लिङ्गपुराणम्

तत्र काञ्चनाः स्त्रियः, विस्तीर्णश्रोण्यः, हर्षपूर्णमनः, हरिं दृष्ट्वा त्वरितं नृत्यन्त्यः, हर्षेण सञ्चलन्त्यः, गीतानि गायन्त्यः, किञ्चिदस्मितमुखीः अभवन्। अन्याः, किञ्चित् स्रस्तवस्त्राः, स्रस्तमेखलाः, चतुर्थे पञ्चमे षष्ठे सप्तमे च स्वरभेदे गायन्त्यः। ताः स्त्रियः अष्टमं नवमं च, तस्याः उत्तमं दशमं द्वारं अतिक्रम्य, श्रीमद्भगवतः शम्भोः नगरं समुपेयुः। तद् नगरं समवर्तुलं, अतिविमलं, कैलासशृङ्गस्य शुभे स्थितं, सूर्यमण्डलवत् प्रदीप्तप्रासादैः अलङ्कृतम्। सर्वतो मणिमयैः, स्फटिकमन्दिरैः, सुवर्णमन्दिरैः, नानाविधमणिसंरचनाभिः शोभितम्। शम्भोः द्वारैः, रक्षपालनायकस्य, नानाविधानाम् भूषणैः भूषितैः, सर्वतो मणिमयैः, शुभैः प्रवेशद्वारैः अलङ्कृतम्। तत्र अष्टाविंशतिप्राकारैः, नानारूपैः, उपद्वारैः, मुख्यद्वारैः, दृढैः, विविधैः सर्वतः परिवृतम्। गुह्यगृहैः, गुह्यगृहाणि, गुहस्य श्रीमद्वासैः, अन्यैः उत्तमैः, मुक्ताफलसम्भृतैः, रम्यैः निवासैः शोभितम्। गणेशस्य दिव्यदेवालयैः, रक्तमणिमयैः, चन्दनमयैः नानारूपैः, सुन्दरपुष्पवनैः विभूषितम्। सुवर्णपङ्क्तिसंयुक्तैः सरोवरैः, हंसैः सर्वत्र रम्यैः, स्त्रीभ्यः अपि अधिकशोभनैः, शोभितम्। मयूरैः, जलकुक्कुटैः, कोकिलैः, चक्रवाकैः, दिव्यमृतसम्बद्धैः सरसैः शोभितम्। वाक्पटुस्त्रियः, सर्वाभरणभूषिताः, स्तनभारात् किञ्चित् नमिताङ्ग्यः, मदनिमीलितनयनाः तत्र आसन्। रुद्रस्य सहस्रशः दिव्यकन्याः, गीतनिष्ठाः, अप्सरसां गणैः नृत्यरताः, तादृशी सभा देवैः अपि दुर्लभा। ब्राह्मणश्रेष्ठाः, प्रसन्नपद्मसम्बद्धाः, रुद्रस्त्रीगणाः, जलक्रीडायाम् रममाणाः तत्र आसन्। उत्सवेषु मग्नाः, सर्वपदेषु रम्याः, ग्रामजीवनरम्याः, पन्नगमणिवत् शोभिताः अपि तत्र दृष्टाः। देवाः, भगवतः भवस्य स्त्रीगणसमूहं दृष्ट्वा, सर्वतः विस्मिताः स्थिताः। रुद्रस्य गणसमूहं, वीरगणपतिसहस्रं च दृष्ट्वा, देवाः तत्र आसन्। भगवतः दिव्यप्रासादं, सुवर्णपङ्क्तिसंयुक्तं, वज्रवैडूर्यस्फटिकैः अलङ्कृतं दृष्ट्वा, देवाः विस्मिताः। तत्र शिखरस्थाः प्रमुदिताः स्त्रियः, पद्मनयनाः, विस्तीर्णश्रोण्यः, यक्षाः, गन्धर्वाः, अप्सरसः अपि