लिङ्गपुराणम्

यः कश्चिद् एषं दिव्यं पापापहं स्तोत्रं पठति वा शृणोति वा, स सर्वपापैः विमुक्तः रुद्रस्य लोके पूज्यते। यः कन्यां इच्छति, तस्य कन्या लभ्यते; विजयं कामयमानः विजयम् आप्नोति; धनार्थी धनं प्राप्नोति; पुत्रान् इच्छन् बहून् पुत्रान् लभते। ज्ञानकामः ज्ञानं प्राप्नोति; भोगकामः भोगं लभते; अन्यानि च येषां येषां कामानां श्रवणेन वा पठनेन वा, तानि सर्वाणि स शीघ्रं प्राप्नोति। यः विशेषेण संकल्पपूर्वकं पुण्यं स्तोत्रं पठति, स देवतानां प्रियः भवति, सर्वान् कामान् आप्नोति। वातपित्तादिजैः रोगैः स न बाध्यते; अकाले न म्रियते; सर्पदंशोऽपि तं न स्पृशति। यद् यत् पुण्यं तीर्थयात्रया लभ्यते, यद् यत् फलं यज्ञैः प्राप्यते, यद् यत् पुण्यं दानेन, विशेषतः व्रतेन च—तत् सर्वं पुण्यं कोटिगुणितं पठता लभ्यते। गोहत्याद्यपि, कृतघ्नः, वीरहन्ता, ब्रह्महाऽपि, एते सर्वे शुद्धिं यान्ति। शरणागतघातकः, मित्रद्रोही, पापकर्मी, मातृपितृहन्ता च—एते अपि सर्वपापैः विमुक्ताः शिवस्य लोके पूज्यन्ते। एवं पुण्यं पापापहं स्तोत्रं श्रुत्वा वयम् अतीव श्रद्धया तुष्टाः स्म। अतः लिङ्गदानसम्बन्धिनीं व्रतानां कथां अपि अस्मभ्यं कथयस्व। तदा भगवान् उवाच—“शृणु, मुनिश्रेष्ठ, एतानि पुण्यानि व्रतानि यथोक्तानि। नन्दिना ब्रह्मपुत्राय यानि कथितानि, तानि व्यासात् श्रुत्वा त्वां प्रवक्ष्यामि। शुक्लकृष्णयोः पक्षयोः अष्टम्यां चतुर्दश्यां च, यः संवत्सरमेकं निश्याशनं कृत्वा शिवं पूजयति, स सर्वयज्ञफलं प्राप्य परमां गतिं लभते। पर्वदिने भूमिं पात्रं कृत्वा भोज्यं भुञ्जानो यः, स त्रिरात्रव्रतस्य फलं एकरात्र्यां प्राप्नोति। पंचम्यां पक्षयोः प्रतिपद्यां च, पयःप्रवाहव्रतम् आचरन् अश्वमेधस्यम् एव फलं लभते। कृष्णाष्टम्यां प्रभृति कृष्णचतुर्दश्यां यावत्, निश्याशनं कृत्वा यः, स भोगान् लभते, ब्रह्मलोकं च गच्छति। यः संवत्सरमेकं पर्वदिने निश्याशनं कृत्वा, ब्रह्मचर्ये स्थितः, आत्मसंयमयुक्तः, शिवध्यानरतः च, स वर्षान्ते विधिवत् ब्राह्मणान् भोजयित्वा शंकरलोकं प्राप्नोति, अस्मिन् न संशयः। उपवासः भिक्षाशनात् श्रेष्ठः; भिक्षाशनं अभिक्षितभोजनात् श्रेष्ठम्; अभिक्षितभोजनम् अपि निश्याशनात् हीनम्; अतः निश्याशनवृत्त्याः पालनं कार्यम्। पूर्वाह्णे देवाः, मध्यान्हे ऋषयः, अपराह्णे पितरः, सायं गुह्यकादयः