लिङ्गपुराणम्

देवाः सह इन्द्रेणोपेन्द्रेण च तां पुरीं समालोक्य, समाहितचित्ताः, त्रिशूलधारिणः महात्मनः महिम्ना दूरात् प्रणेमुः। सहस्रसूर्यसङ्काशः, विशालः, अनन्तगुणैः विभूषितः कैलासनाथः प्रथमः देवः स मेरुशृङ्गे नगरीं प्रविवेश। तदा स्त्रीभिः, हस्तिभिः, अश्वैः, अनेकैः रथैः च पूर्णः, सुरारिशत्रुघ्नः सेनागणैः सेनाध्यक्षैः च सह, अजेन हरिणा च सह, गिरिश्रेष्ठवत् महद्वारं समुपाजगाम। तत्र सुवर्णमन्दिरैः रत्नभूषितैः, नानारूपविमानैः, प्राकारैः च परिवृतां तां पुरीं ददृशुः। शम्भोः बाह्यनगरीं दृष्ट्वा, हरिः देवैः ब्रह्मणा च सह प्रमुदितमुखः अभवत् ततः तां पुरीं प्रविवेश। देवदेवस्य द्वितीयपुरी मन्दिरैः प्रासादैः च संकुला, उच्चशिखरैः शोभिता, चतुर्भिः रम्यैः द्वारैः युक्ता आसीत्। हीरकवैडूर्यपद्मरागादिरत्नजालैः आवृता, डोलिकाभिः, घण्टाभिः, चामरैः च शोभिता। मृदङ्गमुरजस्वनैः पूर्णा, वीणाभिः वंशीभिः च नादिता, नर्त्यमानैः अप्सरसां गणैः, भूतगणैः च परिवृता, इन्द्रप्रासादोपममन्दिरैः लोचनानन्ददा। तदा प्रासादशिखरासु सहस्राणि नागरस्त्रीणां पुष्पफलशालिधान्यैः हस्तैः हरिशिरसि क्षिपन्त्यः स्थिताः, यथा भवन्ति भवनाथे। तस्मिन्काले ताः स्त्रियः विष्णुं दृष्ट्वा मदान्मदालसा नेत्रैः अभवन्। काश्चिद् स्त्रियः विस्तीर्णकटीभाः त्वरया नृत्यन्त्यः प्रमुदिताः गायन्त्यः, हरिं दृष्ट्वा काश्चित् स्मितमात्रं चक्रुः। काश्चिद् विहितवस्त्राः स्रस्तमेखलाः चतुर्थपञ्चमषष्ठसप्तमस्वरेषु गायन्त्यः। अष्टमं नवमं चोत्तमं दशमं द्वारं अतिक्रम्य, शोभनां शम्भुनगरीं समुपाजग्मुः। सा पुरी वृताकाराऽत्यन्तदीप्तिः शुभकैलासशिखरे स्थिताऽरुणार्कमण्डलप्रभाप्रासादैः शोभिता। सर्वतः स्फटिकमणिमण्डपैः सुवर्णमण्डपैः नानारत्नमन्दिरैः च भूषिता आसीत्। शम्भोः द्वारैः, भूपालेश्वरस्य, नानाविभूषणैः, सर्वतोऽन्यैः शुभैः रत्नमयैः प्रवेशद्वारैः च समलङ्कृता। अष्टाविंशतिप्राकारैः, विविधरूपैः, उपद्वारमुख्यद्वारैः, दृढैः सर्वतो विभूषिता। गुहागृहैः, रहःशालाभिः, गुहस्य रम्यनिवेशनेषु, अन्येषु च उत्तममुक्ताभरणेषु रम्यगृहेषु। गणेशस्य दिव्यायतनैः रक्तरत्नमैः, चन्दनमन्दिरैः, नानारूपैः, पुष्पोद्यानैः च समलङ्कृता। हिरण्यपद्मसोपानैः सरःसरांसि, सर्वत्र हंसैः रम्याभिः स्त्रीभ्यः अतिशयशोभितैः सेव्यमानानि। मयूरहंसकुक्कुटचक्रवाकैः, दिव्यामृतोपमैः जलाशयैः शोभिता। वाक्चातुरीकुशलाभिः स्त्रीभिः, सर्वाभरणभूषिताभिः, स्तनभारनम्राभिः, मदान्मदालसा नेत्राभिः युक्ता। रुद्रस्य सहस्रसंख्यादिव्यकन्याभिः, गीतनिरता, नृत्यमानाप्सरसां संघैः, याः देवैः अपि दुर्लभाः। ब्राह्मणश्रेष्ठाः, विकसितपद्मैः परिवृताः, रुद्रस्त्रीसमूहाः जलक्रीडायाम् आनन्दन्तः। उत्सवोत्सवेषु निमग्नाः, पदे पदे रम्याः, ग्रामवाससुखेषु रागिण्यः, पद्मरागसदृशप्रभाः। देवपत्नीसमूहान् दृष्ट्वा, भगवतः भवस्य, सर्वात्मनः, देवाः सर्वतः स्थिताः विस्मयाविष्टाः। तत्र रुद्रगणान्, सहस्रसंख्यकगणपतिंश्च दृष्ट्वा। देवपतिप्रासादान्, सुवर्णशृङ्गैः, हीरकवैडूर्यस्फटिकमणिभूषितैः सीढ्यः च दृष्ट्वा। तत्र शिखरेषु प्रमुदिताः स्त्रियः पद्मलोचनाः विस्तीर्णकटीभ्यः, यक्षगन्धर्वाप्सरसः च स्थिताः। किन्नरीकिन्नराः, नागाः, सिद्धकन्यकाः, अन्याः नानावस्त्रभूषिताः। नानाशक्तियुक्ताः, विविधविलासरसप्रियाः, नीलोत्पलदलसदृशाः, पद्मपत्रदीर्घलोचनाः। पद्मकेशरवस्त्रैः, कङ्कणनूपुरहारचामरैः शोभिताः। नानाभरणभूषिताः, विभूषणरता, तां दिव्यस्त्रीसमूहां गणपतिंश्च दृष्ट्वा, देवाः सेनानाथपुरीं, पुरारिं, इन्द्रमुख्याः जग्मुः। एवं दृष्ट्वा, देवगणाः सिद्धगणाः च पुरुहूतपुरोगमाः, नगरीमध्यभागे स्थित्वा, परमेश्वरस्य प्रधनप्रासादं सहस्रार्कसङ्काशं दृष्ट्वा। ततः तस्य प्रासादस्य द्वारे सर्वे देवाः, इन्द्रमुख्याः, नन्दिनं गणपतिं स्थितं दृष्ट्वा। नन्दिनं दृष्ट्वा सर्वे देवाः प्रणम्य, "जय!" इति गणपतिं ऊचुः। गणपतिः तान् प्रत्युवाच— "हे देवाः, महाभागाः, सर्वपापविनिर्मुक्ताः, आगताः यूयं लोकनाथाः, व्रतस्थाः स्वकार्यं वदन्तु।" ते ऊचुः— "वरदं देवमिन्द्रवर्यप्रभं महेश्वरं दर्शय, यः संसारबन्धनमोचनाय।" "पूर्वं त्रिपुरदाहकाले वयं पशव इति प्रोक्ता, तस्मात् अस्माकं पशुत्वे चिन्ता अस्ति।" "पशुपतव्रतं भवेनोक्तं परमेश्वरेण, तेन व्रतेन पशुत्वं नास्ति किञ्चन।