लिङ्गपुराणम्

शमीपुष्पैः बृहद्भिः पुष्पैः, वनागस्त्यस्य पुष्पैः, अपामार्गपुष्पैः, कदम्बपुष्पैः, च रम्यैः भूषणैः सहितः पूजकः शिवस्य पूजां विधिना आरभते। पञ्चविधं धूपं समर्प्य, ततः सुमधुरं क्षीरान्नं, दध्यान्नं, मधु-घृतसिक्तं च भोजनं निवेदयेत्। शुद्धान्नं, मुद्गान्नं, षड्विधं भोजनं वा, अथवा पञ्चविधं घृतयुक्तं भोजनं समर्पयेत्। केवलं शुद्धान्नस्य एकमाढकं पक्वं कृत्वा, प्रदक्षिणं समाप्य, बारं बारं नमस्कृत्य पूजां समाप्त्येत्। ईशानं स्तुत्वा, पुनः शङ्करं पूज्य, ईशानं, पुरुषं, अघोरं, वामं च पूज्येत्। सद्योजातमन्त्रं जपित्वा, एतेषां पञ्चानां सह शिवं पूजयेत्। एतद्विधिना महेश्वरः प्रसन्नः भवति। ये वृक्षाः, येषां पुष्पाणि पत्राणि शिवपूजायां प्रयुक्तानि, गोः, द्विजश्रेष्ठाः च, ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति। यः शिवं, रुद्रं, शर्वं, भवं, अजं वा एकवारं अपि पूजयति, स शिवसायुज्यं लभते, पुनर्जन्मनः विमुक्तः। यः परमेशानं, भवं, शर्वं, उमापतिं वा पूजयति, अथवा तं कदाचित् पश्यति, स सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति। यः महादेवं पूजयति, अथवा पूजितं पश्यति, स नूनं ब्रह्मलोकं गच्छति—नात्र संशयः। श्रवणं, अनुमोदनं च, परमं पदं ददाति; यः एकवारं अपि लिङ्गस्य पुरतः घृतदीपं ददाति— स तं पदं प्राप्नोति, यः स्वाश्रमे अपि दुर्लभं; दीपः काष्ठमयः, मृन्मयः, अन्यद्रव्यसम्पन्नः वा, शिवगृहे। परिवारसहितः दत्त्वा, स शिवलोकं सम्मानितः गच्छति; दीपः लौहमयः, ताम्रमयः, रजतमयः, सुवर्णमयः वा। यः शिवाय दीपं विधिना वा भक्त्या वा ददाति, स शिवपुरीं दशसहस्रसूर्यसम्पन्नैः वाहनैः गच्छति। यः कर्तिके मासे शिवस्य पुरतः घृतदीपं ददाति, अथवा विधिना परमेश्वरस्य पूजां पश्यति—स श्रद्धया ब्रह्मलोकं गच्छति; आवाहनं, सन्निधिः, स्थापना, पूजनं च। आसनं रुद्रगायत्र्या प्रणवेन च निर्दिष्टम्; स्नानं पञ्चवारं, रुद्रादिभिः विशेषतः विधीयते। एवं उमापतेः देवदेवस्य नित्यं पूजनं कर्तव्यम्; दक्षिणे ब्रह्माणं प्रणवेन विशेषतः पूजयेत्। उत्तरदिशि विष्णुं देवेशं गायत्र्या पूजयेत्; तदनन्तरं यथाविधि अग्नौ हविः समर्प्य, प्रणवेन पञ्चवारं। एवं शङ्करस्य पूजनं कृत्वा, शिवसायुज्यं प्राप्नोति; संक्षेपेण लिङ्गपूजाविधिः उक्तः। एषा विधिः पूर्वं व्यासेन रुद्रमुखात् श्रुत्वा उपदिष्टा। ऋषयः