भोजनं भुञ्जते। सर्वेषां कालयोजनां उल्लंघ्य, रात्रौ भोजनम् एव श्रेयस्करम्; यज्ञशिष्टभोजनं, स्नानं, सत्यवचनं, मिताहारः च कर्तव्यः। निश्याशनो यजमानः अग्निहोत्रं च कुर्यात्, भूमौ शय्यां च स्थापयेत्; अधुना मासे मासे शिवस्य परमं व्रतं वर्णयामि। धर्मार्थकाममोक्षसिद्धये, सर्वपापक्षयाय च, पुष्यमासे यः निश्याशनं कृत्वा शिवं पूजयति, स सत्यवचनः, क्रोधनिग्रहवान्, तण्डुलयवक्षीरभोजनः, अष्टम्यां उपवासं यथाशक्ति यथाशास्त्रं कुर्यात्। मासान्ते पौर्णमास्यां, रुद्रं घृतादिभिः अभिषिञ्च्य, विधिवत् पूजयित्वा भूमौ शय्यां कुर्यात्। यवपायसं क्षीरघृतयुक्तं ब्राह्मणान् भोजयेत्, शान्तिस्तोत्रं च पठेत्। तत्र गौरवर्णां धेनुं वत्ससमेतां शिवाय दद्याद्, सर्वमङ्गलाय। स वःनेयस्य उत्तमं लोकं प्राप्य, तत्रैव मोक्षं लभते। माघमासे यः रात्र्यशनं कृत्वा, घृतयुक्-ओदनं भुञ्जानः, इन्द्रियनिग्रहवान्, चतुर्दश्यां उपवासं कृत्वा, पौर्णमास्यां रुद्राय घृतसिक्तचर्म दद्यात्। कृष्णवर्णां धेनुं वत्ससमेतां च दद्याद्, शंकरं पूजयेत्, ब्राह्मणान् यथाशक्ति भोजयेत्। स दक्षिणदिग्भागं प्राप्य, यमेन सह भुङ्क्ते। फाल्गुनमासे अपि रात्र्यशनं कार्यम्। स्वसंयमयुक्तः, क्रोधशमनः, प्रियंगुक्षीरघृतभोजनः, चतुर्दश्यष्टम्योरुपवासं कुर्यात्। पौर्णमास्यां महादेवं शंकरं स्नाप्य, ताम्रवर्णां वा गौरवर्णां वा धेनुं वत्ससमेतां त्रिशूलधारिणे दद्यात्। ब्राह्मणान् भोजयित्वा, परमेशं प्रार्थयेत्; स सोमसायुज्यं प्राप्नोति, नात्र संशयः। चैत्रमासे अपि रुद्रं पूज्य रात्र्यशनं कुर्यात्, क्षीरघृतयुतं तण्डुलं भुञ्जीत। गोशालायां शयनं कृत्वा, पौर्णमास्यां रात्रौ भवं स्मरेत्, शिवं स्नापयेत्, शुक्लवर्णां गोद्वयं दद्यात्। ब्राह्मणान् भोजयित्वा, निरृतिलोकं प्राप्नोति। एवं वैशाखमासे अपि रात्र्यशनं कृत्वा, पौर्णमास्यां पञ्चगव्यघृतादिभिः भवं स्नाप्य, शुक्लवर्णां गोद्वयं दद्यात्, अश्वमेधस्यम् एव फलं लभते। ज्येष्ठमासे, श्रद्धया भक्त्या च भवं देवेशं, शर्वं, उमापतिं पूजयित्वा, रात्र्यशनं कुर्यात्। एवं मासे मासे, विधिवत् उपवासादिव्रतानि कृत्वा, पूजायां श्रद्धया युक्तः, ब्राह्मणपूजनं दानं च कृत्वा, भक्त्या शिवं पूजयन्, नानाविधानि पुण्यानि प्राप्नोति, विविधान् लोकान् गच्छति, चिरकालं सुखानि भुङ्क्ते, अन्ते मोक्षं लभते।