लिङ्गपुराणम्

यः कीर्तौ रमते स सौरलोकं प्राप्नोति; योऽधमपुरुषः स्त्रीषु सक्तो मदोन्मत्तश्च रुद्रं पूजयन् सोमस्थानं याति। यः तु गायत्रीमन्त्रेण देवमर्चयति, स पितृलोकमाप्नोति; प्रणवेन तु ब्रह्मलोकं, विष्णुरूपेण पूजयन् वैष्णवं पदं गच्छति। देवोऽपि यदि श्रद्धया महेश्वरं कदाचिदेकवारं पूजयति, स रुद्रलोकं प्राप्य रुद्रैः सह तत्र रमते। शिवलिङ्गं, यत्सुरासुरैः पूज्यते, शुद्धोदकेन विशुद्धीकृत्य, सम्यगासन उपवेश्य भक्त्या देवमावाह्य, तं सम्यग्दृष्ट्वा शङ्करं प्रणम्य, धर्मज्ञानसम्पन्ने शुद्धे आसने स्थापयेत्। ओंकारपद्ममध्ये, सोमसूर्याग्निसम्भवे, वैराग्यैश्वर्ययुक्ते, सर्वलोकपूजिते, रुद्रशम्भवे पाद्यं, अर्घ्यं, आचमनीयं च जलं दद्याद्, दिव्यैः जलैः, घृतेन, क्षीरेण च स्नापयेत्। दध्ना अपि रुद्रं स्नापयेत्, यथाविधि शुद्धीकुर्यात्; ततः शुद्धोदकेन स्नाप्य, चन्दनादिभिः पूजयेत्। रोचनादिभिः, दिव्यैः पुष्पैः, बिल्वपत्रैः, नानाविधैः पद्मैः च पूजयेत्। नीलोत्पलैः, कुवलयैः, नद्यावर्तैः, मल्लिकाभिः, चम्पकैः, जातिपुष्पैः, बकुलैः, करवीरैश्च। शमीपुष्पैः, बृहद्भिः, वन्यागस्त्यैः, अपामार्गैः, कदम्बैः, शोभनाभरणैः च पूजयेत्। पञ्चविधं धूपं दत्त्वा, पायस, दध्यान्नं, मधुघृतयुक्तं च नैवेद्यं समर्पयेत्। शुद्धान्नं, मुद्गान्नं, षड्विधं भोज्यं वा, अथवा घृतयुक्तं पञ्चविधं भोजनं दद्यात्। एकमपि शुद्धान्नमाढकं पाचयेत्; ततः प्रदक्षिणं कृत्वा, पुनः पुनः प्रणमेत्। ईशानं स्तुत्वा, शङ्करं पुनः पूज्य, ईशानं, पुरुषं, अघोरं, वामं च पूजयेत्। सद्योजातमन्त्रं च जपेत्; एतेन पञ्चरूपेण शिवं पूजयेत्, एवं महेशः तुष्टो भवति। ये वृक्षा येषां पत्रपुष्पैः शिवपूजा क्रियते, गावः, द्विजश्रेष्ठाश्च परमं पदं यान्ति। यः कश्चित् शिवं, रुद्रं, शर्वं, भवं, अजो वा एकवारं पूजयति, स शिवसंयोगं प्राप्नोति, पुनर्जन्म न भवति। परमेशानं, भवं, शर्वं, उमापतिं वा पूजयति, अथवा कदाचित् पश्यति, सर्वपापैः विमुच्यते। यः महादेवं पूजयन्तं पश्यति वा, स नरो निःसन्देहं ब्रह्मलोकं याति। श्रवणेन, अनुमोदनेन च परमं पदं लभते। यः एकवारं घृतदीपं लिङ्गस्य पुरः ददाति, स तं दुर्लभं पदं प्राप्नोति, यत्स्वाश्रमेऽपि दुर्लभं। काष्ठमयः, मृन्मयः, यः कश्चिद् दीपः शिवधाम्नि दीयते। सः स्वकुटुम्बेन सह शिवलोके पूज्यते; लोहदीपः, ताम्रदीपः, रजतदीपः, सुवर्णदीपः वा यः। यः नियमेन वा भक्त्या वा शिवाय दीपं ददाति, स शिवपुरीं याति, यत्र वाहनानि दशसूर्यसमप्रभानि। कार्तिकमासे यः शिवस्य पुरतः घृतदीपं ददाति, अथवा नियमेन पूज्यमानं परमेश्वरं पश्यति, स श्रद्धया ब्रह्मलोकं याति। आवाहनं, सन्निधापनं, स्थापनं, पूजनं च तथा कार्यम्। आसनं रुद्रगायत्र्या प्रणवेन च विधीयते; अभिषेकः पञ्चवारं रुद्रादिभिः विशेषतः कर्तव्यः। एवं प्रतिदिनं उमापतिं, देवदेवं पूजयेत्; तस्य दक्षिणे ब्रह्माणं प्रणवेन विशेषतः पूजयेत्। उत्तरदिशि विष्णुं, देवानां पतिं, गायत्र्या पूजयेत्; हुतं च पञ्चवारं प्रणवेन विधिवत् समर्पयेत्। एवं शङ्करं पूजयित्वा शिवसंयोगं प्राप्नोति; एवं लिङ्गपूजाविधिः संक्षेपेणोक्तः। एष विधिः पूर्वं व्यासेन श्रुत्वा रुद्रमुखात् उपदिष्टः। अथ किल, कथं पश्यन्तो पशुपतिं देवाः पशुभावबन्धनं त्यक्तवन्तः? किमुपायेन ते मुच्यन्त इति वक्तव्यमस्ति। पुरा कैलासशिखरे, तस्य भग्न्यां नगरीं भोग्यां समासाद्य, देवाः सर्वज्ञं भगवन्तं कृपया उपजग्मुः। सर्वदेवानां हितार्थं, जनार्दनः ब्रह्मणा सह, गरुडस्कन्धं आरोप्य, परमपुरुषः सन् तत्र गतः। हरिः सर्वैः देवैः सह, देवदेवानां पुरतः अगच्छत्; सर्वे शुभे महागिरिं प्राप्य तत्र स्थिताः। इन्द्रेण, साध्यैः, यमैः च सह, ते श्रेष्ठगिरिं प्रणम्य, श्रीवासुदेवः गरुडधारिणः, गरुडात् अवतीर्य, सुरश्रेष्ठैः सह मेरुं आरूढः। स पर्वतः सर्वदुःखविनिर्मुक्तः, परमसौख्यदायकः, बर्हिणां कलरवैः कूजनैः नादितः, सर्पगीतैः पूरितः, मधुरवाद्यनिनादैः प्रतिनादितः, शीतलच्छायायुतः, वनमालिनः, सुगन्धिवातैः शीतलजलैः च शोभितः। शतसहस्रैः प्रासादैः भूषितः, सूर्यसङ्काशः, शुक्लहंससमूहैः शोभितः, धव, खदिर, पलाश, चन्दनादिद्रुमैः युक्तः, श्रेष्ठपक्षिभिः, कोकिलैः, भ्रमरैः च पूरितः। केषुचित् स्थलेषु सर्वविधैः दिव्यवृक्षैः सघनः, कुरबक, प्रियक, तिलक, कदम्ब, तमाल, लतानां च विपुलैः शिखरैः आवृतः। तस्य पर्वतस्य शिखरे, विश्वकर्मणा देवदेवस्य क्रीडार्थं, परमेशस्य, भवस्य, परमेश्वरस्य, परमं शिवालयं निर्मितम्।