लिङ्गपुराणम्

यः वेदानां शास्त्राणां च तत्त्वं वेत्ति, सर्वकर्माणि सम्यक् विचिन्तयति, सर्वगुणैः सम्पन्नः, सर्वदेवेश्वरस्य पुत्रः सः। स एव ज्येष्ठः, सर्वेश्वरः, सौम्यस्वभावः, स्वयं विष्णोः महरूपः, उदारः, सेनापतिः, साक्षात् गम्भीरः, यज्ञनाशनः। सः ऐरावतगजमारूढः, कर्कशकुन्तलः, कृष्णाङ्गः, रक्तलोचनः, शशिच्छत्रः नागभूषणः च। भूतप्रेतपिशाचगणैः परिवृतः, शिवस्य साक्षात् पूजायाम् नित्यनिष्ठः—सः मम पापं नाशयतु। ब्रह्माणी, माहेश्वरी, कौमारी, वैष्णवी, वाराही, महेन्द्रि, चामुण्डा, आग्नेयिका—एताः सर्वाः मातरः, सर्वलोकैः पूजिताः; योगिन्यः सततं तन्मना मम महापापं नाशयन्तु। वीरभद्रः, महातेजस्वी, हिमचन्दनचन्द्रसदृशप्रभः, रुद्रस्य भीषणपुत्रः, महाबलः, त्रिशूलधारी। सहस्रभुजः, सर्वज्ञः, सर्वायुधधारी, यज्ञाग्निसदृशनेत्रः, त्रैलोक्यरक्षकः। मातृणां नित्यरक्षकः, वृषभारूढः, त्रैलोक्यसम्मानितः, श्रीमान्, शिवपादपूजायाम् नित्यनिष्ठः। सः यज्ञशिरः छिन्नः, पूष्णः दन्तान् नष्टः, अग्नेः हस्तं गृहीतः, भगस्य नेत्रे निष्क्रान्तः। सोमदेहं महाङ्गुष्ठेन दलितवान्, उपेन्द्रेन्द्रयमादिदेवतानां शरीररक्षकः। सरस्वत्याः नासाग्रं छिन्नः, गणाधिपः, सेनापतिः—सः मम पापं नाशयतु। ज्येष्ठः, श्रेष्ठतमः, वरदः, उत्तमाभरणैः भूषितः, महालक्ष्मीः, जगदम्बा—सा मम पापं नाशयतु। महामोहिनी, महाभाग्यवती, महाभूतगणैः परिवृता, शिवपूजायाम् नित्यनिष्ठा—सा मम पापं नाशयतु। लक्ष्मीः, सर्वगुणसम्पन्ना, सर्वलक्षणयुक्ता, सर्वत्र नित्यस्थितिः, देवी—सा मम पापं नाशयतु। महादेवी, सिंहवाहिनी, अव्यया पार्वतीपुत्री, विष्णुनिद्रा, महामाया, वैष्णवी, देवैः पूजिता। त्रिनेत्री, वरदा, महिषासुरमर्दिनी, शिवपूजायाम् नित्यनिष्ठा, दुर्गा—सा मम पापं नाशयतु। रुद्राः, विश्वधारिणः, सर्वलोकैः पूजिताः, सत्यसंकल्पाः मनसोत्पन्नाः—ते मम भयं नाशयन्तु। भूतप्रेतपिशाचगणाः, गणपतयः, पिशाचाः च—ते तन्मना मम पापं नाशयन्तु। एवं देवम् स्तुत्वा, अन्ते सर्वं समाप्य, प्रतिमासं शिरसा भूमौ नमस्कृत्य, द्विजश्रेष्ठ। यः एतत् दिव्यं पापनाशनं स्तोत्रं पठति वा शृणोति वा, सर्वपापं त्यक्त्वा, रुद्रलोकं सम्मानितः। यः कन्यां इच्छति, तं कन्यां लभते; यः विजयाम् इच्छति, स विजयाम् आप्नोति; यः धनम् इच्छति, स धनम् प्राप्नोति; यः पुत्रान् इच्छति, स बहुपुत्रान् लभते। यः विद्यां इच्छति, स विद्यां प्राप्नोति; यः भोगम् इच्छति, स भोगम् लभते; अन्यानि यानि कामान् मानवः इच्छति, शृण्वन् वा पठन् वा, तानि सर्वाणि लभते। सः शीघ्रं सर्वान् कामान् प्राप्य, देवेषु प्रियः भवति, यदा विशिष्टकामनया पुण्यं स्तोत्रं पठ्यते। वातपित्तादिजन्याः रोगाः तं न बाधन्ते; अकालमृत्युः न भवति; सर्पदंशः अपि न भवति। यत् पुण्यं तीर्थयात्रायाः, यत् फलम् यज्ञात्, यत् पुण्यं दानेन, विशेषतः व्रतैः—तत् पुण्यं, कोटिगुणितम्, पठनेन लभ्यते; गोघ्नः, कृतघ्नः, वीरघ्नः, ब्रह्मघ्नः अपि शुद्ध्यति। शरणागतघ्नः, मित्रविश्वासभङ्कारी, दुष्टकर्मकृत्, मातापित्रघ्नः अपि—सर्वपापं त्यक्त्वा, शिवलोकं सम्मानितः। एतत् पुण्यं पापनाशनं स्तोत्रं श्रुत्वा, वयं सम्यक् अवधारयामः; अधुना लिङ्गदानसम्बन्धे व्रतानि अपि कथय। अहम् तुभ्यं शुभानि व्रतानि वक्ष्यामि, मुनेश्रेष्ठ, यथा नन्दिना ब्रह्मपुत्राय विज्ञाय। व्यासात् श्रुत्वा तानि तुभ्यं कथयिष्यामि; अष्टमीचतुर्दशीद्वयोः पक्षयोः। यः एकवर्षं रात्रौ एव भुक्त्वा, तयोः दिवसेषु शिवं पूजयति, सर्वयज्ञफलम् प्राप्य परमं पदं गच्छति। भूमिं पात्रं कृत्वा, पर्वदिवसेषु भुक्त्वा, एकदिनरात्रे त्रिरात्रव्रतफलम् प्राप्नोति। पंचमीद्वयोः मासयोः, प्रतिपद्योः पक्षयोः, क्षीरधाराव्रतं कृत्वा, अश्वमेधयज्ञफलम् लभते। कृष्णाष्टम्यां रात्रौ भुक्त्वा, कृष्णचतुर्दशीपर्यन्तम्, भोगान् लभते, ब्रह्मलोकं गच्छति। यः एकवर्षं पर्वदिवसेषु रात्रौ एव भुक्त्वा, ब्रह्मचर्ये स्थितः, आत्मसंयमी, शिवध्याननिष्ठः—वर्षान्ते प्रमुखब्राह्मणान् विधिवत् भोजनं दत्त्वा, शंकरलोकं प्राप्नोति; नास्ति किञ्चित् संशयः। उपवासः भिक्षाशनात् श्रेष्ठः; भिक्षाशनम् अभिक्षाशनात् श्रेष्ठम्; अभिक्षाशनात् रात्रौ भोजनम् श्रेष्ठम्; अतः रात्रौ भोजनं कर्तव्यम्। प्रातः देवैः अन्नं भुज्यते, मध्याह्ने ऋषिभिः, सायं पितृभिः, सन्ध्याकाले गुह्यकादिभिः।