शृणु, देवी, मन्त्रन्यासस्य परमं रहस्यं यथावत् प्रवक्ष्यामि। प्रथमतः प्राणवः हृदयमिति ज्ञेयः, 'न' शिरः, 'म' शिखा, 'शि' च चूडामणिः, 'क' कवचमिति विन्यस्यते। 'अ' नेत्रमिति, 'य' अस्त्रं कथ्यते; एवं सर्वाङ्गेषु न्यासं कृत्वा दिशः संक्षिपेत्। ततो गणेशं मातृगणांश्च, दुर्गां क्षेत्रज्ञं च, दिशां देवतान् च, आग्नेयाद्याः सर्वासु कोणेषु क्रमशः स्थापयेत्। अंगुष्ठतर्जनीग्रहेण शुभं सुन्दरं च मुखं स्थापयेत्, 'पाहि' इति प्रत्येकं प्रपन्नः प्रणमेत्। कण्ठमध्यदेशे, अंगुष्ठे, तर्जन्यादिषु च कराङ्गुलिषु, बुद्धिमान् अंगुष्ठेन न्यासं कुर्यात्। एवं एष न्यासः सम्यक् विज्ञप्तः, सर्वपापापहः, शुभदः, सर्वसिद्धिप्रदः, पुण्यदः, सर्वरक्षाकरः, पुनः शुभदः। यदा मन्त्रः न्यस्तः, तदा भग्यवती, सः शंकरसमो भवति; पूर्वजन्मकृतं पापमपि तस्मिन्नक्षणे विनश्यति। एवं न्यासं कृत्वा, शुद्धदेहः, दृढव्रतः, गुरुकृपया पञ्चाक्षरमन्त्रं जपेत्। अनन्तरं, शुभे, मन्त्रसमूहं प्रवक्ष्यामि, येन विना नित्यकर्म निष्फलम्, तेन सह फलदं भवति। मन्त्रः आज्ञाविना, क्रियाविना, श्रद्धाविना, निष्ठाविना, उपदेशविना, हविर्विना, सदा जप्यमानः निष्फलः स्यात्। मन्त्रः आज्ञया, सम्यग् क्रियया, श्रद्धया, शुभमना, हविषा च सिद्धः सर्वथा। मन्त्रतत्त्वज्ञानसम्पन्नं, गुणयुक्तं, ध्यानयोगनिष्ठं, विप्रं गुरुं समाश्रित्य, तं यत्नेन हृदयशुद्ध्या, वाचा, मनसा, कायेन, वित्तेन च तुष्टये प्रयत्नं कुर्यात्। शिष्यः सदा गुरुम् अत्यन्तयत्नेन, हस्त्यश्वरथरत्नक्षेत्रगृहादिभिः पूजयेत्। भूषणानि, वस्त्राणि, धान्यानि विविधानि च भक्त्या गुरवे दद्यात्, यदि सामर्थ्यमस्ति। आत्मसिद्ध्यर्थी वित्ते कपटं न कुर्यात्; अनन्तरं, हे देवी, आत्मानं वित्तं च समर्पयेत्। एवं यथाशक्ति, कपटवर्जितं सम्यक् पूज्य, गुरोः मन्त्रं ज्ञानं च यथाक्रमं प्राप्नुयात्। पूजितः सन्तुष्टः गुरु, संवत्सरं सम्यग् सेवितं शिष्यं, एकाग्रचित्तं, विनीतं, उपोषितं, शुद्धं च दृष्ट्वा, शिष्यं स्नाप्य, विप्रान् पूज्य, सागरतीरे, नदीतीरे, गोष्ठे, देवालये वा, शुद्धदेशे, गृहे वा अन्यत्र, शुभे काले, तिथौ, नक्षत्रे, योगे वा, दोषरहिते, आशिषं दद्यात्। स्वस्वरेण स्पष्टं शिवज्ञानं गुह्यं एकान्ते प्रसन्नचित्तः शिष्याय दद्यात्। उक्त्वा, 'शिवः सन्निधौ अस्तु, शुभं स्यान्मंगलं स्यान्मोदः स्यान्मैत्री च स्यात्' इति सिद्धिं ददाति। एवं गुरोः परममन्त्रज्ञानं प्राप्य, नित्यं संकल्पपूर्वकं जपेत्, विहितकर्माणि चाचरेत्। नित्यं जीवनपर्यन्तं सहस्राष्टोत्तरं जपन्, अनश्नन् भक्तियुक्तः, परमं पदं लभते। यः शतसहस्रसंख्या मन्त्रं जपेत्, वा तस्य चतुर्गुणं, भक्त्या, रात्रौ उपोष्य, दमेन युक्तः, सः पुरश्चरकः इति कथ्यते। पुरश्चरकः वा नित्यजपी वा, तयोः किञ्चित् साध्यं शीघ्रमेव लभते। यः पुरश्चरणं कृत्वा नित्यजपी भवति, तस्मात् लोके कोऽपि समो नास्ति; स सिद्धः, सिद्धिदः, आत्मसंयमी च। सुखासीनः, मौनी, एकचित्तः, पूर्वदिशं वा उत्तरदिशं वा प्रेक्ष्य, परममन्त्रं जपेत्। जपस्यादौ च अन्ते च प्राणायामं कुर्यात्, अन्ते बीजमन्त्रं शुभं शतमष्टकृत्वा जपेत्। चत्वारिंशत् प्राणायामचक्रं कृत्वा, पञ्चाक्षरमन्त्रं स्मरेत्; एष प्राणायामः इति कथ्यते। प्राणायामात् सर्वपापानि शीघ्रं विनश्यन्ति, इन्द्रियजयश्च सुलभः; तस्मात् प्राणं यत्नेन संयम्येत्। गृहे जपः समः, गोष्ठे शतगुणः, नदीतीरे लक्षगुणः, शिवसन्निधौ अनन्तगुणः। सागरतीरे, तीर्थे, पर्वते, देवालये, सर्वतीर्थाश्रमे वा, दशमिल्यगुणः जपः स्यात्। शिवसन्निधौ, सूर्यसमीपे, गुरोः समीपे, दीपे, गवां समीपे, जलस्य च समीपे, जपः विशेषतः प्रशस्यते। अङ्गुलिषु गणनं एकैकमित्युक्तं; रेखासु अष्टगुणं, पुत्रजीवफलैर्दशगुणं। शंखरत्नैः शतगुणं, प्रवालैः सहस्रगुणं, स्फटिकैर्दशसहस्रगुणं, मुक्ताभिः लक्षगुणं स्यात्। पद्मबीजैः दशलक्षगुणं, सुवर्णेन दशकोटिगुणं, कुशग्रन्थिभिः रुद्राक्षैर्वा अनन्तफलप्रदं इति श्रुतिः। मोक्षार्थे पञ्चविंशतिः, पुष्ट्यर्थे सप्तविंशतिः, धनवृद्ध्यर्थे त्रिंशतिः, वश्यादिकर्मणि पञ्चाशत्। पूर्वाभिमुखः वश्यार्थे, दक्षिणाभिमुखः मोहनार्थे, पश्चिमाभिमुखः संपदर्थे, उत्तराभिमुखः शान्त्यर्थे जपः। अंगुष्ठः मोक्षदः, तर्जनी शत्रुनाशिनी, मध्यमा संपत्प्रदा, अनामिका शान्तिप्रदा इति। एवं, देवी, मन्त्रन्यासस्य जपस्य च पवित्रं रहस्यं मया कथितम्।