यः गुरुम् तुष्टः करोति, सः मन्त्रस्य योग्यः भवति। मन्त्रस्य विनियोगं, सिद्धमन्त्रस्य प्रयोजनम् च वक्ष्यामि। यदि विनियोगं न जानाति, मन्त्रः दुर्बलः भवति; प्रत्येकस्य मन्त्रस्य विनियोगं तस्य प्रयोजनानुसारं कुर्यात्। तद् विनियोगं इहामुष्मिन् लोके फलप्रदं ज्ञेयम्; विनियोगात् दीर्घायुः, आरोग्यं, स्थैर्यं च लभ्यते। राज्यं, ऐश्वर्यं, ज्ञानम्, स्वर्गः, मोक्षः, अभिषेकः, पापक्षयः च। स्नाने, द्विसंध्यायाम्, एकादशमन्त्रेण कार्यम्। शुद्धः, पर्वतं आरोह्य, लक्षजपं अक्लान्तः कुर्यात्। महानदीमध्ये द्विलक्षजपात् दीर्घायुः लभ्यते; दूर्वाशाखा, तिलः, वाणी, गुडूची, गोलिका—एतेषु अपि। तत्र, दशसहस्रहोमं दीर्घायुषे कार्यं, अश्वत्थसमीपे द्विलक्षजपं कुर्यात्। शनिवासरे अश्वत्थं हस्ताभ्यां स्पृशन्, विद्वान् दीर्घायुः लभते; शनिवासरे, पुरुषः अश्वत्थं शान्तया स्पृशेत्। एकशतमष्टजपं कृत्वा, सोममृत्युनिर्मुक्तः भवति; सूर्यं प्रति, स्थिरचित्तः, लक्षजपं कुर्यात्। सूर्याय शतमष्टजपं कृत्वा, होमं च कृत्वा, रोगनिर्मुक्तः भवति; सर्वरोगशान्त्यर्थं, पलाशकाष्ठं अग्नौ समर्पयेत्। दशसहस्रहोमं कृत्वा, रोगात् विमुक्तः भवति; सूर्यसन्निधौ, प्रतिदिनं शतमष्टजपं कृत्वा, जलं पिबेत्। एकमासे, सर्वोदररोगात् विमुक्तः भवति; एकादशीदिने, प्रसादितं भोजनं भुञ्जीत्। एवं, देवी, मन्त्रजपविधिः, गुरुभक्तिः, विनियोगः, फलप्राप्तिः च संप्रदायोक्तं विधिवत् आचर्य, साधकः सर्वसिद्धिं प्राप्नोति।