ततः स धर्मज्ञः, पादौ प्रक्षालयित्वा, मुखं प्रक्षाल्य, शुद्धचित्तः समाहितश्च, उभयोरपि हस्तयोः दशसु अङ्गुलिषु क्रमशः न्यासं कर्तुम् आरभते। पूर्वाभिमुखः वा उत्तराभिमुखः वा सन्, प्रथमं ऋषिं, छन्दः, देवतां, बीजं च स्मृत्वा न्यासविधिं समाचरेत्। शक्तिं, परमात्मानं, गुरुं चापि, हे सुन्दरि, चिन्तयित्वा, मन्त्रेण हस्तौ मृद्नन्, प्रणवम् उभयोः पाण्योः स्थापयेत्। सर्वासु अङ्गुलिषु, मूलदेशे, अग्रदेशे, च पञ्चसु मध्ये, बिन्दुसंयुक्तानि बीजानि स्थापनीयानि। त्रिविधोद्भवक्रमेण, यथाविधि, यथाश्रमं, पादतलात् शिरःपर्यन्तं, उभाभ्यां हस्ताभ्यां, तानि स्थापयेत्। ततः मन्त्रेण स्वदेहं स्पृष्ट्वा, प्रणवेन संवृत्य, शिरसि, मुखे, कण्ठे, हृदि, गुह्ये च न्यासं कुर्यात्। उभयोः पादयोः, गुह्ये, हृदि, कण्ठे, मुखमध्यदेशे, शिरसि च प्रणवमादीन् स्थापयेत्। हृदि, गुह्ये, पादयोः, शिरसि, वाचि, कण्ठे च, त्रिविधभेदेन प्रणवमादीन् स्थापयेत्। एवं अङ्गन्यासं कृत्वा, पूर्वाद्युपर्यन्तं, 'न' इत्याद्यनुक्रमेण, मुखानि स्थापयेत्। षडङ्गानि च, नमः, स्वाहा, वषट्, हूँ, वौषट्, फट् इत्येतैः सह, यथास्थानं सौम्यरूपेण स्थापयेत्। प्रणवः हृदयम्, 'न' शिरः, 'म' शिखा, 'शि' चूडामणिः, 'क' कवचम् इति विद्यात्। 'अ' नेत्रम्, 'य' अस्त्रं इति कथ्यते; एवं अङ्गन्यासं कृत्वा, दिशोऽपि संन्यस्येत्। तत्र गणेशं, मातृगणान्, दुर्गाम्, क्षेत्रज्ञं, दिक्पालांश्च, आग्नेयादिकोनान्तेषु, क्रमेण स्थापयेत्। अङ्गुष्ठतर्जनीसन्धिषु शुभं मुखं स्थाप्य, 'पाहि' इति उच्चार्य, पृथक् पृथक् प्रणमेत्। कण्ठमध्यदेशे, अङ्गुष्ठे, तर्जन्यादिषु, अङ्गुष्ठेन हस्तन्यासं कुर्वीत पण्डितः। एवं न्यासविधिः प्रोक्तः, सर्वपापप्रणाशकः, शुभदः, सर्वसिद्धिप्रदः, पुण्यदः, सर्वरक्षाकरः, शुभः च। मन्त्रन्यासेन, हे भाग्यवती, शंकरतुल्यो भवति; पूर्वजन्मार्जितमपि पापं तस्मिन्नेव क्षणे नश्यति। एवं न्यासं कृत्वा, शुद्धदेहः, दृढव्रतः, गुरुप्रसादलाभात् पञ्चाक्षरीं जपेत्। अनन्तरं, हे शुभे, मन्त्रसमूहं प्रवक्ष्यामि, येन विना नित्यकर्म निष्फलम्, येन सहितं स फलं भवति। मन्त्रः आज्ञाविना, क्रियाविना, श्रद्धाविना, निष्कपटेन, उपदेशविना, हविर्विना, नित्यं जप्यः स निष्फलः। आज्ञया, विधिना, श्रद्धया, शुभेन