पृष्टवन्तः—कथं पशुपतिं दृष्ट्वा देवाः पशुबंधनं परित्यज्य मुक्ताः अभवन्? त्वं अस्माकं तत्र मुक्तिविधानं कथयितुम् अर्हसि। पुरा कैलासशिखरे, स्वनगरे भोग्ये, देवाः समागत्य, सर्वज्ञं शिवं तस्य कृपया उपगच्छन्। सर्वदेवानां हिताय जनार्दनः ब्रह्मणा सह, गरुडस्य स्कन्धे आरोह्य, परमपुरुषः अभवत्। हरिः देवैः सह, देवदेवस्य पुरतः गतः; सर्वे शुभे महागिरिं प्राप्त्वा, भगवता सह तत्र स्थिताः। इन्द्रः, साध्याः, यमाः च, उत्तमं पर्वतं नमस्कृत्य; पुण्यः वासुदेवः, गरुडध्वजः, गरुडात् अवतर्य, देवश्रेष्ठैः मेरुं आरोहन्। सर्वदुःखवर्जितः, परमसुखप्रदः, कलहंसकूजितैः घोषितः, नागगीतैः पूरितः, मधुरसंगीतनिनादितः, मृदुच्छायायुतः, वनसंपुटैः सीमितः, रम्यवातायुतः, शीतजलैः सिक्तः। शतसहस्रगृहैः भूषितः, सूर्यसदृशः, कौशलहंससमूहैः शोभितः, धव, खदिर, पलाश, चन्दनादिवृक्षैः मिश्रितः, उत्तमपक्षिप्रव्राजकैः, कोकिलैः, मधुकैः पूरितः। क्वचित् सर्वदैववृक्षैः घनः, कुरबक, प्रियक, तिलक, कदम्ब, तमाल, लतानां समुच्चयैः आच्छादितः, महापर्वतः विविधशिखरैः आच्छादितः। पर्वतशिखरे, विश्वकर्मणा निर्मितं परमं शैवगृहं, देवदेवस्य क्रीडायै भवस्य, परमेशस्य अस्ति। देवाः इन्द्रोपेन्द्रैः सह, तं नगरं दृष्ट्वा, मनः स्थित्वा, दूरात् त्रिशूलधारिणः ऐश्वर्यं आलोक्य, नमस्कृत्य। सहस्रसूर्यसदृशः, विशालः, अनन्तगुणैः भूषितः, कैलासनाथः, प्रथमः देवः, मेरुशिखरे नगरे प्रविष्टः। ततः, स्त्रीभिः, गजैः, अश्वैः, रथैः, सेनापतिभिः सहितः, देवशत्रुविनाशकः, अजा-हरिसहितः, महानगरद्वारं पर्वताधिपतिसदृशः उपगच्छन्। तत्र, सुवर्णमयैः गृहेषु, रत्नैः भूषितैः, विविधरूपैः विमानैः, प्राकारैः परिवृतः, नगरं दृष्टम्। शम्भोः बहिर्नगरं दृष्ट्वा, हरिः देवैः सह, ब्रह्मणा च, हर्षपूर्णमुखः, तं नगरं प्रविष्टः। देवदेवस्य द्वितीयं नगरं, गृहैः, विमानैः, उच्चैः शिखरैः, चतुर्भिः द्वारैः शोभितम्। हीरक, वैडूर्य, मणि, रत्नजालैः आच्छादितम्, झूलासनैः युक्तम्, घंटाभिः, चामरैः च भूषितम्। मृदङ्ग, मुरजध्वनिभिः, वीणावेनुविनादैः, अप्सरोगणैः, भूतसमूहैः परिवृतम्, इन्द्रगृहसदृशैः विमानैः, चक्षुषोः मनोहरम्। ततः, विमानशिखरेषु, सहस्रशः नगरस्त्रियः, पुष्प, फल, अन्नपूर्णहस्ताः, हरिशिरसि, भवस्य इव, वर्षन्त्यः स्थिताः। तस्मिन्काले, स्त्रियः, विष्णुं दृष्ट्वा, मदविक्षिप्तनेत्राः अभवन्।