लिङ्गपुराणम्

शृण्वन् एव च अनुमोदमानः परमां गतिं आप्नोति। यः कश्चित् एकवारं लिङ्गस्य पुरतः घृतदीपं समर्पयति, सः तामेव दुर्गमां स्थितिं प्राप्नोति या स्वाश्रमे निवसद्भिरपि दुर्लभा। काष्ठमयं वा, मृत्पात्रमयं वा, यथाकिञ्चित् दीपं शिवगृहे समर्प्य, सः स्वकुटुम्बेन सह शिवलोकं प्राप्य पूज्यते। लोहदीपं, ताम्रदीपं, रजतदीपं, सुवर्णदीपं वा यः ददाति, सः लोके सन्मानं लभते। यः विधिना वा भक्त्या वा शिवाय दीपं ददाति, सः दशसहस्रसूर्यसमप्रभैः वाहनैः शिवपुरीं गच्छति। कार्तिकमासे यः शिवस्य पुरतः घृतदीपं ददाति, अथवा यः नियमेन पूज्यमानं परमेश्वरं पश्यति, सः श्रद्धया ब्रह्मलोकं गच्छति। आवाहनं, सन्निधापनं, प्रतिष्ठा, पूजनं च यथाविधि कर्तव्यम्। रुद्रगायत्र्या प्रणवेन च आसनं विधीयते; रुद्रादिभिः पञ्चवारं स्नानं करणीयम्। एवं प्रतिदिनं उमापतिं देवदेवं पूजयेत्; तस्य दक्षिणे ब्रह्माणं प्रणवेन विशेषतः सम्पूजयेत्। उत्तरदिशि विष्णुं देवेश्वरं गायत्र्या पूजयेत्; अग्नौ विधिवत् पञ्चवारं प्रणवेन होमं कृत्वा। एवं शङ्करस्य पूजनं कृत्वा शिवसायुज्यं लभते। एष लिङ्गपूजनविधिः संक्षेपेण उक्तः। एषः पूर्वं व्यासेन श्रुत्वा रुद्रमुखात् उपदिष्टः। अथ मुनिवर! कथं पशुपतिं दृष्ट्वा देवा गोपाशबन्धनं त्यक्तवन्तः? कथं तस्मात् अवस्थात् विमुक्ताः इति वक्तुमर्हसि। प्राचीनकाले कैलासशिखरे, स्वनगरे भोग्याख्ये, देवाः समवेत्य सर्वज्ञं भगवन्तं अनुग्रहेण उपजग्मुः। तत्र सर्वदेवानां हितार्थं जनार्दनः ब्रह्मणा सह गरुडस्कन्धे उपविष्टः, साक्षात् पुरुषोत्तमः, तत्र अगच्छत्। सः हरिः सर्वैः देवैः सह देवदेवं पुरतः अगच्छत्; सर्वे तं शुभं महाविद्रुमं पर्वतं गत्वा तत्र स्थिताः। इन्द्रेण, साध्यैः, यमैरपि सहिताः ते उत्तमं पर्वतं प्रणम्य, पुण्यश्लोको वासुदेवः, गरुडध्वजः, गरुडात् अवतीर्य, ब्रह्मणा सह उत्तमदेवैः मेरुं आरोहन्। सः पर्वतः सर्वदुःखविनिर्मुक्तः, नित्यमानन्ददायकः, बर्हिणां कलरवैः निनादितः, नागगीतैः पूरितः, मधुरसंगीतप्रतिध्वनितः, शीतलच्छायायुतः, वनराजिभिः परिवृतः, सुखस्पर्शवायुभिः, शीतलतोयैः च शोभितः। शतसहस्रैः प्रासादैः विभूषितः, सूर्यसमानप्रभः, हंससमूहैः शोभितः, धवा-खदिर-पलाश-चन्दनादिभिः वृक्षैः, कोकिल-मधुकरी-श्रेणिभिः च पूर्णः। क्वचित् दिव्यवृक्षसमूहैः घनः, कुरबक-प्रियक-तिलक-कदम्ब-तमाल-लतालताभिः आवृतः, महापर्वतः नानाशिखरैः