मनसा, हविषा च सम्पादितो मन्त्रः सर्वथा सफलः स्यात्। गुरुं विद्वानं ब्राह्मणं, मन्त्रार्थतत्त्ववित्, गुणसम्पन्नं, ध्यानयोगरतं च, उपसृत्य, शुद्धेन हृदया, वाचा, मनसा, कायेन, वित्तेन च तं तुष्टिं यत्नेन यच्छेत्। शिष्यः सततम् अतीव यत्नेन, गजेभ्यः, अश्वेभ्यः, रथैः, रत्नैः, क्षेत्रैः, गृहैश्च आचार्यं पूजयेत्। भूषणानि, वस्त्राणि, धान्यानि च विविधानि, भक्त्या गुरवे दद्यात्, यदि समर्थः स्यात्। वित्ते कपटं नाचरेत्, स्वसिद्धिं कामयन्; ततः, हे देवी, आत्मानं वित्तं च समर्पयेत्। एवं यथाशक्ति निष्कपटेन सम्यक् पूजयित्वा, क्रमशो गुरोः मन्त्रज्ञानं प्राप्नुयात्। तेन तुष्टः गुरु, संवत्सरं पूजितः, शिष्ये समाहिते, विनये, उपोषिते, शुचौ च दृष्ट्वा, तम् अभिषिञ्च्य, विप्रांश्च पूजयित्वा, समुद्रतीरे, नद्यां, गोष्ठे, देवालये वा, शुद्धे स्थले, गृहे वा अन्यत्र, शुभे काले, तिथौ, नक्षत्रे, योगे, सदा दोषरहिते, तम् आशीर्वाद्य, शिवविद्यां परां स्वकण्ठेन स्पष्टं उच्चार्य, एकान्ते अपि, प्रशान्तचित्तेन सम्यग् उपदिशेत्। एवं मन्त्रं उच्चार्य, स्वयं गुरु: सिद्धिं ददाति, 'शिवोऽस्तु, शुभमस्तु, सौम्यं स्नेहश्च' इति वदन्। एवं गुरोः परमान्त्रं ज्ञानं च प्राप्य, नित्यं संकल्पपूर्वकं जपेत्, विधिवद् क्रियाः चाचरेत्। नित्यं जीवनपर्यन्तं सहस्राष्टकं जपेत्, उपवासेन, भक्त्या च; एवं परमं पदं प्राप्नोति। यः शतसहस्रसंख्यातं वा चतुःसंख्यातं वा मन्त्राक्षरं जपेत्, रात्रौ उपोष्य, संयम्यात्मानं, स पुरश्चरणकर्ता इति प्रसिद्धः। पुरश्चरणं वा नित्यजपं वा कुर्वन्, तयोः कश्चन शीघ्रं काम्यसिद्धिम् आप्नोति। यः पुरुषः पुरश्चरणं सम्पूर्ण्य नित्यजपी भवति, तस्मात् लोके कोऽपि तुल्यो नास्ति; स सिद्धः, सिद्धिदः, आत्मसंयमी च। सुखासीनः, मौनी, एकचित्तः, पूर्वाभिमुखः वा उत्तराभिमुखः वा, परममन्त्रं जपेत्। जपस्यारम्भे अन्ते च प्राणायामं कुर्यात्, अन्ते च शुभं बीजमन्त्रं शतमष्टकं जपेत्। चत्वारिंशत्पर्यन्तं प्राणायामं कृत्वा, पञ्चाक्षरीं स्मरेत्; एषः प्राणायामः इति कथ्यते। एवं, हे देवी, मन्त्रन्यासाद्युपदेशः सम्पूर्णः, यः पवित्रः, शुभदः, सर्वसिद्धिप्रदः, पुण्यदः, रक्षाकरः, परमं ज्ञानं दाति, च शंकरतुल्यत्वं जनयति।