आसन्। किन्नर्यः, किन्नराः, नागाः, सिद्धकन्याः, नानावस्त्रधारिण्यः, नानाभूषणभूषिताः च तत्र दृष्टाः। नानाशक्तिसम्पन्नाः, नानारम्यविलासप्रियाः, नीलपद्मदलसदृशाः, पद्मपत्रदीर्घनयनाः तत्र शोभन्ते। पद्मकेसरसदृशवस्त्रैः, कङ्कणैः, नूपुरैः, हारैः, छत्रैः, वस्त्रैः अलङ्कृताः, नानाभूषणैः शोभिताः, अलङ्कारप्रियाः ताः स्त्रियः तत्र आसन्। देवाः, गणपतिसमूहं, दिव्यस्त्रीगणं दृष्ट्वा, इन्द्रपुरस्कृताः, गणेशस्य नगरं प्रविशन्ति। इन्द्रसहिताः देवगणाः, पुरुहूतपूर्वकाः, नगरमध्यं स्थित्वा, परमेश्वरस्य दिव्यप्रासादं, सहस्रार्कोद्गमवर्णं, दृष्ट्वा विस्मिताः। तत्र प्रासादद्वारे, इन्द्रसहिताः सर्वदेवाः, नन्दिनं गणेश्वरं स्थितं दृष्ट्वा, प्रणम्य 'जय' इति उक्त्वा, नन्दिनः उत्तरं श्रुण्वन्। नन्दी उवाच— "हे देवाः, भाग्यवन्तः, सर्वपापविनिर्मुक्ताः, आगताः, व्रतस्थाः, युष्माकं कार्यं वदन्तु।" तत्र देवाः ऊचुः— "वरदं देवम्, गजराजसदृशं, महेश्वरं दर्शय, मोक्षहेतोः।" ते ऊचुः— "पूर्वं त्रिपुरदहनसमये, 'पशवः' इति अभिहिताः स्मः। तस्मात्, हे स्थिरव्रत, अस्माकं 'पशुत्वे' चिन्ता अस्ति।" नन्दी प्रत्यवदत्— "पाशुपतव्रतं भगवता भवेनोक्तम्, तेन व्रतेन 'पशुत्वं' नास्ति।" "द्वादशवर्षाणि वा, द्वादशमासाः वा, द्वादशदिनानि वा, यः परमं व्रतं आचरति, सर्वभूताः बन्धनात् विमुक्ताः भवन्ति।" एवं नारायणपुरस्कृतान् देवगणान् नन्दी उपदिशत्। नन्दी, शिलादपुत्रः, गणेश्वरश्रेष्ठः, अव्ययम् ईशानं, साम्बसहितं, गणैः सहितं दृष्ट्वा, सर्वे प्रणम्य, हर्षोत्कम्पिताङ्गाः, नीलकण्ठं मोक्षसम्बन्धं निवेदयन्। शम्भुं पुरतः स्थित्वा, पुनः पुनः प्रणम्य, सर्वान् दृष्ट्वा, देवदेवः वृषध्वजः, परमेश्वरः, तेषां बन्धनं शुद्धीकृत्य, पाशुपतव्रतं उपदिशत्। सः ऋषिभ्यः अपि, अंबया सह, तद्व्रतं उपदिशत्। ततः प्रभृत्य, सर्वे देवाः 'पाशुपताः' इति प्रसिद्धाः। सः पशुपतिः, ते च साक्षाद् देवाः, तस्मात् पाशुपताः, पुनः तैः तपः कृतम्। द्वादशवर्षान्ते, विमुक्तबन्धनाः, उत्तमाः देवाः, ब्रह्मा विष्णुसहिताः, यथागतं निर्गताः। एतत् सर्वं, पूर्वं पितामहमुखात्, सनत्कुमारात्, तथा व्यासेन, श्रोतुम् उक्तम्।