अलङ्कृतः। तस्य शिखरे विश्वकर्मणा देवदेवस्य क्रीडार्थं परमं शैवमन्दिरं निर्मितम्। देवाः इन्द्रोपेन्द्रैः सहिताः तां पुरीं ददृशुः, त्रीशूलधारिणः महिम्ना दूरात् नमस्कृत्य, मनः प्रसन्नाः अभवन्। सहस्रसूर्यसदृशः, अनन्तगुणसम्पन्नः, कैलासनाथः, प्रथमदेवः, मेरुशृङ्गे तां पुरीं प्रविवेश। तदा स्त्रीभिः, गजैः, अश्वैः, अनेकैः रथैः च पूर्णः, सुरारिवधः, गणपतिभिः सह, महानगरद्वारम् उपगतः, अजा-हरिभ्यां च सह। तत्र सुवर्णमयैः रत्नभूषितैः प्रासादैः, नानारूपैः विमानैः, प्राकारैः च परिवृतां पुरीं दृष्ट्वा। शम्भोः बाह्यपुरीं दृष्ट्वा, हरिः देवैः, ब्रह्मणा च सह, हृष्टमानसः, तां पुरीं प्रविवेश। देवदेवस्य द्वितीयपुरी प्रासादमण्डपैः सम्पूर्णा, उच्चशिखरैः विभूषिता, चतुर्द्वारैः शोभिता। वज्रवैडूर्य-माणिक्य-मुक्तादिरत्नजालैः आवृता, डोलिकाभिः, घंटाभिः, चामरैः च शोभिता। मृदङ्ग-मुरजध्वनिभिः पूर्णा, वीणा-वंशीस्वनैः प्रतिध्वनिताः, अप्सरोगणैः, भूतगणैः च परिवृता, इन्द्रप्रासादोपमप्रासादैः रम्या। तत्र प्रासादशिखरेषु सहस्राणि नगरनारीणां पुष्पफलधान्यैः हस्तैः स्थित्वा, हरिशिरसि वर्षन्त्यः, यथा भवस्य। तस्मिन् काले, ताः नार्यः विष्णुं दृष्ट्वा मदान्धलोचनाः अभवन्। काश्चित् स्त्रियः विस्तीर्णकटी, तत्क्षणात् नृत्यन्त्यः, हृष्टाः, गायन्त्यः, हरिं दृष्ट्वा स्मितमात्रं कृत्वा। काश्चित् स्रस्तवस्त्राः, स्रंसितमेखलाः, चतुर्थ-पञ्चम-षष्ठ-सप्तमस्वरेषु गायन्त्यः। अष्टमं, नवमं, दशमं द्वारं अतिक्रम्य, ते शम्भोः दिव्यपुरीं उपजग्मुः। सा पुरी वृत्ताकारिणी, अतीवदीप्तिमती, कैलासशिखरे स्थिताः, सूर्यबिम्बोपमप्रासादैः अलङ्कृता। सर्वतो मणिमयमण्डपैः, सुवर्णमण्डपैः, नानाविधरत्नमन्दिरैः च शोभिता। शम्भोः द्वारैः, रत्नभूषणैः विभूषितैः, सर्वतो मङ्गलद्वारैः, सर्वे रत्नमयैः च समलङ्कृता। अष्टाविंशतिप्राकारैः, विविधरूपैः, उपद्वारैः, मुख्यद्वारैः, सर्वतः दृढैः च आवृता। गुह्यगृहैः, रहस्यवासगृहैः, गुहस्य दिव्यनिवासैः, अन्यैः उत्तममुक्तामण्डितैः रम्यगृहैः च युक्ता। रक्तमणिमयानि गणेशदेवालयानि, चन्दनमयानि नानारूपाणि, पुष्पोद्यानानि च शोभन्ते। सुवर्णमयानि सोपानानि युक्तानि सरः-सरोवराणि, सर्वत्र हंसैः स्त्रीणां सौन्दर्यं अतिशयन्तः सेव्यमानानि। एवं तं दिव्यं कैलासपुरीं दृष्ट्वा, देवाः हरिणा सह, ब्रह्मणा च, परमं हर्षं प्राप्य, तत्र प्रविविशुः।